Szafirki

Muscari · Asparagaceae

Inne nazwy: szafirek

Szafirki, zwane też muscari, to małe byliny cebulowe kwitnące wczesną wiosną gęstymi, pachnącymi gronami przypominającymi kiście winogron. Są łatwe w uprawie, w pełni mrozoodporne i dobrze radzą sobie zarówno na rabacie, jak i w donicy.

Światło: Pełne słońce, Słońce do półcienia
Podlewanie: Umiarkowane
Wilgotność powietrza: Umiarkowana
Temperatura: 8–18 °C, min. -30 °C
Trudność uprawy: Łatwa
Wysokość: 10–30 cm

Pielęgnacja w ciągu roku

Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.

Sadzenie do gruntuPrzesadzanieRozmnażanieNawożenieWięcej wodyKwitnienieOkres spoczynku

Kiedy wykonywaćOkres spoczynkuBieżący miesiąc

Szafirki – jak wyglądają

Szafirki (Muscari) należą do rodziny szparagowatych. W naturze rosną w basenie Morza Śródziemnego, w środkowej i południowej Europie, w Afryce Północnej oraz w zachodniej, środkowej i południowo-zachodniej Azji, zwykle w lasach i na łąkach.

Rośliny osiągają 10–30 cm wysokości i tworzą kępy o średnicy około 5–30 cm. Liście są wąskie, mięsiste, trawiaste, o długości 15–30 cm i szerokości poniżej 2,5 cm. Wyrastają prosto z podstawy rośliny. Latem część nadziemna zamiera.

Kwiaty to gęste kłosy drobnych, dzbanuszkowatych lub dzwonkowatych kwiatków z przewężonym wylotem. Są pachnące, najczęściej niebieskie, ale występują też odmiany białe, różowe i żółte. Kwitną od marca do maja. Po kwitnieniu powstają małe torebki o średnicy około 3 mm, które pękają późną wiosną lub na początku lata i uwalniają nasiona.

Szafirki są wczesnym źródłem nektaru dla pszczół i motyli. Są też odporne na zgryzanie przez jelenie i króliki.

Uprawa i pielęgnacja

Stanowisko

Szafirki rosną w pełnym słońcu i w lekkim półcieniu. Dobrze czują się pod drzewami liściastymi, ponieważ kwitną, zanim drzewa się zazielenią. Sprawdzają się na rabatach, w ogrodach skalnych i jako rośliny okrywowe, a kwiaty nadają się też do wazonu.

Podlewanie

Wiosną, w okresie wzrostu, utrzymuj glebę wilgotną. Najwięcej wody szafirki potrzebują w marcu i kwietniu. Gdy liście zaczynają zasychać, ogranicz podlewanie, bo mokre cebule w spoczynku łatwo gniją. Okres spoczynku przypada na lipiec–wrzesień. Odporność na suszę jest umiarkowana.

Gleba i przesadzanie

Najlepsza jest gleba przepuszczalna, piaszczysta lub próchniczo-gliniasta, o odczynie od kwaśnego do obojętnego (pH zwykle 5,5–7,5) i niezbyt żyzna. Rośliny znoszą też glebę gliniastą, o ile woda nie zalega. Jeśli uprawiasz szafirki w donicach, przesadzaj je we wrześniu lub październiku.

Nawożenie

Szafirki nie wymagają obfitego nawożenia. Wystarczy lekki nawóz wieloskładnikowy na początku wiosny, w marcu.

Cięcie

Liści nie przycinaj, dopóki nie zżółkną. Dzięki temu cebula zgromadzi zapasy na kolejny sezon.

Sadzenie cebulek

Sadź cebulki jesienią, od września do listopada. Umieszczaj je na głębokości około 5–8 cm, w odstępach 5–8 cm. Najlepiej wyglądają w grupach liczących 25 cebulek lub więcej.

Zimowanie

Szafirki są w pełni mrozoodporne. Cebulki zimują w gruncie i nie wymagają okrywania ani wykopywania.

Rozmnażanie

Najprościej rozmnażać szafirki przez cebulki przybyszowe lub podział kęp. Najlepiej robić to latem, od czerwca do sierpnia, w okresie spoczynku. Możesz je też wysiewać z nasion, ale na kwiaty trzeba wtedy czekać dłużej.

Rozrastanie się

W dobrej glebie szafirki chętnie się rozsiewają i rozrastają przez cebulki przybyszowe, tworząc z czasem coraz większe kępy. Jeśli nie chcesz, żeby zajmowały zbyt dużo miejsca, usuwaj przekwitłe kwiatostany, zanim wysypią się nasiona.