Hortensja pnąca
Hydrangea petiolaris · Hydrangeaceae
Inne nazwy: hortensja pnąca petiolaris
Hortensja pnąca, znana też jako Hydrangea petiolaris, to liściasta, samoczepna liana o pachnących, białych kwiatostanach. Jest łatwa w uprawie, w pełni mrozoodporna i dobrze znosi cień. Cierpliwości wymaga tylko na początku, bo po posadzeniu rośnie wolno.
- Światło
- Półcień, Cień
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–25 °C, min. -32 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 9–15 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda hortensja pnąca
Hortensja pnąca (Hydrangea petiolaris) należy do rodziny Hydrangeaceae. To wieloletnie, drewniejące pnącze zrzucające liście. W naturze rośnie w lasach Japonii, na Półwyspie Koreańskim, na Kurylach i Sachalinie, w zalesionych dolinach, nad brzegami potoków i na skalistych zboczach, wspinając się po drzewach i skałach.
Do podpory przyczepia się korzeniami powietrznymi, a dzięki bocznym pędom bywa podobna do krzewu. Po posadzeniu długo się zadomawia, potem rośnie szybko. Rozpiętość dorosłej rośliny to zwykle 150–300 cm. Można ją też uprawiać jako roślinę okrywową.
Liście są naprzeciwległe, jajowate do sercowatych, błyszczące, ciemnozielone, piłkowane, długości 4–11 cm, od spodu jaśniejsze. Jesienią przebarwiają się na żółto.
Kwiatostany to płaskie baldachogrona o średnicy 15–25 cm, pojawiające się od początku do połowy lata, czyli w czerwcu i lipcu. Duże, płonne kwiaty brzegowe są białe, a drobne, płodne kwiaty w środku kremowe. Kwiaty słodko pachną i nadają się na kwiat cięty. Owocem jest drobna, sucha torebka w kształcie urny, długości 3–5 mm, z malutkimi oskrzydlonymi nasionami.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepsze jest miejsce z porannym słońcem i cieniem po południu. Hortensja pnąca toleruje też głęboki cień, nawet przy północnej ścianie, ale kwitnie wtedy skromniej.
Wybierz ścianę, mur, pergolę lub pień dużego drzewa, po których pnącze będzie się wspinać.
Podlewanie
Gleba powinna być równomiernie wilgotna, zwłaszcza w okresie ukorzeniania się młodej rośliny. Więcej wody potrzeba w czerwcu, lipcu i sierpniu. W miesiącach spoczynku, czyli od listopada do lutego, roślina odpoczywa.
Gleba
Hortensja pnąca lubi glebę żyzną, wilgotną, ale przepuszczalną. Dobrze rośnie na podłożach próchnicznych, gliniastych, ilastych i piaszczystych, a pH może być od kwaśnego do zasadowego.
Nawożenie
Nawoź najlepiej w marcu i kwietniu, na początku sezonu wegetacyjnego.
Cięcie
Tnij po kwitnieniu, w lipcu i sierpniu. Pędy boczne skracaj do pary pąków, aby roślina przylegała płasko do podpory.
Nie tnij jej w innych terminach, bo to opóźnia kwitnienie.
Sadzenie i prowadzenie
Sadzić można w marcu, kwietniu i maju oraz we wrześniu i październiku.
Pędy prowadź po drutach lub kratce, dopóki korzenie powietrzne nie złapią podpory. Na murze przyczepność bywa umiarkowana, więc warto pędy dodatkowo podwiązać.
Po posadzeniu hortensja pnąca rośnie wolno i późno zaczyna kwitnąć.
Zimowanie
Roślina jest w pełni mrozoodporna i znosi mrozy do około -32°C, więc przy typowych zimowych minimach około -20°C nie potrzebuje żadnej osłony.
Rozmnażanie
Hortensję pnącą można rozmnażać przez odkłady powietrzne, odkłady zwykłe, sadzonki pędowe lub z nasion. Najlepszy czas to maj, czerwiec i lipiec.
Problemy
Brak kwiatów przez kilka lat jest normalny, bo roślina dojrzewa powoli. Pozostaje czekać i ciąć tylko po kwitnieniu.
Jeśli pędy odpadają od ściany, przyczyną są słabe korzenie powietrzne. Przywiąż je do podpory.
Zastosowanie
Kwiatostany nadają się na kwiat cięty. W Japonii młode liście jada się po ugotowaniu, a smakują podobno jak ogórek.

































































