Żarnowiec

Żarnowiec potrzebuje pełnego słońca, bo tylko wtedy rośnie zwarcie i obficie kwitnie. W naturze występuje na słonecznych, suchych, piaszczystych stanowiskach: na wrzosowiskach, w zaroślach i przy drogach.

Zapotrzebowanie na wodę jest niskie. Po przyjęciu się krzew dobrze znosi suszę, więc podlewaj go tylko wtedy, gdy jest młody.

Najlepsza jest uboga, sucha, piaszczysta lub kwaśna ziemia. Dobrze sprawdzą się gleby piaszczyste, gliniaste, żwirowe i kwaśne o odczynie pH mniej więcej 4,5–7. Podłoże musi być dobrze przepuszczalne. Na żyznej glebie żarnowiec rośnie słabo.

Nawożenie nie jest potrzebne, bo żarnowiec sam wiąże azot.

Krzew przycinaj lekko co roku po kwitnieniu, czyli w czerwcu lub lipcu. Bez cięcia i ze starym drewnem robi się goły, zdrewniały i wyciągnięty.

Żarnowiec źle znosi uszkodzenie korzeni, dlatego sadź młode rośliny z doniczek na słonecznym miejscu. Termin sadzenia to kwiecień, maj lub wrzesień. Ze względu na skłonność do rozsiewania się sprawdź wcześniej lokalne przepisy. Poza Europą gatunek jest uznawany za silnie inwazyjny i nie zaleca się go tam sadzić.

Dorosłe krzewy są mrozoodporne i wytrzymują do około -25°C, a typowa zimowa temperatura minimalna w naszym klimacie wynosi około -20°C. Wrażliwe na mróz są natomiast młode siewki. Okres spoczynku przypada na listopad–luty oraz styczeń.

Żarnowiec rozmnaża się z nasion oraz z sadzonek pędowych. Nasiona wysiewa się w marcu i kwietniu. Rozmnażać można w marcu, kwietniu, lipcu i sierpniu.

Do szkodników należą miniarka pędów żarnowca, koliszek żarnowcowy, strąkowiec nasienny żarnowca i mszyce.

Wyciągnięty, goły, zdrewniały krzew to skutek starego drewna lub braku cięcia; pomaga lekkie przycinanie po kwitnieniu co roku. Jeśli roślina zamiera po kilku latach, to dlatego, że żarnowiec jest z natury krótkowieczny i trzeba go zastąpić nowymi roślinami. Niechciane siewki wyrastają z pękających strąków, więc usuwaj strąki przed dojrzeniem i wyrywaj siewki jak najwcześniej.