Goździk pierzasty
Dianthus plumarius · Caryophyllaceae
Inne nazwy: goździk postrzępiony
Goździk pierzasty to łatwa, zimozielona bylina o szaroniebieskich kępkach i pachnących kwiatach. Lubi pełne słońce i przepuszczalne, raczej ubogie podłoże, a w polskim klimacie zimuje w gruncie bez osłon. Najbardziej szkodzi mu mokra, ciężka ziemia.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Niskie
- Wilgotność powietrza
- Niska
- Temperatura
- 10–24 °C, min. -35 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 20–60 cm
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda goździk pierzasty
Goździk pierzasty (Dianthus plumarius, nazywany też goździkiem postrzępionym) należy do rodziny goździkowatych. To wieloletnia, zimozielona bylina o zwartym, poduszkowatym pokroju. Rozrasta się w kępy trawiastych liści, nad którymi unoszą się pędy kwiatowe. Dorasta do 20–60 cm wysokości i 30–90 cm szerokości, rośnie w umiarkowanym tempie.
Liście są równowąskie, szarozielone lub niebieskozielone, zwykle mają około 3–10 cm długości i około 3 mm szerokości. Od maja do sierpnia pojawiają się pachnące kwiaty o goździkowej woni, z pięcioma głęboko strzępiastymi płatkami, zebrane po 3–5 na pędach. Zwykle mają od 2,5 do 7,5 cm średnicy i bywają różowe, czerwone lub białe. Po przekwitnięciu powstaje niewielka torebka z kilkoma nasionami.
Gatunek pochodzi głównie ze wschodnich Alp i sąsiednich rejonów Europy Środkowej i Południowo-Wschodniej.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, przy co najmniej 6 godzinach światła dziennie. Dzięki temu kępy są gęste i obficie kwitną. Lekki półcień toleruje, ale w cieniu rośliny rzedną i się kładą.
Sprawdza się na skalniakach, rabatach, murkach, skarpach, jako roślina okrywowa i w pojemnikach, także na balkonie.
Podlewanie
Wymagania wodne są niskie. Przed kolejnym podlaniem pozwól ziemi przeschnąć. Goździk znosi suche podłoże, natomiast mokre i słabo przepuszczalne mu szkodzi. W pojemnikach podlewaj oszczędnie i dbaj o odpływ wody.
Podłoże i przesadzanie
Potrzebuje podłoża dobrze przepuszczalnego, od obojętnego do zasadowego (pH około 6,5–8). Rośnie nawet w ziemi ubogiej, lekko gliniastej, piaszczystej lub żwirowej. Do ciężkiej gleby dodaj grys lub żwir.
Dziel kępy co 2–3 lata wiosną, żeby zachowały witalność. Przesadzaj w kwietniu lub wrześniu.
Nawożenie
Nawoź w kwietniu. Ponieważ roślina radzi sobie nawet na ubogim podłożu, nie przesadzaj z ilością nawozu.
Cięcie
Po przekwitnięciu przytnij przekwitłe kwiaty nożycami. Przedłuża to kwitnienie i utrzymuje zwartą, schludną kępę. Tnij między lipcem a wrześniem.
Sadzenie i siew
Sadź w pełnym słońcu, w ziemi dobrze przepuszczalnej. Rozstawa wynosi około 30 cm. Sadź w kwietniu, maju lub wrześniu.
Nasiona wysiewaj do gruntu od kwietnia do czerwca. Siej w domu w lutym i marcu.
Zimowanie
Goździk pierzasty jest w pełni mrozoodporny. Wytrzymuje temperatury do około -35°C, a typowe zimowe minimum to około -20°C. Ważne jest tylko, by rósł w przepuszczalnej ziemi i nie stał zimą w wilgoci. Okres spoczynku trwa od listopada do lutego.
Rozmnażanie
Możesz go rozmnażać przez podział kęp, z nasion i z sadzonek pędowych. Dziel kępy i pobieraj sadzonki w kwietniu, maju lub wrześniu.
Problemy i szkodniki
Najczęstszy kłopot to zgnilizna korony. Kępa się wtedy zapada, a przyczyną jest mokra, słabo przepuszczalna ziemia. Popraw drenaż, dodaj grys i podlewaj oszczędnie.
Rzadkie kwitnienie i wiotkie pędy wynikają zwykle ze zbyt dużego cienia lub ze starzenia się kępy. Przenieś roślinę na słońce i podziel stare okazy.
Mogą się pojawić ślimaki, rolnice, mszyce, gąsienice, wciornastki i przędziorki, a z chorób zgnilizny grzybowe.
Zastosowanie
Goździk nadaje się na kwiat cięty; kwiaty zbieraj w czerwcu i lipcu. Kwiaty przyciągają pszczoły i motyle, a roślina jest odporna na zgryzanie przez jelenie i króliki.
Bezpieczeństwo
Lekko toksyczna dla zwierząt domowych- Koty
- Lekko trująca
- Psy
- Lekko trująca
- Konie
- Lekko trująca
Goździk pierzasty jest łagodnie toksyczny dla kotów, psów, koni i ludzi. Toksyczne są liście, które zawierają saponiny triterpenowe. Objawy to wymioty i podrażnienie skóry, zwykle łagodne. To wyłącznie informacja, nie porada weterynaryjna ani medyczna. W razie wątpliwości zapytaj weterynarza lub lekarza.
Źródło: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox



































































































