Aloes zwyczajny
Aloe vera · Asphodelaceae
Inne nazwy: aloes aloe vera
Aloes zwyczajny (Aloe vera), nazywany też po prostu aloe vera, to łatwy w uprawie sukulent o grubych, mięsistych liściach. W polskim klimacie rośnie jako roślina doniczkowa, bo mróz jest dla niego zabójczy. Lubi dużo światła, mało wody i przepuszczalne podłoże.
- Światło
- Pełne słońce, Jasne światło rozproszone
- Podlewanie
- Niskie
- Wilgotność powietrza
- Niska
- Temperatura
- 15–30 °C, min. -2 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 30–60 cm
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla rośliny domowej. Klimat: Kontynentalny.
Jak wygląda aloes zwyczajny
Aloes zwyczajny pochodzi z południowo-wschodniej części Półwyspu Arabskiego, z gór Hadżar w północno-wschodnim Omanie i wschodnich Emiratach. Dziś występuje szeroko jako gatunek zdziczały w ciepłych, suchych regionach, a w wielu z nich uważa się go za inwazyjny. Należy do rodziny Asphodelaceae.
Tworzy bezłodygową lub krótkołodygową rozetę, która z czasem powoli rozrasta się w kępę dzięki bocznym rozetkom. Liście są grube, mięsiste, lancetowate, zielone do szarozielonych, miejscami z jasnymi plamkami. Dorastają do około 45 cm długości, mają drobne białawe zęby na brzegu, a w środku galaretowaty sok. Roślina rośnie w umiarkowanym tempie, w domu zwykle osiąga 30–60 cm wysokości i 40–90 cm szerokości.
Kwiaty, żółte lub pomarańczowe, zwisające, rurkowate, zebrane w gęsty groniasty kwiatostan na pędzie do około 90 cm, pojawiają się w czerwcu, lipcu i sierpniu. Kwitną tylko dojrzałe rośliny, a w mieszkaniu aloes zwyczajny kwitnie rzadko.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko i światło
Aloes potrzebuje jasnego miejsca z kilkoma godzinami słońca dziennie, na przykład na parapecie okna południowego lub zachodniego. Do silnego, bezpośredniego słońca przyzwyczajaj go stopniowo, bo liście mogą się zaczerwienić lub poparzyć.
Optymalna temperatura to około 15–30°C. Roślina toleruje suche powietrze, więc nie trzeba jej zraszać ani dodatkowo nawilżać.
Podlewanie
Podłoże ma całkowicie przeschnąć między podlewaniami. Aloes dobrze znosi suszę, za to nadmiar wody prowadzi do gnicia korzeni.
Najwięcej wody potrzebuje w czerwcu, lipcu i sierpniu. Zimą, w okresie spoczynku (styczeń, luty, listopad, grudzień), podlewaj znacznie rzadziej.
Podłoże i przesadzanie
Sięgnij po ziemię do kaktusów i sukulentów, najlepiej z dodatkiem piasku lub drobnego żwiru. Podłoże musi być bardzo przepuszczalne, a pH może mieścić się w przedziale 6–8. Najlepsza jest terakotowa doniczka z otworami odpływowymi.
Przesadzaj co 2–3 lata, w kwietniu lub maju, albo wcześniej, gdy młode rozetki robią się ciasne w doniczce. Przy okazji możesz je oddzielić.
Nawożenie
Nawoź w okresie od maja do sierpnia, czyli wtedy, gdy roślina najintensywniej rośnie. Poza tym czasem nawożenie jest zbędne.
Przycinanie
Regularne cięcie nie jest potrzebne. Usuwaj tylko zeschnięte liście oraz przekwitłe pędy kwiatostanowe.
Uprawa w gruncie i na zewnątrz
Do gruntu aloes nadaje się wyłącznie w miejscach wolnych od mrozu, a przy naszych zimach, gdy temperatura spada nawet do około -20°C, jest to wykluczone. Roślina wytrzyma najwyżej około -2°C.
Uprawiaj go więc w pojemniku i w czerwcu wystaw na balkon lub taras, w pełne słońce, pamiętając o stopniowym przyzwyczajaniu do ostrego światła.
Zimowanie
Zimuj aloes w domu, w jasnym miejscu, w temperaturze 10–15°C i przy niemal suchym podłożu. Chroń go przed mrozem od października do marca, także podczas przenoszenia lub przy otwartym oknie.
Rozmnażanie
Aloes zwyczajny rozmnaża się przez rozetki boczne (rozmnóżki) i przez podział kępy. Najlepszy czas to kwiecień, maj i czerwiec. Młode rośliny najwygodniej oddzielić podczas wiosennego przesadzania.
Problemy i szkodniki
Miękkie, brązowe nasady liści oznaczają przelanie lub słaby drenaż. Podłoże trzeba wtedy osuszyć, roślinę przesadzić w ziemię z dodatkiem żwiru i wyciąć zgniłe tkanki.
Liście czerwienieją lub brązowieją po nagłym silnym słońcu. Przyzwyczajaj roślinę stopniowo albo osłoń ją w południe. Cienkie, wyciągnięte, blade liście wskazują na brak światła, więc przestaw aloes w jaśniejsze miejsce.
Mogą pojawić się wełnowce, mszyce, tarczniki i przędziorki. Z chorób zdarzają się zgnilizna korzeni, plamistość liści, rdza aloesu i sadzak.
Zastosowanie
Żel z liści jest tradycyjnie stosowany na skórę przy drobnych oparzeniach, otarciach i ukąszeniach owadów. Pamiętaj, że lateks z liści może podrażniać skórę.
Bezpieczeństwo
Toksyczne dla kotów i psów- Koty
- Trująca
- Psy
- Trująca
- Konie
- Trująca
Aloes zwyczajny jest trujący dla kotów, psów i koni, a dla ludzi lekko trujący. Toksyczne są liście i lateks, które zawierają saponiny, antrachinony i aloinę. U zwierząt objawy to wymioty, apatia, biegunka i czerwonawy mocz. U ludzi po spożyciu mogą wystąpić skurcze brzucha i biegunka. Lateks może podrażniać skórę. To wyłącznie informacja, a nie porada weterynaryjna ani medyczna. W razie wątpliwości skonsultuj się z weterynarzem lub lekarzem.
Źródło: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox






































































































