Tawlina jarzębolistna
Sorbaria sorbifolia · Rosaceae
Inne nazwy: tawlina jarzębinowa, Spiraea sorbifolia
Tawlina jarzębolistna, czyli Sorbaria sorbifolia, to szybko rosnący, w pełni mrozoodporny krzew o liściach podobnych do jarzębiny i białych kwiatostanach latem. Uprawa jest łatwa, ale roślina mocno wypuszcza rozłogi, więc warto od razu zaplanować dla niej miejsce.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–24 °C, min. -40 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 1–2,5 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda tawlina jarzębolistna
Tawlina jarzębolistna, zwana też tawliną jarzębinową, to liściasty krzew z rodziny różowatych. Pochodzi z północnej i wschodniej Azji: z Syberii, rosyjskiego Dalekiego Wschodu, Mongolii, Mandżurii, Korei i Japonii. W Europie i Ameryce Północnej uprawia się ją jako roślinę ozdobną.
To krzew o wzniesionym, wielopędowym pokroju, który tworzy rozłożyste zarośla. Zwykle osiąga 100–250 cm wysokości i 150–300 cm szerokości, a rośnie szybko.
Liście są duże, pierzaste, długości 20–30 cm, z 13–25 podwójnie piłkowanych, lancetowatych listków. Przypominają liście jarzębiny. Latem są zielone, jesienią przebarwiają się na czerwono.
Od czerwca do sierpnia na końcach pędów pojawiają się drobne białe kwiaty zebrane w duże wiechy o długości 10–25 cm. Tawlina uchodzi za roślinę przyjazną zapylaczom i nadaje się też na żywopłot.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najobficiej kwitnie w pełnym słońcu, ale znosi także półcień. Przy zbyt dużym zacienieniu kwiatów jest mało. Wtedy najlepiej przenieść krzew w słoneczniejsze miejsce.
Planując stanowisko, uwzględnij szerokość krzewu i jego skłonność do rozrastania się kępą.
Podlewanie
Tawlina lubi równomiernie wilgotną glebę. Zapotrzebowanie na wodę jest umiarkowane, ale w okresach suszy podlewaj ją. Więcej wody potrzebuje w czerwcu, lipcu i sierpniu.
Gleba
Sprawdza się przeciętna lub żyzna gleba ogrodowa z dużą ilością materii organicznej. Dobrze radzi sobie na podłożach próchnicznych, gliniastych i ilastych. Gleba powinna być wilgotna, ale przepuszczalna.
Nawożenie
Nawoź najlepiej w marcu i kwietniu, na początku sezonu wegetacyjnego.
Cięcie i usuwanie rozłogów
Przycinaj pod koniec zimy lub wczesną wiosną, w lutym i marcu, przed ruszeniem wegetacji.
Przez cały sezon regularnie usuwaj odrosty korzeniowe. Stare, zniszczone krzewy możesz odmłodzić, ścinając je tuż przy ziemi.
Sadzenie
Sadź jesienią (październik) albo wiosną (marzec, kwiecień). Korzenie są płytkie i szeroko się rozrastają, dlatego rozważ barierę korzeniową albo ciężką glebę, które ograniczą rozłogi.
Zimowanie
Krzew jest w pełni mrozoodporny i nie wymaga okrywania. Znosi spadki temperatury nawet do około −40 °C. Od listopada do lutego pozostaje w spoczynku.
Rozmnażanie
Tawlinę można rozmnażać przez podział, z nasion, z sadzonek korzeniowych i pędowych. Odpowiednie terminy to marzec, kwiecień i październik.
Najczęstsze problemy
Największy kłopot to rozrastanie się krzewu w niechciane miejsca przez silne odrosty korzeniowe. Usuwaj je od razu albo od początku zastosuj barierę korzeniową. Gatunek rozprzestrzenia się agresywnie i tworzy kolonie. W Finlandii jest uznawany za inwazyjny gatunek obcy.
Drugi problem to słabe kwitnienie, najczęściej z powodu zbyt dużego cienia. Pomaga przesadzenie na słoneczne miejsce.














































































