Pachira

Pachira aquatica · Malvaceae

Inne nazwy: pachira wodna

Pachira, zwana też pachirą wodną albo drzewkiem szczęścia (Pachira aquatica), to łatwa roślina doniczkowa o błyszczących liściach i często zaplatanym pniu. W Polsce uprawia się ją wyłącznie w domu, bo nie znosi mrozu. Poniżej znajdziesz, jak ją ustawić, podlewać i przezimować.

Światło: Jasne światło rozproszone, Półcień
Podlewanie: Umiarkowane
Wilgotność powietrza: Wysoka
Temperatura: 18–24 °C, min. 5 °C
Trudność uprawy: Łatwa
Wysokość: 1–2,5 m

Pielęgnacja w ciągu roku

Kalendarz dla rośliny domowej. Klimat: Kontynentalny.

Wysiew w pomieszczeniuPrzesadzaniePrzycinanieRozmnażanieNawożenieWięcej wodyOkres spoczynku

Kiedy wykonywaćOkres spoczynkuBieżący miesiąc

Pachira – jak wygląda i skąd pochodzi

Pachira aquatica z rodziny ślazowatych (Malvaceae) naturalnie rośnie na terenach podmokłych od południowego Meksyku przez Amerykę Środkową aż po Boliwię i północną Brazylię. Spotkasz ją na słodkowodnych bagnach, w ujściach rzek, na brzegach rzek i w lasach deszczowych. W naturze osiąga od 6 do 23 m wysokości, w mieszkaniu zwykle od 1 do 2,5 m. Rośnie szybko.

To zimozielone drzewo ze zgrubiałą podstawą pnia, która magazynuje wodę. Pnie są elastyczne, dlatego w uprawie doniczkowej często się je zaplata. Liście są błyszczące, zielone, dłoniasto złożone z 5–9 lancetowatych listków, z których każdy ma do około 25–30 cm długości.

Kwiaty są bardzo duże, pojedyncze, zielonożółte do kremowych, pachnące nocą, z pędzelkiem pręcików o czerwonych końcach. Każdy kwiat trwa jeden dzień. Pachira doniczkowa kwitnie rzadko.

Uprawa i pielęgnacja

Stanowisko i światło

Pachira najlepiej rośnie w jasnym, rozproszonym świetle lub w półcieniu. Bezpośrednie słońce może poparzyć liście, dlatego do mocniejszego światła przyzwyczajaj ją stopniowo.

Optymalna temperatura to 18–24 °C. Najniższa temperatura, jaką roślina jeszcze przeżyje, to 5 °C, więc na zewnątrz, przy naszych zimowych mrozach, nie przetrwa. Lubi wysoką wilgotność powietrza.

Podlewanie i wilgotność

Podlewaj, gdy wierzch podłoża przeschnie. Stojąca woda prowadzi do zgnilizny korzeni, a zgrubiała podstawa pnia magazynuje trochę wilgoci, więc roślina znosi krótkie przesuszenie przeciętnie.

Więcej wody potrzebuje od maja do sierpnia. W okresie spoczynku, w listopadzie, grudniu, styczniu i lutym, podlewaj oszczędnie.

Podłoże i przesadzanie

Podłoże powinno być wilgotne, ale przepuszczalne: mieszanka torfu lub jego zamiennika, perlitu oraz gliny lub piasku. Odpowiedni odczyn to pH około 5,5–7.

Przesadzaj co 2–3 lata, w kwietniu lub maju, do nieco większej doniczki ze świeżym podłożem.

Nawożenie

Od kwietnia do września nawoź raz w miesiącu rozcieńczonym, zrównoważonym nawozem płynnym. Zimą nie nawoź.

Przycinanie

Formuj koronę w kwietniu lub maju. Usuwaj też zaschnięte i żółknące liście.

Zimowanie

Jeśli roślina spędza część sezonu na zewnątrz, wnieś ją do domu, zanim temperatura spadnie do około 7 °C. Zimą trzymaj ją w temperaturze powyżej 12 °C i ogranicz podlewanie. Zimą może zrzucać liście.

Rozmnażanie

Pachirę rozmnaża się z nasion, sadzonek pędowych i przez odkłady. Sadzonki najlepiej pobierać od maja do lipca, a nasiona wysiewa się w domu w marcu lub kwietniu.

Problemy i szkodniki

Żółknące, opadające liście zwykle oznaczają przelanie lub chłód. Pozwól podłożu przeschnąć między podlewaniami i trzymaj roślinę powyżej 12 °C.

Brązowe, przypalone plamy to skutek bezpośredniego słońca. Przestaw roślinę w jasne, rozproszone światło.

Miękka, gnijąca podstawa pnia wskazuje na zalane podłoże. Popraw drenaż i podlewaj rzadziej.

Opadanie liści jesienią wynika ze skracających się dni. To normalne, a wzrost wraca wiosną.

Mogą pojawić się przędziorki, wełnowce i tarczniki. Z chorób groźna jest zgnilizna korzeni.

Zastosowanie

W miejscach pochodzenia orzechy z dużej, brązowej, zdrewniałej torebki (20–30 cm, 10–25 nasion) jada się surowe, prażone lub mielone na mąkę. Jada się też młode liście i kwiaty. Sama torebka nie jest jadalna. Doniczkowe okazy rzadko jednak kwitną.