Runianka japońska (Pachysandra terminalis) – zimozielony kobierzec z błyszczącymi zielonymi liśćmi

Zdjęcie: Dguendel, CC BY 3.0, Wikimedia Commons

Zdjęcie: মোঃ সাকিবুল হাসান, CC BY 4.0, Wikimedia Commons

Zdjęcie: ITÔ, Hiroki, CC BY 4.0, iNaturalist

Zdjęcie: Vassil, Public domain, Wikimedia Commons

Zdjęcie: No machine-readable author provided. Rob Hille assumed (based on copyright claims)., Public domain, Wikimedia Commons

Zdjęcie: Emily Summerbell, CC BY 4.0, iNaturalist

Rośliny okrywowe Byliny

Runianka japońska

Pachysandra terminalis · Buxaceae

Inne nazwy: pachysandra

Runianka japońska, czyli pachysandra (Pachysandra terminalis), to zimozielona roślina okrywowa, która w cieniu szybko tworzy zwarty, błyszczący dywan. Jest łatwa w uprawie i bardzo mrozoodporna, więc dobrze sprawdza się pod drzewami i krzewami oraz po północnej stronie domu.

Światło: Półcień, Cień
Podlewanie: Umiarkowane
Wilgotność powietrza: Umiarkowana
Temperatura: 10–24 °C, min. -33 °C
Trudność uprawy: Łatwa
Wysokość: 10–30 cm

Pielęgnacja w ciągu roku

Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.

Sadzenie do gruntuPrzesadzaniePrzycinanieRozmnażanieNawożenieWięcej wodyKwitnienieOkres spoczynku

Kiedy wykonywaćOkres spoczynkuBieżący miesiąc

Jak wygląda runianka japońska

Runianka japońska to zimozielony półkrzew z rodziny bukszpanowatych (Buxaceae). Występuje naturalnie w Japonii, Korei i Chinach oraz na Sachalinie. Tworzy niski, płożący kobierzec o wysokości zwykle 10–30 cm i szerokości około 30–60 cm. Rozrasta się kłączami, z których wyrastają nowe pędy, więc z czasem powstaje gęsta kolonia. Rośnie powoli.

Liście są błyszczące, ząbkowane, odwrotnie jajowate do podłużnych, długości 5–10 cm. Na końcach pędów skupiają się w okółkach. Na słońcu i zimą mogą żółknąć.

Wczesną wiosną, od marca do kwietnia, a czasem do początku lata, nad liśćmi pojawiają się sztywne kłosy drobnych, pachnących, białych kwiatów bez płatków. Owoce, białawe pestkowce przypominające jagody, powstają rzadko. Wczesne kwiaty odwiedzają pszczoły, a roślina nie jest ogryzana przez jelenie i króliki.

W Stanach Zjednoczonych i Kanadzie runianka uchodzi za gatunek silnie inwazyjny, ponieważ kłączami tworzy gęste maty, które wypierają rośliny rodzime. Warto o tym pamiętać i pilnować jej granic.

Uprawa i pielęgnacja

Stanowisko

Najlepiej rośnie w półcieniu lub w pełnym cieniu. W pełnym słońcu i na silnym wietrze liście płowieją i żółkną. Wybierz więc miejsce osłonięte i zacienione, na przykład pod drzewami lub krzewami albo przy północnej ścianie budynku.

Podlewanie

Runianka lubi glebę stale lekko wilgotną. Po zadomowieniu toleruje krótkie okresy suszy, ale poza tym słabo znosi suszę. Więcej wody potrzebuje w czerwcu, lipcu i sierpniu.

Podlewaj przy ziemi, bez zraszania liści. Mokre liście sprzyjają chorobom.

Gleba

Najlepsza jest wilgotna, przepuszczalna, próchniczna, gliniasta gleba o odczynie kwaśnym. Roślina toleruje też podłoże obojętne i lekko zasadowe, w zakresie pH mniej więcej od 5 do 7,5.

Zamiast klasycznego przesadzania dziel kępy. Najlepszy czas to kwiecień i maj.

Nawożenie

Runianka ma duże wymagania pokarmowe. Regularnie dodawaj kompost lub nawóz organiczny. Najlepiej rób to w marcu i kwietniu.

Przycinanie

Przycinaj w kwietniu i maju. Jeśli kobierzec się zestarzeje, skoś go lub przytnij, aby się odmłodził.

Gdy pojawi się plamistość liści, przerzedź nasadzenie, żeby poprawić przewiewność.

Sadzenie

Sadź w kwietniu, maju lub we wrześniu. Rozstawa to 15–30 cm, zwykle około 22 cm. Zwarty dywan powstaje po około trzech latach.

Ponieważ roślina rozrasta się kłączami, zaplanuj jej granice, na przykład obrzeżem lub ścieżką.

Zimowanie

Runianka jest bardzo mrozoodporna, wytrzymuje do około -33°C, więc przy typowych polskich zimach nie wymaga osłony. W grudniu, styczniu i lutym ma okres spoczynku. Zimą liście mogą lekko żółknąć.

Rozmnażanie

Najłatwiej rozmnażać ją przez podział kęp lub kłączy, a także z sadzonek pędowych. Najlepszy czas to kwiecień, maj i czerwiec.

Problemy w uprawie

Blade lub żółknące liście to zwykle skutek zbyt dużej ilości słońca albo wiatru. Przesuń roślinę w cień i osłoń ją.

Brązowe, plamiste liście w gęstym, mokrym listowiu wskazują na plamistość. Przerzedź rośliny i podlewaj u nasady.

Skorupiaste, białe naloty na liściach to tarcznik. Usuń porażone pędy i zastosuj olej ogrodniczy.

Zagrożeniem jest też zgnilizna korzeni, dlatego gleba powinna być wilgotna, ale przepuszczalna.