Tawuła japońska

Spiraea japonica · Rosaceae

Inne nazwy: tawuła bumalda, Tawuła drobna, Spiraea x bumalda

Tawuła japońska, zwana też tawułą bumalda, to szybko rosnący, w pełni mrozoodporny krzew liściasty, który latem zakwita różowymi baldachogronami. Dobrze sprawdza się w grupach, w niskich żywopłotach i w pojemnikach. Poniżej znajdziesz wszystko o stanowisku, cięciu i najczęstszych kłopotach.

Światło: Pełne słońce, Słońce do półcienia
Podlewanie: Umiarkowane
Wilgotność powietrza: Umiarkowana
Temperatura: 15–25 °C, min. -34 °C
Trudność uprawy: Łatwa
Wysokość: 0,6–2 m

Pielęgnacja w ciągu roku

Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.

Sadzenie do gruntuPrzesadzaniePrzycinanieRozmnażanieNawożenieWięcej wodyKwitnienieOkres spoczynku

Kiedy wykonywaćOkres spoczynkuBieżący miesiąc

Jak wygląda tawuła japońska

Spiraea japonica to krzew z rodziny różowatych (Rosaceae), liściasty i wieloletni. Ma zwarty, zaokrąglony, wzniesiony pokrój z cienkimi, bujnie rozgałęzionymi pędami. Zwykle osiąga od 60 cm do 2 m wysokości i podobną szerokość. Rośnie szybko, a dzięki rozłogom z czasem tworzy gęste zarośla.

Liście są pojedyncze, jajowate do lancetowatych, długości 2,5–7,5 cm, z piłkowanym lub podwójnie piłkowanym brzegiem. Od góry są ciemnozielone, od spodu lekko sinawe. Młode listowie bywa różowe, czerwone lub żółte, a niektóre odmiany mają liście brązowawe lub żółte.

W pełni lata pojawiają się płaskie baldachogrona drobnych kwiatów w kolorze od głębokiego różu po czerwień, o delikatnym zapachu. Po przekwitnieniu zawiązują się małe, suche, brązowe mieszki. Krzew pochodzi ze wschodniej Azji (Japonia, Chiny, Tajwan, Tybet, Mjanma), gdzie rośnie nad strumieniami i rzekami, na skrajach lasów i brzegach terenów podmokłych.

Uprawa i pielęgnacja

Stanowisko

Najobficiej kwitnie na słonecznym stanowisku. Znosi też półcień, ale kwiatów będzie wtedy mniej. Szybki wzrost i skłonność do rozrastania się warto uwzględnić przy sadzeniu: daj krzewowi miejsce na 60–200 cm szerokości.

Tawuła przyciąga motyle i jest przyjazna dla owadów zapylających. Bywa też zgryzana przez sarny i jelenie, co ma znaczenie w ogrodach blisko lasu.

Podlewanie

Tawuła lubi regularną wilgoć w sezonie wzrostu, ale nie toleruje długo stojącej wody w glebie. Zastój wody sprzyja zgniliźnie korzeni, jednej z jej chorób. Odporność na suszę jest średnia, więc w upalne tygodnie nie czekaj, aż krzew zacznie więdnąć.

Szczególnie dokładnie podlewaj w lipcu i sierpniu, gdy potrzeby wodne rosną. Wodę kieruj pod krzew, a nie na liście, bo mokre listowie sprzyja mączniakowi.

Gleba i przesadzanie

Krzew jest mało wymagający. Najlepiej rośnie w żyznej, wilgotnej, próchnicznej glebie gliniastej, ale poradzi sobie także na glinie, w glebie kamienistej i zasadowej. Ważne, by ziemia była wilgotna, a zarazem przepuszczalna.

Jeśli uprawiasz tawułę w donicy, przesadzaj ją w marcu.

Nawożenie

Nawozić warto w marcu i kwietniu, na początku sezonu wzrostu. Na dobrej, próchnicznej glebie nie trzeba robić nic więcej.

Cięcie

Tawuła japońska kwitnie na pędach tegorocznych, dlatego tnie się ją mocno w marcu, jeszcze przed ruszeniem wegetacji. Mocne cięcie nie zaszkodzi kwitnieniu, a krzew pozostanie zwarty.

Usuwaj przekwitłe kwiatostany, bo ogranicza to samosiew. Warto też wycinać odrosty korzeniowe, jeśli nie chcesz, by krzew się rozrastał.

Sadzenie

Sadzić można wiosną, w kwietniu i maju, lub jesienią, w październiku. Przy sadzeniu żywopłotu zachowaj odstępy, które uwzględniają szerokość dorosłych krzewów.

Tawuła rozsiewa się i rozrasta przez rozłogi, a w kilku stanach wschodnich USA jest gatunkiem inwazyjnym, tworzącym gęste zarośla wypierające inne rośliny. W ogrodzie położonym przy naturalnych siedliskach warto pilnować samosiewu i odrostów albo rozważyć rodzime gatunki.

Zimowanie

Krzew jest w pełni mrozoodporny. Wytrzymuje temperatury do około -34 °C, a typowe zimowe minima w Polsce, rzędu -20 °C, nie są dla niego problemem. Okres spoczynku trwa od listopada do lutego i w tym czasie nie wymaga osłaniania.

Rozmnażanie

Tawułę można rozmnażać przez sadzonki pędowe, nasiona lub podział. Sadzonki pobiera się w czerwcu i lipcu. Dzielenie jest najprostsze, bo krzew sam wytwarza odrosty korzeniowe.

Problemy

Do szkodników należą mszyce, zwójki i tarczniki. Z chorób mogą wystąpić plamistość liści, zaraza ogniowa, mączniak prawdziwy i zgnilizna korzeni.

Biały nalot na liściach to mączniak. Popraw cyrkulację powietrza, nie przesadzaj z gęstością nasadzeń i unikaj podlewania po liściach. Niekontrolowane siewki i odrosty to efekt samosiewu i rozłogów: usuwaj przekwitłe kwiatostany i odrosty.