Trzcina
Phragmites australis · Poaceae
Inne nazwy: trzcina pospolita
Trzcina, zwana też trzciną pospolitą (Phragmites australis), to wysoka trawa z brzegów wód, która tworzy gęste, szybko rosnące łany. Jest łatwa w uprawie i w pełni mrozoodporna, ale rozrasta się bardzo agresywnie, więc wymaga starannie wybranego miejsca.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Wysokie
- Wilgotność powietrza
- Wysoka
- Temperatura
- 15–30 °C, min. -39 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 1,5–6 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda trzcina
To wieloletnia trawa o sztywnych, wzniesionych pędach. Zwykle osiąga od 1,5 do nawet 6 m wysokości i rośnie szybko. Długie, płaskie liście są niebiesko- lub szarozielone, a jesienią i zimą płowieją do słomkowej lub brunatnej barwy.
Od końca lata, zwykle od lipca do września, pojawiają się gęste, pierzaste kwiatostany o długości 15–50 cm, szare do ciemnofioletowych. W miarę dojrzewania nasion stają się puchate i jedwabiste od włosków, dzięki którym wiatr roznosi drobne ziarniaki.
W naturze trzcina porasta płytką wodę i mokry grunt na brzegach stawów, jezior i rzek, na torfowiskach niskich i w rowach, często tworząc rozległe szuwary. Takie szuwary dają schronienie m.in. bąkom, błotniakom i trzciniakom oraz wielu bezkręgowcom.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Trzcina dobrze rośnie na pełnym słońcu i w półcieniu. Nadaje się wyłącznie do miejsc wilgotnych lub zalanych, czyli na brzeg lub w strefę płytką oczka wodnego, stawu albo rowu. Przy wodzie radzi sobie bez trudu, a uprawa jest łatwa.
Woda
Gleba powinna być stale mokra lub zalana. Trzcina znosi stojącą wodę do głębokości około 1 m, natomiast susze znosi słabo. Najwięcej wody potrzebuje w czerwcu, lipcu i sierpniu, wtedy nie wolno dopuścić do przesuszenia.
Podłoże
Rośnie w niemal każdej mokrej glebie, od piaszczystej po gliniastą, także w próchnicznej i ciężkiej. Toleruje nawet lekkie zasolenie. Najwyższe pędy wyrastają na żyznym podłożu.
Nawożenie
Nawożenie nie jest potrzebne. Żyzna gleba sama zapewnia roślinie bujny wzrost.
Cięcie
Suche pędy zostają na zimę i można je ściąć przy ziemi w lutym lub marcu. Częste cięcie pomaga też ograniczać trzcinę, a regularne koszenie osłabia jej rozrost.
Sadzenie i siew
Sadź tylko tam, gdzie rozrost da się opanować, na przykład w zatopionym w stawie pojemniku. Zanim kupisz roślinę, sprawdź lokalne przepisy dotyczące gatunków inwazyjnych. Europejski podgatunek w Ameryce Północnej wypiera rodzimą roślinność terenów podmokłych.
Na miejsce stałe sadzi się w kwietniu i maju. Siew bezpośrednio do gruntu wykonuje się w kwietniu i maju, a do uprawy w domu w marcu.
Zimowanie
Trzcina jest w pełni mrozoodporna i wytrzymuje temperatury nawet do około -39°C, więc typowe polskie zimy jej nie szkodzą. Martwe pędy stoją przez całą zimę, a okres spoczynku przypada na listopad–luty. Nie wymaga okrywania.
Rozmnażanie
Najprościej rozmnażać ją przez podział kępy lub kłącza, najlepiej w marcu i kwietniu. Można też wysiewać nasiona. Kłącza ukorzeniają się na węzłach, dlatego nawet niewielki fragment szybko się przyjmuje.
Najczęstszy problem: niekontrolowany rozrost
Mocne kłącza i rozłogi sprawiają, że trzcina szybko zajmuje coraz większą powierzchnię. Ogranicz zasięg korzeni barierą i regularnie wycinaj lub usuwaj nowe pędy.





































































