Cykas

Cykas lubi jasne, rozproszone światło lub lekki półcień. W mieszkaniu zwykle wystarczą 4–6 godzin filtrowanego słońca dziennie. Ostre, bezpośrednie słońce może wybielać liście, dlatego roślinę do mocniejszego światła przyzwyczajaj stopniowo.

Według naszych danych najniższa temperatura, jaką cykas przeżyje, to około -10 °C, a typowa zimowa temperatura minimalna w Europie Środkowej bywa niższa (około -20 °C). Dlatego uprawiaj go jako roślinę doniczkową i nie sadź do gruntu. Dobrze rośnie w pojemniku, także na balkonie, o ile jest chroniony przed mrozem.

Cykas ma małe wymagania wodne i dobrze znosi suszę. Podlewaj dopiero wtedy, gdy podłoże przeschnie na kilka centymetrów w głąb. Zalewanie i słaby drenaż prowadzą do gnicia korzeni i pnia.

Podlewanie zwiększ w maju, czerwcu, lipcu i sierpniu. W okresie spoczynku, czyli w listopadzie, grudniu, styczniu i lutym, podlewaj bardzo oszczędnie. Wilgotność powietrza nie musi być wysoka, ale zbyt suche powietrze może powodować brązowienie końcówek liści.

Najlepsze jest piaszczyste, przepuszczalne podłoże z niewielką domieszką materii organicznej, o odczynie od kwaśnego do obojętnego (pH mniej więcej 5,5–7,0). Sprawdzą się też mieszanki gliniasto-piaszczyste z dodatkiem żwiru. Dobry drenaż jest ważniejszy niż żyzność.

Przesadzaj cykasa w kwietniu lub maju. Roślina ma korzenie koralowate, a gruba podstawa pnia z czasem wytwarza rozmnóżki.

Nawoź od kwietnia do sierpnia, w okresie wzrostu. Jesienią i zimą, gdy roślina odpoczywa, odpuść nawożenie.

Cykas prawie nie wymaga cięcia. W marcu lub kwietniu usuń tylko zaschnięte lub uszkodzone liście. Nigdy nie przycinaj stożka wzrostu, czyli środka korony.

Chroń cykasa przed silnym mrozem. W domu zimuje najlepiej w jasnym i chłodnym miejscu, przy niewielkiej ilości wody. Okres spoczynku przypada na listopad–luty.

Cykas rozmnaża się z nasion i z rozmnóżek wyrastających u podstawy pnia. Rozmnóżki najlepiej oddzielać w maju lub czerwcu. Nasiona wysiewa się w pomieszczeniu w lutym lub marcu. Pamiętaj, że nasiona są trujące.

Żółknące liście zwykle oznaczają przelanie lub zły drenaż. Pozwól podłożu przeschnąć i popraw odpływ wody. Brązowe końcówki liści pojawiają się po mrozie lub w suchym powietrzu, więc chroń roślinę przed zimnem i podlewaj regularnie. Wybielone liście to skutek nagłego wystawienia na pełne słońce.

Najczęstsze szkodniki to tarcznik cykasowy (białe, skorupkowate owady na liściach), wełnowce i przędziorki. Przy tarczniku pomaga olej ogrodniczy lub preparat układowy. Z chorób groźne są zgnilizna korzeni i pnia, wywołane nadmiarem wody.