Scindapsus pictus
Araceae
Inne nazwy: scindapsus pstry, ołustek pstry
Scindapsus pictus, zwany też scindapsusem pstrym, to wolno rosnące, zimozielone pnącze o srebrno nakrapianych liściach. W naszym klimacie uprawia się go wyłącznie w domu, bo nie znosi mrozu. Jest łatwy w uprawie, a najważniejsze są jasne, rozproszone światło i umiarkowane podlewanie.
- Światło
- Jasne światło rozproszone, Półcień
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 18–29 °C, min. 12 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 0,5–1,5 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla rośliny domowej. Klimat: Kontynentalny.
Scindapsus pictus – jak wygląda i skąd pochodzi
Roślina pochodzi z tropikalnej Azji Południowo-Wschodniej: Bangladeszu, Tajlandii, Malezji, Sumatry, Jawy, Borneo, Celebesu i Filipin. W lesie tropikalnym wspina się po pniach drzew, przytrzymując się korzeniami przybyszowymi.
To bylina o pędach zwisających lub pnących się. W uprawie domowej osiąga zwykle od 45 do 150 cm, a w naturze od 90 cm do 3 m. Rośnie powoli. Liście są owalne, u nasady sercowate, o satynowej, matowej powierzchni. Są ciemnozielone ze srebrnymi plamami, od spodu jaśniejsze. Starsze liście mogą z czasem być wyraźniej wcinane.
Kwiaty są drobne, zielonkawe lub białe, zebrane w kolbę otoczoną pochwą. W domu pojawiają się rzadko, podobnie jak owoce.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko i światło
Najlepsze jest jasne, rozproszone światło lub lekki półcień. Przy takim świetle srebrne plamy są najwyraźniejsze. Bezpośrednie słońce przypala liście, a zbyt ciemne miejsce odbarwia srebrne wzory i prowadzi do wyciągania się pędów.
Optymalna temperatura to od 18 do 29°C. Roślina nie jest mrozoodporna, więc nie nadaje się na zewnątrz.
Podlewanie i wilgotność powietrza
Podlewaj, gdy wierzchnie kilka centymetrów podłoża przeschnie. Podłoże ma być lekko wilgotne, ale nigdy rozmokłe. Od maja do sierpnia roślina potrzebuje więcej wody, zimą podlewaj rzadziej.
Scindapsus umiarkowanie toleruje krótkie przesuszenie. Wilgotność powietrza powinna być umiarkowana. Przy zbyt suchym powietrzu brzegi liści brązowieją i robią się kruche.
Podłoże i przesadzanie
Podłoże powinno być przepuszczalne, a jednocześnie utrzymywać wilgoć i być bogate w materię organiczną. Sprawdzi się ziemia uniwersalna lub próchnicza bez torfu, z dodatkiem perlitu albo kory. Optymalny odczyn to pH 5,5–6,5. Donica musi mieć dobry drenaż.
Przesadzaj w kwietniu, maju lub czerwcu.
Nawożenie
Nawoź w sezonie wzrostu, od kwietnia do września. W miesiącach spoczynku, czyli w listopadzie, grudniu, styczniu i lutym, nie nawoź.
Przycinanie
Końcówki pędów możesz przycinać lub podszczypywać, aby roślina była gęsta i zadbana. Najlepszy czas to kwiecień, maj i czerwiec.
Uprawa w donicy i podpora
Scindapsus dobrze rośnie w donicy z palikiem lub tyczką, po których się pnie, oraz w donicy wiszącej. Korzenie przybyszowe na węzłach pomagają mu przyczepiać się do podpory.
Zimowanie
Zimą trzymaj roślinę w temperaturze powyżej 15°C, z dala od zimnych przeciągów, i podlewaj ją rzadziej. Okres spoczynku przypada na listopad, grudzień, styczeń i luty.
Rozmnażanie
Scindapsusa rozmnażaj z sadzonek pędowych. Najlepiej robić to od kwietnia do sierpnia.
Najczęstsze problemy
Żółknące liście zwykle oznaczają przelanie. Pozwól podłożu przeschnąć i sprawdź drenaż.
Brązowe, kruche brzegi liści wynikają z suchego powietrza lub zbyt rzadkiego podlewania. Zwiększ wilgotność i podlewaj regularniej.
Blaknące srebrne plamy i wyciągnięte pędy świadczą o zbyt małej ilości światła. Przenieś roślinę w jaśniejsze miejsce z rozproszonym światłem.
Przypalone plamy pojawiają się po działaniu bezpośredniego słońca. Przestaw roślinę dalej od słońca.
Bezpieczeństwo
Toksyczne dla kotów i psów- Koty
- Trująca
- Psy
- Trująca
- Konie
- Trująca
Scindapsus jest trujący dla kotów, psów i koni, a dla ludzi łagodnie trujący. Toksyczne są liście i łodygi, które zawierają nierozpuszczalne szczawiany wapnia. Objawy to podrażnienie jamy ustnej, bolesny obrzęk ust, języka i warg, ślinienie, wymioty (nie u koni) oraz trudności z połykaniem. To wyłącznie informacja, a nie porada weterynaryjna ani medyczna. W razie wątpliwości skontaktuj się z weterynarzem lub lekarzem.
Źródło: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox






































































































