Pieris japoński
Pieris japonica · Ericaceae
Inne nazwy: pieris
Pieris japoński to wolno rosnący, zimozielony krzew o błyszczących liściach i pachnących, zwisających kwiatach. W polskim klimacie najlepiej traktować go jako roślinę do donicy na balkonie lub tarasie, bo typowe zimowe mrozy sięgają granicy jego wytrzymałości. Wymaga kwaśnego podłoża, równomiernej wilgoci i osłony przed zimowym wiatrem.
- Światło
- Słońce do półcienia, Półcień
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–24 °C, min. -17 °C
- Trudność uprawy
- Średnio wymagająca
- Wysokość
- 1–4 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Pieris japoński – opis rośliny
Pieris japoński (Pieris japonica, nazywany też po prostu pierisem) należy do rodziny wrzosowatych (Ericaceae). W naturze rośnie w górskich zaroślach wschodnich i południowych Chin, w Japonii i na Tajwanie.
To krzew o zwartym, wyprostowanym i zaokrąglonym pokroju, często z kilkoma pędami. Dorasta do 100–400 cm wysokości, a szerokość wynosi zwykle około 150–250 cm. Rośnie wolno. Istnieją też odmiany karłowe.
Liście są skórzaste, błyszczące, ciemnozielone, o drobno ząbkowanych brzegach, skupione w rozetach na końcach pędów. Młode przyrosty mają barwę brązową, miedzianą lub czerwoną. Zwisające grona pachnących, dzbankowatych kwiatów, białych lub czasem różowych, pojawiają się w marcu, kwietniu i maju. Pąki kwiatowe tworzą się już późnym latem i zdobią krzew przez zimę. Owoce to małe, suche, brązowe, pięciokomorowe torebki, które dojrzewają późnym latem i utrzymują się do zimy. Roślina jest przyjazna zapylaczom.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko i światło
Pieris dobrze rośnie na stanowisku od pełnego słońca do półcienia. Cień w godzinach popołudniowych jest dla niego korzystny, a przed zimowym wiatrem potrzebuje osłony. Na balkonie wybierz miejsce osłonięte od przeciągów i od silnego, suchego wiatru.
Podlewanie
Wymagania wodne są umiarkowane. Podłoże powinno być równomiernie wilgotne, ale nigdy zalane. Roślina słabo znosi suszę, więc w donicy pilnuj, by bryła korzeniowa nie przesychała. W czerwcu, lipcu i sierpniu podlewaj obficiej.
Podłoże warto przykryć ściółką, która zatrzymuje wilgoć. Jeśli woda z kranu jest twarda, używaj deszczówki.
Podłoże i przesadzanie
Pieris potrzebuje kwaśnej, próchniczej, dobrze przepuszczalnej, a zarazem wilgotnej ziemi o pH około 4,5–6. Nie znosi wapnia i ma podobne wymagania jak rododendrony. Do donicy użyj ziemi dla roślin kwaśnolubnych z dodatkiem kompostu liściowego.
Korzenie są płytkie i włókniste, nie lubią ani naruszania, ani podtopień. Jeśli przesadzanie jest konieczne, zrób to w kwietniu i staraj się nie uszkodzić bryły korzeniowej.
Nawożenie
Wiosną, w kwietniu i maju, zastosuj nawóz do roślin kwaśnolubnych lub nawóz wolnodziałający. Podłoże przykryj ściółką z materii organicznej.
Przycinanie
Przycinaj lekko, w maju i czerwcu, zaraz po kwitnieniu. Pąki na przyszły rok powstają na starym drewnie, więc mocne cięcie odbiera kwiaty. Usuwaj tylko zaschnięte końcówki pędów i przekwitłe kwiatostany.
Sadzenie
Sadź wiosną (kwiecień, maj) lub jesienią (wrzesień, październik) w osłoniętym miejscu, w półcieniu i na kwaśnym podłożu. Jeśli sadzisz kilka krzewów, zachowaj odstęp około 120 cm.
Zimowanie
Roślina znosi temperatury do około -17°C, a typowe zimowe minima w Polsce sięgają -20°C. Dlatego w gruncie bywa ryzykowna, a w donicy na balkonie, gdzie korzenie przemarzają szybciej, wymaga ochrony. Zabezpieczaj ją od listopada do marca. W okresie spoczynku (styczeń, luty, listopad, grudzień) podlewaj oszczędnie, ale nie dopuszczaj do całkowitego przesuszenia.
Chroń krzew przed zimnym, wysuszającym wiatrem, a pąki kwiatowe przed silnymi mrozami. Brązowienie pąków to zwykle skutek uszkodzenia przez mróz lub wiatr.
Rozmnażanie
Pierisa można rozmnażać z sadzonek pędowych, odkładów i z nasion. Na sadzonki najlepszy termin to lipiec i sierpień.
Problemy, szkodniki i choroby
Żółknące liście oznaczają zwykle zbyt zasadowe podłoże (chlorozę). Zastosuj ziemię dla roślin kwaśnolubnych i podlewaj deszczówką.
Plamiste, blade liście wskazują na żerowanie sieciówek. Opryskaj roślinę mydłem owadobójczym i unikaj gorącego, suchego słońca.
Brązowiejące pędy mogą oznaczać zamieranie pędów lub fytoftorozę. Wytnij porażone drewno i popraw drenaż.
Do innych zagrożeń należą nicienie, plamistość liści i zgnilizna korzeni.
Bezpieczeństwo
Toksyczne dla kotów i psów- Koty
- Trująca
- Psy
- Trująca
- Konie
- Trująca
- Ludzie
- Trująca
Pieris jest trujący dla kotów, psów, koni i ludzi. Toksyczne są liście, kwiaty i nektar, a substancją czynną są grajanotoksyny. Objawy zatrucia to ślinienie, wymioty, biegunka, osłabienie, niskie ciśnienie krwi i niewydolność serca. Nawet kilka liści może spowodować poważne zatrucie. To wyłącznie informacja, a nie porada weterynaryjna ani medyczna. W razie wątpliwości skontaktuj się z weterynarzem lub lekarzem.
Źródło: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox, English Wikipedia

















































































