Zawilec wielkokwiatowy
Anemone sylvestris · Ranunculaceae
Inne nazwy: zawilec leśny, Zawilec wielokwiatowy
Zawilec wielkokwiatowy to łatwa w uprawie, w pełni mrozoodporna bylina o białych, lekko pachnących kwiatach, które pojawiają się w maju i czerwcu. Dobrze czuje się na słonecznym, przepuszczalnym stanowisku i z czasem tworzy rozłogowe kępy, które można wykorzystać jako roślinę okrywową.
- Światło
- Słońce do półcienia, Pełne słońce
- Podlewanie
- Niskie
- Wilgotność powietrza
- Niska
- Temperatura
- 8–22 °C, min. -35 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 30–50 cm
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda zawilec wielkokwiatowy
Zawilec wielkokwiatowy (Anemone sylvestris), bywa też nazywany zawilcem leśnym, należy do jaskrowatych. To bylina zielna, która rośnie w kępach i rozprzestrzenia się podziemnymi rozłogami. Osiąga zwykle 30–50 cm wysokości i 30–60 cm szerokości, a tempo wzrostu jest umiarkowane.
Liście są dłoniasto wcinane, klapowane, ciemnozielone, od spodu lekko owłosione. Kwiaty mają około 5 cm średnicy, pięć białych płatków i delikatny zapach. Zwieszają się lub są zwrócone w bok, a po głównym kwitnieniu wiosną często pojawia się drugie. Po przekwitnięciu zostają puszyste, watowate owocostany z drobnych, owłosionych niełupek. Kwiaty chętnie odwiedzają zapylacze.
W naturze gatunek występuje w umiarkowanej strefie Eurazji, od Francji i Niemiec przez Europę Środkową i Wschodnią, Bałkany i Kaukaz po Syberię, Mongolię i północne Chiny. Rośnie tam na suchych murawach, łąkach stepowych, widnych skrajach lasów i w zaroślach, na glebach wapiennych.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej sprawdza się stanowisko od pełnego słońca do lekkiego cienia. Ponieważ zawilec się rozrasta, zostaw mu miejsce. Dobrze sprawdza się jako roślina okrywowa na rabatach i w miejscach, gdzie ma swobodnie tworzyć kobierzec.
Podlewanie
Roślina woli glebę dość suchą do umiarkowanie wilgotnej. Jest średnio odporna na suszę, więc podlewaj ją dopiero podczas dłuższego braku deszczu. Nie zalewaj jej i nie sadź w miejscach, gdzie woda długo stoi.
Gleba i dzielenie kęp
Zawilec lubi przepuszczalną, wapienną glebę gliniastą o odczynie zasadowym, mniej więcej pH 6,5–8,0. Toleruje też ubogie, suche i żwirowate podłoża, ale gleba powinna być dobrze przepuszczalna.
Zbyt zagęszczone kępy dziel co kilka lat, w marcu lub we wrześniu.
Nawożenie
Zawilec ma niewielkie wymagania pokarmowe. Wystarczy wiosną, w kwietniu, wyłożyć wokół roślin warstwę kompostu.
Cięcie
Zaschnięte pędy przytnij jesienią, w listopadzie, albo pod koniec zimy, w marcu. Niechciane rozłogi usuwaj na bieżąco, jeśli roślina wychodzi poza przeznaczone dla niej miejsce.
Sadzenie
Sadź wiosną lub jesienią, w kwietniu, maju, wrześniu albo październiku, na słonecznym stanowisku. Zachowaj odstęp około 40 cm między roślinami, bo kępy z czasem się rozrastają.
Zimowanie
Zawilec jest w pełni mrozoodporny i znosi mrozy do około -35 °C, a typowe zimowe minima u nas to około -20 °C. Zimą części nadziemne zamierają, a roślina jest w stanie spoczynku od listopada do lutego. Nie wymaga okrywania na zimę.
Rozmnażanie
Zawilec można rozmnażać przez podział kęp, sadzonki korzeniowe i siew. Podział najlepiej wykonać w marcu, kwietniu, wrześniu lub październiku. Nasiona wysiewa się do gruntu w marcu, kwietniu lub wrześniu, a do skrzynek w domu w lutym i marcu. Roślina sama też się rozprzestrzenia przez rozłogi i odrosty korzeniowe.




















































































