Kolkwicja chińska
Kolkwitzia amabilis · Caprifoliaceae
Inne nazwy: kolkwicja
Kolkwicja chińska, zwana też po prostu kolkwicją (Kolkwitzia amabilis), to liściasty krzew o łukowato przewisających pędach. W maju i czerwcu obsypuje się różowymi, dzwonkowatymi kwiatami z żółtym gardłem. W Europie Środkowej jest w pełni mrozoodporna i uchodzi za roślinę łatwą w uprawie.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 8–25 °C, min. -30 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 2–4,5 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda kolkwicja chińska
Kolkwicja pochodzi ze środkowych i wschodnich Chin, między innymi z prowincji centralnych i Mongolii Wewnętrznej. W naturze jest rzadka i zagrożona. W ogrodzie tworzy wzniesiony, łukowaty krzew o pędach przypominających fontannę. Zwykle dorasta do 2–4,5 m wysokości i 2–3 m szerokości, a w dojrzałym wieku bywa mniej więcej tak szeroka jak wysoka. Z wiekiem może się płożyć i łysieć od dołu.
Liście są naprzeciwległe, pojedyncze, jajowate, długości od 1,3 do 7,6 cm. Z wierzchu są ciemnozielone, od spodu jaśniejsze, a ich brzeg jest cały lub rzadko ząbkowany. Jesienią przebarwiają się na żółto i czerwono.
Kwiaty mają około 2,5 cm długości, wyrastają parami i tworzą efektowne wiechy. Są różowe z żółtym gardłem i nie pachną. Pojawiają się w maju i czerwcu na starych pędach. Po kwitnieniu zawiązują się małe, brązowe, szczeciniaste torebki o długości około 6 mm, które długo zostają na krzewie. Kwiaty przyciągają owady zapylające, a krzew jest odporny na zgryzanie przez jelenie.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najobficiej kwitnie w pełnym słońcu. Lekki półcień jest dopuszczalny i może poprawić barwę liści.
Krzew potrzebuje dużo miejsca, bo jego pędy łukowato się rozchylają. Sadzi się go pojedynczo jako soliter, w grupie, na skraju rabaty albo jako osłonę, czy swobodnie rosnący żywopłot.
Podlewanie
Zapotrzebowanie na wodę jest umiarkowane. Kolkwicja dobrze rośnie na glebie wilgotnej, ale przepuszczalnej. Dobrze ukorzenione krzewy znoszą krótkie okresy suszy.
Więcej wody warto dać w czerwcu, lipcu i sierpniu, zwłaszcza młodym egzemplarzom.
Gleba
Kolkwicja toleruje wiele rodzajów gleby: gliniastą, piaszczystą i próchniczną. Najważniejsza jest dobra przepuszczalność, bo zastoiny wody jej szkodzą. Zakres pH, który toleruje, to mniej więcej 5,5–8.
Nawożenie
Krzew nawozi się na początku sezonu, w marcu i kwietniu.
Cięcie
Kolkwicja kwitnie na starych pędach, więc termin cięcia ma tu duże znaczenie. Najstarsze pędy wycinaj zaraz po kwitnieniu, czyli w czerwcu i lipcu, albo pod koniec zimy.
Mocne cięcie zimowe usuwa pąki kwiatowe i odbiera krzewowi kwiaty na następną wiosnę. Co kilka lat wycinaj najstarsze pędy, żeby krzew się odnawiał i nie gęstniał nadmiernie.
Sadzenie
Sadzić można w marcu i kwietniu albo w październiku i listopadzie. Wybierz miejsce z zapasem przestrzeni, tak aby pędy mogły się swobodnie wyginać.
Zimowanie
W Europie Środkowej kolkwicja jest w pełni mrozoodporna i znosi spadki temperatury do około −30 °C, więc w polskich warunkach nie wymaga osłon. Okres spoczynku przypada na listopad–luty.
Rozmnażanie
Kolkwicję można rozmnażać z sadzonek pędowych, z nasion oraz przez odkłady. Na rozmnażanie najlepiej przeznaczyć czerwiec i lipiec.
Najczęstsze problemy
Mało kwiatów: zwykle przyczyną jest mocne cięcie zimowe, które usunęło stare pędy z pąkami. Przycinaj dopiero po kwitnieniu.
Rozrośnięty, gęsty i łysiejący krzew: to skutek braku cięcia odmładzającego. Co kilka lat wycinaj najstarsze pędy.














































































