Ubiorek wiecznie zielony

Najlepiej kwitnie w pełnym słońcu, ale toleruje lekki cień. Idealne miejsce to słoneczny skalniak, górna krawędź murku lub brzeg rabaty, gdzie pędy mogą swobodnie opadać.

Młode rośliny podlewaj regularnie, aż dobrze się ukorzenią. Dorosłe okazy są odporne na suszę i wolą glebę wilgotną do lekko suchej. Nie znoszą zalewania, więc nie dopuszczaj do zastoju wody wokół korzeni.

Potrzebuje przepuszczalnej gleby o dowolnej strukturze, np. gliniastej lub piaszczystej. Najlepsza jest obojętna do zasadowej, o pH mniej więcej 6,5–8. Unikaj mokrej, ciężkiej gliny, zwłaszcza w okresie zimowym.

Jeśli uprawiasz ubiorek w pojemniku, przesadzaj go w marcu lub kwietniu.

Nawoź go w marcu i kwietniu, czyli na początku sezonu wegetacyjnego, przed kwitnieniem.

Zaraz po przekwitnieniu, w czerwcu, skróć pędy mniej więcej o jedną trzecią. Zabieg zagęszcza kępę i pobudza roślinę do wypuszczania nowych przyrostów.

Sadź w kwietniu lub maju, a także we wrześniu, w słonecznym, dobrze przepuszczalnym miejscu. Ubiorek łatwo się przesadza.

Nasiona możesz wysiewać do gruntu w kwietniu i maju. Do pojemników w domu siej je w marcu.

Ubiorek jest w pełni mrozoodporny i wytrzymuje temperatury do około −23°C, a więc typowe zimy w Polsce nie są dla niego problemem. W chłodnych rejonach warto okryć rośliny ściółką, aby zapobiec zimowym uszkodzeniom. Najbardziej szkodzi mu wilgoć, więc nie sadź go w ciężkiej, mokrej glinie. Okres spoczynku przypada na styczeń, luty, listopad i grudzień.

Ubiorek można rozmnażać z sadzonek pędowych, przez odkłady lub z nasion. Sadzonki i odkłady najlepiej wykonywać w czerwcu i lipcu. Ponieważ pędy same się ukorzeniają przy kontakcie z ziemią, odkłady są szczególnie proste.