Liliowiec

Najobficiej kwitnie na słonecznym stanowisku, przy co najmniej 6 godzinach słońca dziennie. Toleruje półcień, ale wtedy kwiatów jest zwykle mniej. Liliowiec nadaje się na rabaty bylinowe, jako roślina okrywowa i do ogrodów skalnych.

Wymagania wodne są umiarkowane. W pierwszym sezonie po posadzeniu podlewaj regularnie, a później w czasie suszy. Rozrośnięte kępy dobrze znoszą okresy bez deszczu. Więcej wody przydaje się w czerwcu, lipcu i sierpniu, czyli w czasie kwitnienia.

Zwykła gleba ogrodowa wzbogacona materią organiczną w zupełności wystarczy. Liliowiec dobrze czuje się w próchnicznej glebie gliniastej i radzi sobie zarówno w podłożu o grubszej, jak i drobniejszej strukturze. Najlepiej, gdy podłoże jest wilgotne, ale przepuszczalne.

Nawoź w marcu, kwietniu i czerwcu, zgodnie z kalendarzem uprawy.

Sadź tak, aby bulwy były przykryte warstwą ziemi o grubości około 2,5 cm, a korona korzeniowa znajdowała się na poziomie gruntu. Termin sadzenia to kwiecień, maj lub wrzesień.

Zaschnięte łodygi kwiatostanowe usuwaj po przekwitnięciu. Suche liście przytnij jesienią lub wczesną wiosną; w kalendarzu przypada to na październik i listopad.

Liliowiec jest mrozoodporny i wytrzymuje temperatury do około -30°C, więc typowe zimowe spadki do około -20°C mu nie szkodzą. Zostaje w gruncie, zwykle nie trzeba go wykopywać. Nadziemna część zamiera, a roślina ma okres spoczynku w styczniu, lutym, listopadzie i grudniu.

Najprostszy sposób to podział kęp w marcu, kwietniu lub wrześniu. Podział odmładza też zbyt zagęszczone kępy. Można też siać nasiona: do doniczek w lutym i marcu, a do gruntu w marcu i kwietniu.

Mało kwiatów: przyczyną jest zwykle zbyt duże zacienienie albo zagęszczona kępa. Przesadź roślinę na słoneczniejsze miejsce lub podziel ją.

Żółte, smugowane liście: może to być plamistość smugowa albo stres wodny. Usuń porażone liście i podlewaj w okresach suszy.

Pogryzione liście i pąki: robią to jelenie. Pomagają repelenty lub ogrodzenie.

Liliowiec dobrze sprawdza się jako roślina okrywowa, w ogrodach skalnych i jako kwiat cięty, choć pojedynczy kwiat żyje tylko dzień. Jest źródłem nektaru dla motyli i innych owadów zapylających. Płatki i pąki niektórych gatunków bywają jadane, ale najpierw upewnij się co do gatunku. Nie podawaj ich zwierzętom domowym.