Kliwia
Clivia · Amaryllidaceae
Inne nazwy: kliwie
Kliwia, zwana też clivią, to wiecznie zielona bylina o błyszczących, pasowatych liściach i pomarańczowych lub żółtych baldachach kwiatów. W polskim klimacie uprawia się ją wyłącznie w domu, bo nie znosi mrozu. Jest łatwa w uprawie, ale kwitnie dopiero po chłodnym, suchym odpoczynku zimą.
- Światło
- Jasne światło rozproszone, Półcień
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 15–25 °C, min. -1 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 40–70 cm
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla rośliny domowej. Klimat: Kontynentalny.
Kliwia – jak wygląda i skąd pochodzi
Kliwia (Clivia) należy do rodziny amarylkowatych. Pochodzi z Afryki Południowej i Eswatini, gdzie rośnie głównie jako podszyt cienistych lasów. Tworzy zwarte kępy. Liście są ciemnozielone, błyszczące, skórzaste, pasowate, do 60 cm długości i 10 cm szerokości, ułożone w dwóch przeciwległych rzędach. Zdarzają się formy pstrolistne.
Kwiaty są dzwonkowate lub lejkowate i zebrane w baldachy na wysokim pędzie ponad liśćmi. Mogą być pomarańczowe, żółte lub czerwone. W uprawie kwitnie zwykle od lutego do kwietnia. Po kwitnieniu mogą pojawić się okrągłe, czerwone jagody z kilkoma dużymi, mięsistymi nasionami.
Kliwia rośnie wolno. Choć bywa nazywana cebulową, nie ma prawdziwych cebul. Tworzy grube, mięsiste, rozgałęzione korzenie. Dobrze nadaje się też na kwiat cięty.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko i światło
Najlepsze jest jasne, rozproszone światło lub lekki półcień. Bezpośrednie słońce przypala liście, więc przy brązowych, spalonych plamach przestaw roślinę w jaśniejsze, ale osłonięte miejsce.
Kliwia nie jest mrozoodporna, a najniższa temperatura, jaką przetrwa, to około -1 °C. Przy typowych zimowych minimach w Polsce musi więc zimować w domu. Jeśli latem stoi na balkonie, w marcu, kwietniu, październiku i listopadzie trzeba ją chronić przed przymrozkami.
Podlewanie
W okresie wzrostu podlewaj regularnie i pozwalaj, by wierzchnia warstwa podłoża przeschła między podlewaniami. Najwięcej wody roślina potrzebuje od kwietnia do sierpnia.
Od października do grudnia trwa jej spoczynek, a jesienią i zimą podłoże ma być prawie suche. Zalewanie zwykle kończy się gniciem szyjki korzeniowej.
Podłoże i przesadzanie
Potrzebne jest przepuszczalne, próchnicze podłoże. Sprawdzi się ziemia uniwersalna z dodatkiem włókna kokosowego lub kory, także w wersji bez torfu.
Kliwia woli ciasną doniczkę, dlatego przesadzaj ją rzadko, w kwietniu lub maju. Dla dorosłej rośliny odpowiednia jest doniczka o średnicy 20–30 cm, dobrana raczej na styk.
Nawożenie
Nawoź raz w miesiącu od kwietnia do sierpnia, gdy roślina rośnie aktywnie. W okresie zimowego spoczynku nawożenie wstrzymaj.
Zimowy odpoczynek i kwitnienie
Aby kliwia zakwitła, jesienią i zimą potrzebuje chłodu: 8–15 °C i prawie suchego podłoża, od jesieni do późnej zimy. Dopiero po tym okresie, gdy wiosną zwiększysz podlewanie, roślina zwykle wypuszcza pędy kwiatowe.
Rozmnażanie
Kliwię rozmnaża się przez odrostki, podział lub z nasion. Odrostki i podział najlepiej wykonać w kwietniu lub maju, przy okazji przesadzania. Nasiona wysiewa się w pomieszczeniu w lutym lub marcu. Rośliny z nasion rosną wolno.
Najczęstsze problemy
Brak kwiatów: zwykle przyczyną jest brak chłodnego, suchego spoczynku. Trzymaj roślinę w temperaturze 8–15 °C i prawie bez wody jesienią i zimą.
Gnijąca szyjka korzeniowa: wynika z przelania. Pozwól podłożu przeschnąć między podlewaniami.
Spalone liście: skutek bezpośredniego słońca. Przenieś roślinę w jasne, rozproszone światło.
Mogą ją atakować tarczniki, wełnowce i szpecielnik amarylisowy, a także zgnilizna korzeni i szyjki oraz rdza.
Bezpieczeństwo
Toksyczne dla kotów i psów- Koty
- Trująca
- Psy
- Trująca
Kliwia jest trująca dla kotów i psów, a dla ludzi łagodnie trująca. Toksyczne są korzenie i liście, które zawierają likorynę i inne alkaloidy. Objawy to wymioty, ślinienie się i biegunka. Po zjedzeniu większej ilości mogą wystąpić drgawki, drżenia, niskie ciśnienie krwi i zaburzenia rytmu serca. Brak danych o toksyczności dla koni. To wyłącznie informacja, nie porada weterynaryjna ani medyczna. W razie wątpliwości skonsultuj się z weterynarzem lub lekarzem.
Źródło: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox, English Wikipedia

















































































