Trzmielina japońska
Euonymus japonicus · Celastraceae
Inne nazwy: trzmielina japonica
Trzmielina japońska to wiecznie zielony krzew z rodziny dławiszowatych (Celastraceae), sadzony na żywopłoty i obrzeża rabat. Jest łatwa w uprawie, dobrze znosi suszę i mocne cięcie. W mroźne zimy trzeba jednak pamiętać o jej granicy wytrzymałości.
- Światło
- Słońce do półcienia, Półcień
- Podlewanie
- Niskie
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–25 °C, min. -20 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 2–4,5 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda trzmielina japońska
Trzmielina japońska (Euonymus japonicus, spotykana też pod nazwą trzmielina japonica) pochodzi z Japonii, Korei i wysp Nansei-shoto. W naturze rośnie w mieszanych lasach liściastych i niskich zaroślach, zwłaszcza blisko wybrzeża. Jest uprawiana i dziczeje także w innych regionach.
To gęsty, wyprostowany lub owalny, czasem kopulasty krzew albo małe drzewko. Zwykle dorasta do około 2–4,5 m wysokości i 1,5–2,5 m szerokości, w umiarkowanym tempie. Liście są błyszczące, skórzaste, naprzeciwległe, o długości 3–8 cm i delikatnie ząbkowanych brzegach. Wiele odmian ma liście pstre, zielono-białe lub zielono-żółte.
Kwiaty są drobne, zielonkawobiałe do bordowych, czterodziałkowe, zebrane w wiechy i pojawiają się w czerwcu i lipcu. Są mało efektowne, ale odwiedzają je owady. Owocem jest różowa do czerwonobrązowej czterokomorowa torebka, która pęka i odsłania nasiona w pomarańczowoczerwonych osnówkach.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Krzew znosi pełne słońce, a także głęboki cień. Najlepiej czuje się tam, gdzie po południu ma trochę osłony przed upałem. Dobrze sprawdza się w żywopłotach, na obrzeżach rabat, w ogrodach nadmorskich i w donicach.
Podlewanie
Po ukorzenieniu się trzmielina jest odporna na suszę i wystarcza jej niewielka ilość wody. Nie lubi mokrej gleby, więc nie dopuszczaj do zalegania wody przy korzeniach.
Podłoże i przesadzanie
Krzew radzi sobie w większości gleb: piaszczystych, gliniastych i ilastych, o pH od około 5,5 do 8. Podłoże powinno być umiarkowanie wilgotne i przepuszczalne, bo szkodzi mu tylko zastój wody. Okazy w donicach przesadzaj w kwietniu.
Nawożenie
Nawozić warto w kwietniu, na początku sezonu wegetacyjnego. Roślina nie ma dużych wymagań.
Cięcie
Trzmielina dobrze znosi nawet mocne przycinanie. Przycinaj ją wiosną lub po przyroście nowych pędów, czyli w kwietniu, maju i sierpniu. Na odmianach pstrolistnych wycinaj zielone pędy, które wracają do formy pierwotnej (tzw. rewersja), zanim zdominują krzew.
Sadzenie
Sadź ją wiosną (kwiecień, maj) lub jesienią (wrzesień, październik). Nadaje się na żywopłoty, obrzeża rabat i do ogrodów nadmorskich, a także do uprawy w pojemnikach.
W zaniedbanych miejscach przy budynkach może się rozsiewać i zachowywać jak chwast, więc obserwuj nasadzenia.
Zimowanie
Trzmielina japońska jest mrozoodporna, ale jej granica przetrwania to około −20 °C, czyli tyle, ile wynosi typowe zimowe minimum w naszym klimacie. W najmroźniejsze zimy krzew znajduje się więc na granicy wytrzymałości. Listopad, grudzień, styczeń i luty to okres spoczynku i ochrony przed mrozem.
Rozmnażanie
Najczęściej rozmnaża się ją z sadzonek pędowych, a także z nasion. Na sadzonki najlepszy jest czerwiec, lipiec i sierpień.
Choroby i szkodniki
Krzew mogą atakować tarcznik trzmielinowy, przędziorki, mszyce, wełnowce, szrotówki (miniarki) i gąsienice. Z chorób pojawiają się mączniak prawdziwy, rak bakteryjny (guz korzeniowy), plamistości liści, zamieranie pędów i miotła czarownic.
Biały mączysty nalot na liściach to mączniak. Popraw przewiew i wytnij porażone pędy. Żółte plamy i skorupiaste łuski wskazują na tarcznika. Wytnij zaatakowane pędy i opryskaj krzew olejem ogrodniczym. Zielone pędy na odmianach pstrych to rewersja, którą po prostu wytnij.































































































