Żurawka

Żurawka rośnie w półcieniu, a wiele odmian znosi też słońce. Wymagania zależą od odmiany: te o liściach purpurowych i brązowych wybarwiają się najlepiej na słońcu, a jaśniejsze wolą cień.

Dzięki zwartemu pokrojowi dobrze nadaje się na rabaty, skalniaki i jako roślina okrywowa.

Podłoże powinno być równomiernie wilgotne, ale woda nie może się w nim zatrzymywać. Więcej wody potrzebuje w czerwcu, lipcu i sierpniu.

Najlepsza jest próchniczna, przepuszczalna gleba, np. z dodatkiem kompostu liściowego lub drobnej kory. Dobrze sprawdza się też ziemia gliniasto-piaszczysta o odczynie mniej więcej od 5,5 do 7. Ciężkich, gliniastych podłoży żurawka nie lubi.

Co 3–4 lata kępę warto podzielić i posadzić na nowo, najlepiej w marcu lub kwietniu. Karpy wypychane ponad powierzchnię gleby trzeba ponownie posadzić.

Roślinę dokarmia się w kwietniu i maju, na początku sezonu wegetacyjnego.

Usuwanie przekwitłych kwiatostanów sprzyja ponownemu kwitnieniu; można to robić także w lipcu. Postrzępione, uszkodzone liście przycina się wiosną, w marcu lub kwietniu.

Żurawki sadzi się wiosną (kwiecień, maj) lub jesienią (wrzesień, październik). Szyjka korzeniowa powinna znajdować się na poziomie gruntu.

Nasiona wysiewa się w marcu i kwietniu, a pod osłoną, w domu, już w lutym i marcu.

Żurawka jest mrozoodporna; przetrwa mniej więcej do -34°C, a typowe zimowe minima to około -20°C. Na zimę korzenie warto okryć ściółką, która chroni też rośliny przed wysadzaniem przez mróz. Okres spoczynku trwa od listopada do lutego.

Żurawkę rozmnaża się przez podział kęp (marzec, kwiecień lub wrzesień), z nasion oraz ze zdrewniałych sadzonek pędowych.

Najczęstsze kłopoty to zbyt mokre podłoże, ciężka glina oraz karpy wypychane z gleby po zimie. Pomaga przepuszczalna ziemia, ściółka i ponowne posadzenie wypchniętych roślin.