Caladium
Caladium bicolor · Araceae
Inne nazwy: kaladium, kaladium dwubarwne, kaladia, Arum bicolor
Caladium (Caladium bicolor), nazywane też kaladium lub kaladium dwubarwnym, uprawia się dla dużych, wielobarwnych liści w kształcie grotu strzały. W naszym klimacie to roślina doniczkowa, bo nie znosi mrozu. Po sezonie liście zamierają, a bulwy trzeba przetrzymać w cieple do wiosny.
- Światło
- Półcień, Jasne światło rozproszone
- Podlewanie
- Wysokie
- Wilgotność powietrza
- Wysoka
- Temperatura
- 21–30 °C, min. 10 °C
- Trudność uprawy
- Średnio wymagająca
- Wysokość
- 25–60 cm
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla rośliny domowej. Klimat: Kontynentalny.
Jak wygląda caladium
Caladium bicolor pochodzi z tropikalnej Ameryki Południowej i Środkowej. Występuje od Kostaryki i Hondurasu przez północną część Ameryki Południowej po Boliwię, Brazylię i północno-zachodnią Argentynę. Należy do rodziny obrazkowatych (Araceae).
To bezłodygowa roślina bulwiasta, która tworzy kępę długich, wzniesionych ogonków liściowych. Osiąga zwykle 30–60 cm wysokości i 30–90 cm szerokości. Liście są duże, strzałkowate, tarczowate, o długości 18–45 cm, w odcieniach bieli, różu, czerwieni i zieleni.
Kwiaty są drobne i niepozorne: to kolba w zielonkawobiałej pochwie kwiatowej, pojawiająca się rzadko. Roślinę uprawia się więc wyłącznie dla liści. Jest to bylina, ale zimą części nadziemne zamierają. Uprawa jest średnio trudna.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko i światło
Caladium lubi półcień lub jasne, rozproszone światło. Silne, bezpośrednie słońce przypala cienkie liście, dlatego przy południowym oknie warto je odsunąć od szyby albo przysłonić.
Najlepiej rośnie w temperaturze około 21–30°C. Nie jest odporne na mróz, a najniższa temperatura, jaką przeżyje, to około 10°C. Przy typowych zimowych spadkach do −20°C nie ma szans na zimowanie w gruncie. Dobrze rośnie w pojemniku, także na balkonie, o ile jest tam ciepło i cieniście.
Podlewanie i wilgotność powietrza
Caladium ma duże wymagania wodne i słabo znosi suszę. W okresie wzrostu ziemia powinna być stale i równomiernie wilgotna, szczególnie latem. Najobficiej podlewaj w czerwcu, lipcu i sierpniu.
Gdy liście zaczynają zamierać na zimę, ogranicz podlewanie. Roślina potrzebuje też wysokiej wilgotności powietrza. Jej brak, podobnie jak ostre słońce, powoduje brązowienie brzegów liści.
Podłoże i przesadzanie
Podłoże powinno być żyzne, bogate w materię organiczną, lekko kwaśne i przepuszczalne, a jednocześnie wilgotne. Odpowiednie pH to około 5,5–6,0. Sprawdza się ziemia próchnicza z dobrym odpływem wody.
Przesadzaj w marcu lub kwietniu, gdy bulwy zaczynają nowy sezon.
Nawożenie
Nawoź regularnie w sezonie wzrostu, czyli od maja do sierpnia. W okresie spoczynku (listopad–luty) nawożenie nie jest potrzebne.
Sadzenie
Roślinę w pojemniku można wystawić na zewnątrz w czerwcu, gdy ziemia jest już ciepła. Bulwy sadzone w zimnej, mokrej ziemi łatwo gniją, dlatego unikaj zarówno chłodu, jak i przelania.
Zimowanie bulw
Zamieranie liści jesienią to naturalny spoczynek, a nie choroba. Gdy liście zaschną (zwykle w październiku), wykop bulwy i przechowuj je w suchym i ciepłym miejscu, w temperaturze powyżej około 13°C, aż do wiosny.
Spoczynek trwa mniej więcej od listopada do lutego. Wiosną bulwy można przesadzić i znów zacząć podlewać.
Rozmnażanie
Caladium rozmnaża się przez podział bulw oraz przez bulwy przybyszowe (rozmnóżki). Najlepszy termin to marzec i kwiecień, przy okazji przesadzania.
Typowe problemy
Zamieranie liści zimą: to naturalny spoczynek. Ogranicz podlewanie i przechowuj bulwy w cieple i w suchym miejscu.
Brązowe brzegi liści: przyczyną jest zwykle niska wilgotność powietrza lub poparzenie słońcem. Zapewnij cień i wilgotniejsze powietrze.
Gnicie bulw: występuje w zimnej, mokrej ziemi. Sadź dopiero w ciepłym podłożu i nie przelewaj.
Dziury w liściach: robią je ślimaki. Zbieraj je ręcznie lub użyj przynęt.
Caladium bywa też atakowane przez przędziorki.
Bezpieczeństwo
Toksyczne dla kotów i psów- Koty
- Trująca
- Psy
- Trująca
- Konie
- Trująca
- Ludzie
- Trująca
Caladium jest trujące dla kotów, psów, koni i ludzi. Toksyczne są liście, łodygi, korzenie i sok, a przyczyną są nierozpuszczalne kryształy szczawianu wapnia. Objawy to pieczenie i obrzęk warg, jamy ustnej i języka, ślinienie, drapanie pyska łapą, wymioty, biegunka i trudności z połykaniem. Sok może też podrażniać skórę. Trzymaj roślinę poza zasięgiem dzieci i zwierząt. To wyłącznie informacja, nie porada weterynaryjna ani medyczna. W razie wątpliwości skontaktuj się z weterynarzem lub lekarzem.
Źródło: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox, English Wikipedia


































































































