Drzewko oliwne

Drzewko oliwne potrzebuje pełnego słońca i gorącego lata, żeby dobrze rosnąć i owocować. Najlepsze będzie najjaśniejsze miejsce na balkonie, tarasie lub przy jasnym oknie.

Nie jest mrozoodporne. Wytrzymuje najwyżej około -10°C, a typowa zimowa temperatura minimalna w Europie Środkowej to -20°C. Dlatego w gruncie nie przezimuje i sprawdza się jako roślina donicowa.

Dobrze ukorzenione drzewko znosi suszę. Młode i uprawiane w donicy podlewaj umiarkowanie i poczekaj, aż podłoże między podlewaniami przeschnie.

Najwięcej wody potrzebuje w czerwcu, lipcu i sierpniu. W styczniu, lutym, listopadzie i grudniu roślina jest w okresie spoczynku.

Drzewko lubi żyzne, dobrze przepuszczalne podłoże. Zwykle toleruje glebę gliniastą, piaszczystą i żwirową oraz szeroki zakres odczynu, mniej więcej pH 6,0–8,5. W donicy sprawdzi się gruboziarnista, mineralna mieszanka, z której woda szybko odpływa.

Przesadzaj w kwietniu.

Nawoź w okresie od kwietnia do czerwca, czyli w czasie, gdy roślina rusza z wegetacją i kwitnie.

Drzewko przycinaj w marcu i kwietniu. Przy formowaniu korony pamiętaj, że rośnie wolno, a jego urok to zaokrąglona korona i kręty pień.

Nasiona można wysiewać w domu w marcu. Młode lub przezimowane drzewka wystawiaj na zewnątrz w maju, gdy minie zagrożenie mrozem.

Jeśli zależy ci na owocach, posadź dwie odmiany, aby doszło do zapylenia krzyżowego. Nie stawiaj drzewka na kostce czy płytach, bo spadające owoce brudzą nawierzchnię.

Drzewko oliwne potrzebuje około dwóch miesięcy chłodu, 4–10°C, aby zakwitnąć. W chłodnym klimacie trzeba je zabezpieczyć albo wnieść do pomieszczenia.

Ochrony przed mrozem wymaga w styczniu, lutym, marcu oraz od października do grudnia. Chłodne, jasne miejsce bez mrozu pozwoli mu spokojnie przejść okres spoczynku.

Oliwkę rozmnaża się z nasion, z sadzonek pędowych lub przez szczepienie. Sadzonki pobiera się w czerwcu i lipcu.

Owoce są jadalne, ale surowe są gorzkie. Jada się je po peklowaniu, a tłoczy się z nich oliwę.

Drzewko ceni się też jako ozdobne ze względu na srebrzyste liście, pachnące kwiaty i charakterystyczny pień. Można je także prowadzić jako bonsai albo posadzić w ogrodzie skalnym.