Floks wiechowaty
Phlox paniculata · Polemoniaceae
Inne nazwy: floksy wiechowate, płomyk wiechowaty
Floks wiechowaty, zwany też płomykiem wiechowatym, to wysoka bylina o gęstych, pachnących kwiatostanach, które zdobią rabaty od połowy lata do jesieni. W Polsce jest w pełni mrozoodporny i rośnie bez okrycia. Najwięcej kłopotów sprawia mączniak, dlatego dużo zależy od stanowiska i sposobu podlewania.
- Światło
- Słońce do półcienia, Pełne słońce
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 15–25 °C, min. -34 °C
- Trudność uprawy
- Średnio wymagająca
- Wysokość
- 0,6–1,2 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda floks wiechowaty
Phlox paniculata z rodziny płomykowatych (Polemoniaceae) to bylina, której część nadziemna zamiera zimą. Tworzy zwarte kępy ze sztywnymi, prostymi pędami o wysokości zwykle 60–120 cm i szerokości 45–100 cm. Rośnie w umiarkowanym tempie.
Liście są ciemnozielone, naprzeciwległe, jajowate do lancetowatych, długości 10–15 cm, z wyraźnie widocznym unerwieniem. Kwiaty, zebrane w gęste, kopulaste wiechy, składają się z rurkowatych, pięciopłatkowych kwiatków, często intensywnie pachnących. Kwitnie od połowy lata do jesieni, czyli w lipcu, sierpniu i wrześniu. Występują odmiany o kwiatach różowych, fioletowych, białych, czerwonych i niebieskich.
W naturze gatunek rośnie nad brzegami strumieni i w wilgotnych lasach wschodniej i środkowej części Stanów Zjednoczonych. Zdziczał też w części Kanady, Europy i Azji; przedostaje się z ogrodów do środowiska naturalnego, ale nie jest uznawany za poważnie inwazyjny.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Floks wiechowaty rośnie w pełnym słońcu lub półcieniu. Najlepiej czuje się tam, gdzie korzenie mają chłodno, a powietrze swobodnie krąży między pędami, co ogranicza choroby grzybowe.
Podlewanie
Gleba powinna być stale lekko wilgotna. Odporność na suszę jest niska, więc w suche lata trzeba podlewać, zwłaszcza w czerwcu, lipcu i sierpniu. Wodę najlepiej podawać pod rośliny, bez zraszania liści. Ściółka pomaga utrzymać chłód w strefie korzeni.
Gleba
Odpowiednia jest żyzna, wilgotna, a jednocześnie przepuszczalna ziemia bogata w próchnicę: gleba próchniczna, gliniasta lub gliniasto-piaszczysta. Optymalne pH to mniej więcej 5,5–7,5.
Jeśli roślina rośnie w pojemniku, przesadzanie wypada w marcu, kwietniu lub wrześniu.
Nawożenie
Nawozić warto na początku sezonu, w kwietniu i maju, gdy rośliny ruszają ze wzrostem.
Sadzenie
Floksy sadzi się w kwietniu, maju lub we wrześniu. Zalecana rozstawa to około 60 cm, aby zapewnić dobrą cyrkulację powietrza. Wysokie pędy w razie potrzeby warto podeprzeć.
Cięcie
Przekwitłe kwiatostany usuwa się, by przedłużyć kwitnienie i zapobiec samosiewowi. Zbyt gęste pędy warto przerzedzić, co poprawia przewiewność kępy. Zasadnicze cięcie przy ziemi wykonuje się w marcu oraz w październiku i listopadzie.
Zimowanie
Gatunek jest mrozoodporny (znosi nawet około -34 °C), a typowe polskie zimy z mrozami do około -20 °C nie stanowią dla niego zagrożenia. Późną jesienią pędy tnie się nisko i usuwa resztki roślinne, co zmniejsza ryzyko przeniesienia mączniaka na kolejny sezon. Grudzień, styczeń i luty to okres spoczynku.
Rozmnażanie
Floksy rozmnaża się przez podział kęp, sadzonki korzeniowe, sadzonki pędowe lub siew. Podział wykonuje się w marcu, kwietniu lub wrześniu. Siew do skrzynek można zacząć w lutym i marcu, a do gruntu w marcu i kwietniu.
Rośliny z siewu nie powtarzają cech odmiany, dlatego jeśli zależy na konkretnym kolorze, najlepiej dzielić kępy i usuwać przekwitłe kwiatostany, zanim zawiążą nasiona.
Problemy i szkodniki
Najczęstszy kłopot to mączniak prawdziwy, czyli biały, mączysty nalot na liściach. Pomaga poprawa przewiewu, unikanie zraszania liści i usuwanie porażonych pędów.
W upalną, suchą pogodę na liściach mogą pojawić się drobne plamki, a same liście przesychają, co wskazuje na przędziorki. Warto wtedy podlać rośliny, zmulczować glebę i zwalczać szkodniki. Pojawiają się także pluskwiaki żerujące na floksach (phlox bugs), a przy zbyt mokrym podłożu groźna bywa zgnilizna korzeni.
Zastosowanie
Floks wiechowaty nadaje się na kwiat cięty; kwiaty zbiera się w lipcu i sierpniu. Chętnie odwiedzają go pszczoły i motyle. Wyciąg z liści był tradycyjnie stosowany jako środek przeczyszczający i na czyraki.















































































