Wrzosy

Najlepiej kwitnie i zachowuje zwarty pokrój w pełnym słońcu. Toleruje też umiarkowany cień, ale wtedy rośnie luźniej. Wrzosy dobrze wyglądają na skarpach i w skalniakach, sadzone masowo jako roślina okrywowa. Unikaj gorących, parnych miejsc, bo pędy mogą wtedy brązowieć i zamierać.

Gleba powinna być równomiernie wilgotna. Wrzosy słabo znoszą przesuszenie, a jednocześnie potrzebują dobrego drenażu, więc stojąca woda im szkodzi. Podlewaj częściej w czerwcu, lipcu i sierpniu, gdy rośliny najbardziej tego potrzebują.

Wrzos pospolity rośnie na kwaśnej, ubogiej w próchnicę glebie piaszczystej lub kamienistej, o pH około 4–5,5. Unikaj wapnia i żyznego podłoża. Płytki, włóknisty system korzeniowy współpracuje z mikoryzą i jest przystosowany do biednych, kwaśnych gleb. Rośliny w pojemnikach przesadzaj w kwietniu lub maju.

Wrzosy potrzebują bardzo mało nawozu. Jeśli w ogóle nawozisz, zrób to w kwietniu, używając niewielkiej dawki nawozu do roślin kwasolubnych.

Lekko przycinaj po kwitnieniu lub wczesną wiosną, w marcu i kwietniu, aby krzewinki pozostały zwarte. Nigdy nie tnij w stare, gołe drewno. Brak corocznego cięcia prowadzi do wyciągniętych, ogołoconych pędów.

Wrzosy sadź wiosną (marzec–maj) lub jesienią (wrzesień–październik) w kwaśnej, słonecznej i przepuszczalnej ziemi. Zachowaj rozstaw około 40 cm.

Wrzos jest bardzo mrozoodporny i zimuje w gruncie. Kwiatostany warto zostawić na zimę, bo ozdabiają krzewinkę i dają jej osłonę. Okres spoczynku trwa od listopada do lutego.

Wrzosy rozmnaża się z sadzonek pędowych, przez odkłady lub z nasion. Sadzonki i odkłady najlepiej robić w lipcu i sierpniu. Nasiona wysiewa się w marcu i kwietniu, a do uprawy pod osłonami w lutym i marcu.

Brązowiejące pędy i zamieranie wynikają z przesuszenia, zalania albo upału i wilgoci. Utrzymuj równomierną wilgotność, dbaj o drenaż i unikaj gorących, parnych stanowisk.

Żółknące igiełki sugerują zbyt wapienną lub zasadową glebę. Potrzebne jest kwaśne podłoże i nawóz do roślin kwasolubnych.

Pojawić się mogą tarczniki, przędziorki i chrząszcz wrzosowy, a z chorób zgnilizna łodyg i korzeni.

Kwitnące wierzchołki są jadalne. Młode pędy tradycyjnie służyły do aromatyzowania piwa wrzosowego i gruit, a miód wrzosowy jest bardzo ceniony. Wrzosy są ważną rośliną dla pszczół, żywią się nimi też owce, jelenie i pardwy, a gąsienice niektórych ciem, np. szarokolorki, żerują na nich.