Zawilec japoński
Eriocapitella hupehensis · Ranunculaceae
Inne nazwy: zawilec chiński, zawilec hupehensis, anemone hupehensis
Zawilec japoński (Eriocapitella hupehensis) to wysoka bylina, która kwitnie od lata do pierwszych przymrozków, gdy w wielu ogrodach robi się już pusto. Jest łatwy w uprawie i mrozoodporny, ale lubi wilgotną glebę i półcień, a w pierwszych latach potrzebuje spokoju.
- Światło
- Słońce do półcienia, Półcień
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–24 °C, min. -30 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 0,6–1 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda zawilec japoński
Zawilec japoński, nazywany też zawilcem chińskim, zawilcem hupeheńskim lub Anemone hupehensis, tworzy zwarte kępy z rozetą liści przy ziemi. Liście są ciemnozielone, złożone z trzech ząbkowanych listków na długich ogonkach, od spodu miękko owłosione. Na łodygach wyrastają okółki po trzy liście okrywy.
Cienkie, wiotkie, rozgałęziające się pędy kwiatowe osiągają 60–100 cm wysokości i kołyszą się na wietrze. Kępa ma zwykle 45–90 cm szerokości. Kwiaty są miseczkowate, pojedyncze, mają 5–7 cm średnicy. Mają barwę różową, białą lub fioletową, składają się z 5–7 płatkowatych działek (w odmianach pełnych jest ich więcej), mają zielony środek i pierścień żółtych pręcików. Kwitnie od lipca do października.
Roślina pochodzi ze wschodnich Himalajów (Nepal, Assam), Mjanmy, Tajwanu i dużej części Chin. Jest uprawiana od dawna i dziczeje w innych regionach, dlatego często uważa się ją za roślinę rodzimą w Japonii. Powoli rozrasta się przez rozłogi korzeni i z czasem tworzy kolonie. Jest odporna na zgryzanie przez jelenie, a późne kwiaty dają pożytek zapylaczom.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej czuje się w półcieniu, ale znosi też stanowisko od słonecznego do półcienistego. Zbyt duży cień sprawia, że pędy się kładą. W upalnym, suchym słońcu liście mogą się przypalać. Wybierz miejsce osłonięte od wiatru, bo wysokie pędy bywają kruche.
Podlewanie
Gleba powinna być stale wilgotna, ale nie mokra. Zawilec słabo znosi suszę, dlatego w czerwcu, lipcu i sierpniu podlewaj go częściej, zwłaszcza w upały. Unikaj zastoin wody, szczególnie przed zimą.
Gleba
Potrzebuje żyznej, próchniczej gleby, która zatrzymuje wilgoć, a jednocześnie jest przepuszczalna. Dobrze rośnie na glebach gliniastych i piaszczysto-gliniastych o pH od 6 do 8. Ściółka z kompostu lub kory pomaga utrzymać wilgoć i poprawia strukturę gleby.
Nawożenie
Roślinę zasilaj wiosną, w kwietniu i maju, gdy rusza wegetacja.
Sadzenie
Sadź wiosną, w kwietniu lub maju, w osłoniętym miejscu. Zawilec japoński zadomawia się powoli, więc po posadzeniu nie przesadzaj go bez potrzeby. W pierwszych latach może słabiej kwitnąć. Jeśli stanowisko jest wietrzne lub zbyt zacienione, przyda się podpora.
Cięcie
Stare pędy przytnij po przekwitnięciu lub późną jesienią, w listopadzie. Można je też usunąć w marcu.
Zimowanie
Zawilec jest mrozoodporny i wytrzymuje do około -30°C, czyli więcej, niż wynosi typowe zimowe minimum w tym klimacie (około -20°C). Nadziemna część zamiera na zimę. W listopadzie, grudniu, styczniu i lutym osłoń kłącza ściółką. Ważniejsze od ochrony przed mrozem jest to, by gleba zimą nie była mokra.
Rozmnażanie
Zawilec można rozmnażać przez podział, sadzonki korzeniowe lub siew. Podział i sadzonki korzeniowe wykonuje się w marcu i kwietniu. Pamiętaj, że roślina źle znosi niepokojenie, więc dziel ją tylko wtedy, gdy kępa naprawdę tego wymaga.
Najczęstsze kłopoty
Brązowe, wysuszone brzegi liści: przyczyną są upał i susza. Zastosuj ściółkę, podlewaj w czasie suszy i zapewnij cień w godzinach popołudniowych.
Położone pędy: roślina ma za mało światła albo stoi na wietrze. Przesuń ją w jaśniejsze miejsce lub podeprzyj pędy.
Słabe kwitnienie w pierwszych latach: to skutek powolnego zadomawiania się. Nie przesadzaj rośliny i utrzymuj wilgotną glebę.





















































































