Piołun

Artemisia absinthium · Asteraceae

Inne nazwy: bylica piołun, psia ruta

Piołun, zwany też bylicą piołunem (Artemisia absinthium), to srebrzysta, silnie aromatyczna bylina, która dobrze znosi suszę i zimę w gruncie. Nie ma dużych wymagań, a najlepiej rośnie w pełnym słońcu na przepuszczalnej glebie. Poniżej znajdziesz, jak go sadzić, przycinać i rozmnażać oraz na co uważać.

Światło: Pełne słońce, Słońce do półcienia
Podlewanie: Niskie
Wilgotność powietrza: Niska
Temperatura: 12–28 °C, min. -35 °C
Trudność uprawy: Łatwa
Wysokość: 0,8–1,2 m

Pielęgnacja w ciągu roku

Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.

Wysiew w pomieszczeniuWysiewSadzenie do gruntuPrzycinanieRozmnażanieKwitnienieZbioryOkres spoczynku

Kiedy wykonywaćOkres spoczynkuBieżący miesiąc

Jak wygląda piołun

Piołun to bylina z rodziny astrowatych o pokroju półkrzewu. Tworzy zwartą, wzniesioną kępę wielu srebrzystozielonych, żłobkowanych pędów. Liście są srebrzystoszare, jedwabiście owłosione, drobno podzielone (dwu- do trzykrotnie pierzaste) i silnie pachnące. Liście odziomkowe są większe i głębiej wcięte.

Od początku lata do wczesnej jesieni, czyli mniej więcej od lipca do września, pojawiają się drobne, zwisające koszyczki bladozielonożółtych kwiatów zebrane w liściaste wiechy. Owocem jest malutka, wąska niełupka. Korzenie są włókniste.

Gatunek pochodzi z umiarkowanej Eurazji i Afryki Północnej. W naturze zwykle rośnie na suchych nieużytkach, kamienistych zboczach i skrajach pól oraz dróg.

Uprawa i pielęgnacja

Stanowisko

Piołun najlepiej rośnie w pełnym słońcu, toleruje też półcień. Przy zbyt małej ilości światła pędy wyciągają się i tracą zwartość. Dobrze wygląda na rabatach żwirowych i w ogrodach skalnych.

Podlewanie

Wymagania wodne są niskie, a odporność na suszę wysoka. Podlewaj oszczędnie, bo w mokrej glebie korzenie gniją. Problemem bywają zwłaszcza wilgotne lata, dlatego nie sadź piołunu w miejscu, gdzie stoi woda.

Gleba

Potrzebuje gleby dobrze przepuszczalnej. Rośnie na glebach gliniastych, żwirowych i ciężkich, o ile woda nie zalega. Jeśli podłoże jest zbite, popraw drenaż.

Nawożenie

Nawożenie zwykle nie jest potrzebne. Na żyznej glebie piołun się wyciąga i traci zwarty pokrój.

Cięcie

Wiosną, w marcu i kwietniu, przycinaj końce pędów, aby roślina się zagęściła. Kwiatostany usuwaj przed zawiązaniem nasion. Dzięki temu piołun nie wysiewa się nadmiernie, bo ma skłonność do obfitego samosiewu.

Sadzenie i siew

Siew do gruntu prowadzi się w marcu i kwietniu, a siew pod osłonami w lutym i marcu. Rozsadę sadź w gruncie w kwietniu i w maju.

Zachowaj odstęp około 1,5 m między roślinami. Piołun to kiepski sąsiad, bo hamuje wzrost roślin rosnących obok, więc posadź go osobno.

Zimowanie

Piołun jest mrozoodporny i zimuje w gruncie, także w chłodnym klimacie Europy Środkowej. W miesiącach spoczynku, czyli w listopadzie, grudniu, styczniu i lutym, nie wymaga zabiegów.

Rozmnażanie

Można go rozmnażać z nasion, z sadzonek pędowych i przez podział kęp. Sadzonki i podział wykonuje się w kwietniu, maju lub we wrześniu.

Problemy

Roślinę mogą atakować mszyce i koniki polne. Z chorób zagraża gnicie korzeni.

Wyciągnięte, wiotkie pędy wynikają z półcienia lub żyznej gleby. Daj roślinie pełne słońce i wiosną przycinaj końce pędów. Gnicie korzeni powoduje mokra gleba i wilgotne lato, więc popraw drenaż.

Piołun stanowi pokarm dla mszyc, ciem i konikowatych. Jego zapach odstrasza króliki i jelenie.

Zbiór i zastosowanie

Zbiór przypada na czerwiec, lipiec i sierpień. To bardzo gorzkie ziele, używane w niewielkich ilościach do aromatyzowania absyntu, wermutu i gorzkich likierów. Tradycyjnie stosowano je jako gorzki środek wspomagający trawienie oraz przeciw pasożytom jelitowym.