Zawilec

Anemone · Ranunculaceae

Inne nazwy: zawilce, anemon

Zawilec (Anemone), nazywany też zawilcami lub anemonem, to rodzaj bylin z rodziny jaskrowatych. Zimuje w gruncie i kwitnie wiosną, latem lub jesienią, zależnie od gatunku. Uprawa jest zwykle łatwa, jeśli ziemia jest wilgotna, ale przepuszczalna.

Światło: Słońce do półcienia, Pełne słońce
Podlewanie: Umiarkowane
Wilgotność powietrza: Umiarkowana
Temperatura: 8–22 °C, min. -25 °C
Trudność uprawy: Łatwa
Wysokość: 0,1–1,2 m

Pielęgnacja w ciągu roku

Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.

Wysiew w pomieszczeniuWysiewSadzenie do gruntuPrzesadzaniePrzycinanieRozmnażanieNawożenieWięcej wodyKwitnienieOchrona przed mrozemOkres spoczynku

Kiedy wykonywaćOkres spoczynkuBieżący miesiąc

Zawilec – jak wygląda

Zawilce to byliny o pokroju kępiastym, wyrastające z bulw lub kłączy, od wzniesionych po płożące. Ich nadziemne części zamierają na zimę. Wysokość zależy od gatunku i wynosi mniej więcej od 10 do 120 cm. Rosną raczej powoli.

Liście są zielone, w większości odziomkowe, długoogonkowe, pojedyncze lub złożone, o brzegu ząbkowanym albo całym. Kwiaty mają kształt miseczki, z płatkowatymi działkami i licznymi pręcikami. Wyrastają pojedynczo lub w grupach ponad przylistkami przypominającymi liście. Występują w kolorach białym, różowym, czerwonym, fioletowym, żółtym i niebieskim. Owoce to skupienia niełupek z dzióbkami, u niektórych gatunków z piórkowatymi włoskami.

Rodzaj występuje w strefie umiarkowanej i subtropikalnej wszystkich kontynentów poza Australią i Antarktydą. Zależnie od gatunku rośnie w lesie, na górskich łąkach, w wilgotnych cienistych miejscach albo na gorących, suchych stokach. Do rodzaju należą m.in. Anemone blanda, A. coronaria, A. hybrida, A. nemorosa i A. sylvestris.

Uprawa i pielęgnacja

Stanowisko

Zawilce rosną od pełnego słońca po półcień i cień rozproszony. Gatunki leśne wolą cień, a pozostałe dobrze czują się na słońcu lub w półcieniu. Przy wyborze miejsca warto sprawdzić, z jakiego siedliska pochodzi dany gatunek.

Podlewanie

Zawilce potrzebują ziemi wilgotnej, ale dobrze przepuszczalnej. Więcej wody wymagają w maju, czerwcu, lipcu i sierpniu. W zalanym podłożu korzenie gniją, więc nie wolno dopuszczać do zastoju wody.

Podłoże i przesadzanie

Najlepsza jest ziemia przepuszczalna, zasobna w materię organiczną, np. próchniczna ziemia gliniasta, piaszczysta lub gliniasto-ilasta, wzbogacona kompostem. Zawilce nadają się do uprawy w pojemnikach, a przesadzać je można w marcu i wrześniu.

Sadzenie i siew

Bulwy najpierw moczy się około 4 godzin. Następnie sadzi się je na głębokość 2,5–5 cm, co 5–10 cm, w słońcu lub w cieniu rozproszonym. Zalecany rozstaw roślin to około 20 cm.

Sadzenie do gruntu przypada na marzec i kwiecień oraz na wrzesień i październik. Nasiona wysiewa się w marcu i kwietniu, a do siewu w domu najlepsze są luty i marzec.

Nawożenie

Zawilce nawozi się w marcu i kwietniu, na początku sezonu wegetacyjnego.

Cięcie

Cięcie wykonuje się w październiku i listopadzie, gdy część nadziemna zamiera.

Zimowanie

Zawilce są mrozoodporne i znoszą temperatury do około -25°C, przy typowych zimowych minimach rzędu -20°C. W styczniu, lutym, listopadzie i grudniu rośliny odpoczywają, a w tym czasie warto zadbać o ochronę przed mrozem, zwłaszcza w pojemnikach.

Rozmnażanie

Zawilce rozmnaża się przez podział, z nasion i z sadzonek korzeniowych. Podział najlepiej wykonać w marcu lub wrześniu.

Problemy

Najczęstszy kłopot to gnicie korzeni w zbyt mokrej ziemi. Pomaga poprawa drenażu. Liście mogą być zgryzane przez ślimaki i gąsienice motyli. Szkodniki zbiera się ręcznie lub ogranicza ich dostęp barierami.

Zawilce są odporne na jelenie i króliki. Przyciągają pszczoły i motyle.

Zastosowanie

Zawilce nadają się na kwiat cięty. Rośliny nie są jadalne.