Kordylina
Cordyline australis · Asparagaceae
Inne nazwy: kordylina australijska
Kordylina (kordylina australijska, Cordyline australis) to wiecznie zielone drzewko o palmowym pokroju, pochodzące z Nowej Zelandii. W naszym klimacie nie przetrwa zimy na dworze, dlatego uprawia się ją w doniczce w domu, a latem na balkonie. Jest uznawana za łatwą w uprawie.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 12–27 °C, min. -7 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 0,6–2,5 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla rośliny domowej. Klimat: Kontynentalny.
Jak wygląda kordylina australijska
Kordylina jest wieloletnim, wiecznie zielonym drzewem, które w warunkach naturalnych osiąga zwykle od 5 do 20 m wysokości. Rośnie w umiarkowanym tempie. Młoda ma jeden pień, z czasem rozgałęzia się w zaokrągloną koronę z kępami liści na końcach pędów.
Liście są mieczowate, sztywno wzniesione, o równoległym unerwieniu, zielone lub szarawe. Mają 40–100 cm długości i 3–7 cm szerokości, a z wiekiem zwisają. Dojrzałe rośliny wytwarzają w maju i czerwcu duże, 60–100 cm długie wiechy drobnych, słodko pachnących białych lub kremowych kwiatów. Po nich pojawiają się małe białe jagody o średnicy 5–7 mm, chętnie zjadane przez ptaki. Pierwsze kwitnienie następuje po 6–10 latach.
W ojczyźnie roślina rośnie w bardzo różnych miejscach: od bagien i brzegów strumieni po lasy i tereny przybrzeżne.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
W domu kordylina potrzebuje jasnego, słonecznego miejsca. Na zewnątrz rośnie w pełnym słońcu lub półcieniu. Latem można ją wystawić na balkon, najlepiej w miejscu osłoniętym przed zimnym wiatrem.
Podlewanie i wilgotność
Roślinę w doniczce podlewamy latem regularnie, tak by podłoże było stale lekko wilgotne. Szczególnie dużo wody potrzebuje w czerwcu, lipcu i sierpniu. Zimą podlewanie ograniczamy.
Brązowiejące końcówki liści zwykle świadczą o zbyt suchym powietrzu lub nieregularnym podlewaniu. Pomaga równomierne podlewanie i zraszanie liści.
Podłoże i przesadzanie
Kordylina lubi podłoże wilgotne, żyzne, bogate w próchnicę i dobrze przepuszczalne. Toleruje różne gleby, od piaszczystych po gliniaste, a odczyn może mieścić się mniej więcej w przedziale pH 5,5–8,0.
Roślina ma korzeń palowy, więc potrzebuje dużej, głębokiej donicy. Przesadzamy ją co 2–3 lata, w kwietniu lub maju.
Nawożenie
Nawozimy od kwietnia do sierpnia, w okresie wzrostu. Jesienią i zimą roślina odpoczywa, więc nawożenie odstawiamy.
Przycinanie
Jeśli trzeba skorygować pokrój, najlepszym terminem jest kwiecień.
Zimowanie
Kordylina nie jest wystarczająco mrozoodporna w naszych warunkach: znosi najwyżej około -7 °C, a typowe zimowe minima sięgają -20 °C. Roślinę trzeba chronić przed mrozem od października do marca, a także w listopadzie, grudniu, styczniu i lutym. Bezpieczniej wnieść ją do domu. Przy silnym mrozie dodatkową ochroną jest okrywanie koron włókniną, a formy z Wyspy Południowej są nieco odporniejsze.
Zimowy okres spoczynku przypada na listopad, grudzień, styczeń i luty. W tym czasie podlewamy oszczędnie.
Rozmnażanie
Kordylinę rozmnaża się z nasion, sadzonek pędowych i odrostów. Nasiona wysiewa się w marcu i kwietniu, także w pomieszczeniu. Sadzonki i odrosty najlepiej pobierać w maju i czerwcu.
Typowe problemy
Do szkodników należą wełnowce, tarczniki i przędziorki. Lepkie liście i białe, watowate kępki wskazują na wełnowce lub tarczniki. Zmywamy je z liści i opryskujemy mydłem insektycydowym.
Jeśli kordylina nie kwitnie, przyczyną jest zwykle uprawa w doniczce lub zbyt młody wiek. Roślina w gruncie zakwita dopiero po 6–10 latach.
Bezpieczeństwo
Toksyczne dla kotów i psów- Koty
- Trująca
- Psy
- Trująca
- Konie
- Trująca
Kordylina jest trująca dla kotów, psów i koni, a dla ludzi łagodnie trująca. Toksyczne są liście i owoce, a substancjami czynnymi są saponiny. U kotów objawami są wymioty (czasem z krwią), apatia, utrata apetytu, ślinienie i rozszerzone źrenice. To wyłącznie informacja, a nie porada weterynaryjna ani medyczna. W razie wątpliwości skonsultujmy się z weterynarzem lub lekarzem.
Źródło: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox



































































































