Moringa
Moringa oleifera · Moringaceae
Inne nazwy: moringa olejodajna
Moringa (inaczej moringa olejodajna, Moringa oleifera) to szybko rosnące drzewo o ażurowych, pierzastych liściach, pochodzące z północnych Indii i Pakistanu. W polskim klimacie nie przezimuje na zewnątrz, dlatego uprawia się ją na balkonie lub w domu. Najlepiej czuje się w pełnym słońcu i w przepuszczalnym podłożu.
- Światło
- Pełne słońce
- Podlewanie
- Niskie
- Wilgotność powietrza
- Niska
- Temperatura
- 25–35 °C, min. 0 °C
- Trudność uprawy
- Średnio wymagająca
- Wysokość
- 5–12 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda moringa
Moringa należy do rodziny Moringaceae. To drzewo wieloletnie, które zrzuca liście. W naturze osiąga zwykle od 5 do 12 m wysokości. Rośnie szybko, ale żyje stosunkowo krótko. Ma luźną koronę ze zwisających, kruchych gałęzi.
Liście są zielone, trzykrotnie pierzasto złożone, przez co korona wygląda lekko i delikatnie. Kwiaty są pachnące, żółtawobiałe do kremowych, z pięcioma nierównymi płatkami o długości około 1–1,5 cm. Zebrane są w zwisające kwiatostany długości 10–25 cm. Owoc to zwisająca, trójgraniasta, brązowa torebka o długości 20–45 cm, z ciemnobrązowymi, skrzydlatymi nasionami.
Naturalnie rośnie na półpustynnych i tropikalnych nizinach, na dobrze przepuszczalnych glebach piaszczystych lub gliniastych. Jest uprawiana, a w wielu rejonach tropików i subtropików występuje także jako zdziczała.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Moringa lubi słońce i ciepło, więc potrzebuje pełnego słońca. Na lato pasuje jej najsłoneczniejsze miejsce na balkonie lub tarasie. Poza sezonem trzeba ją trzymać w domu, bo nie jest mrozoodporna. Najniższa temperatura, jaką przeżyje, to około 0°C, a zimowe minima u nas sięgają nawet -20°C.
Podlewanie
Moringa dobrze znosi suszę i w suchych regionach rośnie nawet wyłącznie dzięki deszczom. Zapotrzebowanie na wodę jest więc niskie. Więcej wody potrzebuje w czerwcu, lipcu i sierpniu. Najważniejsze, by unikać przelewania: ma zgrubiały, bulwiasty korzeń palowy, który gnije w podmokłej ziemi. Doniczka musi mieć otwory odpływowe.
Podłoże i przesadzanie
Najlepsza jest ziemia piaszczysta lub gliniasta, bardzo przepuszczalna, o odczynie od obojętnego do lekko kwaśnego (pH około 6,3–7,0).
Przesadzaj w kwietniu lub maju, gdy drzewo rusza do wzrostu.
Nawożenie
Nawoź od maja do sierpnia, czyli w okresie wzrostu. W miesiącach spoczynku, od listopada do lutego, nawożenie nie jest potrzebne.
Przycinanie
Przycinaj w kwietniu. Moringa rośnie szybko, a jej gałęzie są kruche i zwisające, więc wiosenne skrócenie pomaga utrzymać zwartą koronę w doniczce.
Zimowanie
Moringa ma okres spoczynku w styczniu, lutym, listopadzie i grudniu. Ochrona przed mrozem jest potrzebna od października do kwietnia, a więc także wczesną wiosną, gdy zdarzają się przymrozki. Zabieraj roślinę z balkonu, zanim temperatura zbliży się do 0°C, i w tym czasie ogranicz podlewanie, bo wilgotna ziemia sprzyja gniciu korzeni.
Rozmnażanie
Moringę rozmnaża się z nasion lub z sadzonek pędowych. Nasiona wysiewa się w domu w marcu lub kwietniu. Sadzonki pędowe zakorzenia się w kwietniu i maju.
Choroby i szkodniki
Do typowych szkodników należą gąsienice, mszyce, korniki pędowe (wiertnice łodyg), muchówki owocowe i termity. Z chorób pojawia się mączniak prawdziwy i zgnilizna korzeni.
Zgnilizna korzeni i więdnięcie wynikają z przelania rośliny. Popraw drenaż i podlewaj rzadziej. Gdy roślina traci liście, przyczyną bywa żerowanie gąsienic albo zimno. Zwalczaj gąsienice i chroń drzewo przed chłodem.
Zastosowanie
Jadalne są młode strąki, liście, nasiona i korzenie. Młode strąki i liście je się jako warzywo, a korzeń ma smak przypominający chrzan.
Moringa jest tradycyjnie stosowana w medycynie ludowej, a nasiona tradycyjnie służą też do oczyszczania wody.



































































































