Papirus
Cyperus papyrus · Cyperaceae
Inne nazwy: cibora papirusowa
Papirus (cibora papirusowa, Cyperus papyrus) to wysoka, szybko rosnąca roślina wodna, która w naszym klimacie sprawdza się na balkonie i w domu. Nie znosi mrozu, więc na zimę musi trafić do wnętrza. Wymaga przede wszystkim słońca i stale mokrego podłoża.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Wodne
- Wilgotność powietrza
- Wysoka
- Temperatura
- 20–30 °C, min. 0 °C
- Trudność uprawy
- Średnio wymagająca
- Wysokość
- 1,5–5 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda papirus
Papirus to wieloletnia, kępiasta bylina z rodziny Cyperaceae, czyli turzycowatych. Z grubych, zdrewniałych kłączy wyrastają proste, trójkątne w przekroju, bezlistne pędy. Właściwe liście są zredukowane do czerwonobrązowych, papierowych łusek u nasady, a fotosyntezę prowadzą zielone pędy. Każdy z nich kończy się kępką cienkich promieni, przypominającą miotełkę.
Roślina rośnie szybko i zwykle osiąga od 150 do 500 cm wysokości przy szerokości 60–120 cm. W lipcu, sierpniu i wrześniu pojawiają się baldachy ze stu lub więcej cienkich promieni, na których wyrastają drobne, zielonobrązowe kwiatostany. Po nich tworzą się brązowe, suche owoce przypominające orzeszki.
Papirus pochodzi z Afryki, m.in. znad Nilu i z Madagaskaru, a także z niektórych rejonów śródziemnomorskich, takich jak Sycylia i Lewant. W naturze tworzy gęste zarośla w płytkiej wodzie, na zalanych bagnach oraz na brzegach jezior i rzek. W niektórych miejscach, np. na Florydzie, stał się gatunkiem inwazyjnym.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Papirus najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ale toleruje też półcień. W domu potrzebuje słonecznego okna. Optymalna temperatura to 20–30°C. Roślina nie jest mrozoodporna, a najniższa temperatura, jaką przetrwa, to około 0°C.
Podlewanie i wilgotność
To roślina wodna, więc podłoże ma być stale mokre. W doniczce korzenie mogą stać w wodzie do około 15 cm głębokości. Najprościej postawić doniczkę w głębokiej podstawce lub w większym naczyniu z wodą.
Papirus nie toleruje suszy. Wymaga wysokiej wilgotności powietrza. Najwięcej wody potrzebuje od maja do września, a zimą, w okresie spoczynku, rośnie wolniej.
Podłoże i przesadzanie
Odpowiednia jest ciężka ziemia gliniasta lub kompost do roślin wodnych, stale nasycone wodą. Podłoże może być zalane.
Przesadzaj i dziel kępę w kwietniu lub maju, zwłaszcza gdy środek kępy zaczyna zamierać.
Nawożenie
Nawoź od maja do sierpnia, w okresie największego wzrostu. W miesiącach spoczynku, od listopada do lutego, nawożenie nie jest potrzebne.
Przycinanie
Suche pędy tnij tuż przy kłączu jesienią, w październiku lub listopadzie.
Sadzenie
Papirus sadzi się w doniczkach lub w płytkiej wodzie, np. w oczku wodnym. Młode rośliny wystawiaj na zewnątrz w maju lub czerwcu. Wybierz miejsce osłonięte od wiatru, bo wiatr może uszkodzić pędy.
Zimowanie
Ochrona przed zimnem jest konieczna od października do kwietnia. Przynieś roślinę do domu, zanim nadejdzie mróz lub temperatura spadnie poniżej około 4°C. Postaw doniczkę w naczyniu z wodą, w słonecznym oknie, w temperaturze 15–18°C. Okres spoczynku trwa od listopada do lutego.
Rozmnażanie
Najłatwiej rozmnożyć papirus przez podział kępy w kwietniu lub maju, przy okazji przesadzania. Można też wysiewać nasiona: w domu w lutym i marcu, a siew bezpośredni w marcu i kwietniu.
Typowe problemy
Brązowy, zamierający środek kępy oznacza zbyt ciasne kłącza. Podziel roślinę i przesadź ją.
Brązowe końcówki i suche pędy wskazują na przesychanie podłoża. Postaw doniczkę w wodzie i nie pozwalaj jej wyschnąć.
Zastosowanie
Papirus nadaje się do oczek wodnych, na balkon i do dużych donic. Jego pędy można ścinać na kwiat cięty. W starożytnym Egipcie wykorzystywano go do celów leczniczych i do produkcji kadzidła.
















































































