Hortensja krzewiasta

Hortensja krzewiasta najlepiej rośnie w półcieniu. Pełne słońce toleruje tylko wtedy, gdy gleba jest stale wilgotna. Sprawdza się w nasadzeniach grupowych, w zacisznych miejscach przypominających skraj lasu, w ogrodach naturalistycznych i przyjaznych zapylaczom.

Ziemia powinna być równomiernie wilgotna, zwłaszcza na słonecznym stanowisku. Odporność na suszę jest niska, dlatego w czerwcu, lipcu i sierpniu podlewaj częściej. Podlewaj obficie, a glebę przykryj ściółką.

Krzew lubi glebę obojętną do kwaśnej (pH mniej więcej 5,0–7,5), wilgotną, ale przepuszczalną i próchniczną. Rośnie na glinie, glebie gliniastej, próchniczej i piaszczystej, o ile utrzymuje wilgoć i nie zalega w niej woda.

Okres nawożenia przypada na marzec, kwiecień i maj, czyli na początek wzrostu. Zimą, od listopada do lutego, krzew odpoczywa i nawozić go nie trzeba.

Kwiaty powstają na nowych pędach, dlatego hortensję krzewiastą tnie się mocno, tuż nad ziemią, pod koniec zimy, w lutym lub marcu. Wczesną wiosną usuń też pędy słabe i uszkodzone.

Silne cięcie pomaga też zapobiegać wyleganiu pędów, o którym mowa niżej.

Sadź w półcieniu, w wilgotnej glebie. Termin to kwiecień i maj albo wrzesień i październik. Zachowaj rozstaw około 120 cm, bo krzew się rozrasta i wypuszcza rozłogi.

Nasiona można wysiewać w marcu i kwietniu, a w domu, do doniczek, w lutym i marcu.

Gatunek jest bardzo mrozoodporny, wytrzymuje do około -40°C, a typowe zimowe minimum u nas to około -20°C. Osłona nie jest potrzebna.

Hortensję krzewiastą rozmnaża się przez odkłady, sadzonki pędowe, podział kęp oraz z nasion. Odpowiednie terminy to czerwiec, lipiec i listopad.

Pędy kładą się po deszczu. Przyczyną są ciężkie kwiatostany na słabych łodygach. Tnij krzew mocno pod koniec zimy albo wybierz odmianę o mocnych pędach.

Więdnące liście oznaczają zwykle przesuszoną glebę na słońcu. Podlej głęboko i zmulczuj podłoże.

Kwiaty nadają się na cięte. Krzew jest przyjazny zapylaczom: przyciąga motyle, pszczoły i ptaki śpiewające, a w swojej ojczyźnie jest rośliną żywicielską ćmy hydrangea sphinx moth.

Korzeń był tradycyjnie używany przez Czirokezów i dawnych osadników przy kamieniach nerkowych i pęcherzowych. To wyłącznie informacja o tradycji, nie zalecenie.