Jałowiec sabiński
Juniperus sabina · Cupressaceae
Inne nazwy: jałowiec sawina, sawina, jałowiec sawiński, jalowiec sawina
Jałowiec sabiński (Juniperus sabina), zwany też jałowcem sawiną lub po prostu sawiną, to wytrzymały, wiecznie zielony krzew iglasty. Najczęściej rośnie nisko i rozłożyście, dlatego dobrze sprawdza się jako roślina okrywowa i w ogrodach skalnych. Nie sprawia kłopotów, jeśli dostanie dużo słońca i przepuszczalne podłoże.
- Światło
- Pełne słońce
- Podlewanie
- Niskie
- Wilgotność powietrza
- Niska
- Temperatura
- 10–26 °C, min. -30 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 1–4 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda jałowiec sabiński
Jałowiec sabiński to wieloletni, wiecznie zielony krzew z rodziny Cupressaceae. Pokrój bywa bardzo zróżnicowany, ale zwykle jest to niski, rozłożysty krzew ze wznoszącymi się pędami. Formy wysokie spotyka się rzadziej. Rośnie wolno.
Liście są zielone, w większości drobne, łuskowate, o długości 1–2 mm, przylegające do pędów. Na siewkach i na zacienionych pędach pojawiają się młodociane liście igiełkowate, o długości 5–10 mm. Pędy pachną.
Kwiaty to drobne, niepozorne szyszki. Roślina jest przeważnie dwupienna, a męskie szyszki (2–4 mm) pylą wczesną wiosną, w marcu i kwietniu. Owocem są szyszkojagody o średnicy 5–9 mm, granatowoczarne, z białawym woskowym nalotem. Zawierają 1–3 nasiona i dojrzewają około 18 miesięcy.
W naturze występuje w górach środkowej i południowej Europy oraz zachodniej i środkowej Azji, od Hiszpanii po wschodnią Syberię i Mongolię. Rośnie na skalistych zboczach, w suchych, przerzedzonych lasach i zaroślach, zwykle na wysokości około 1000–3300 m n.p.m., często na wapieniu.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Jałowiec sabiński potrzebuje pełnego słońca. W cieniu krzew rzednie, a na zacienionych pędach pojawiają się igiełkowate liście młodociane. Dobrze wygląda na skarpach, w rabatach skalnych i jako roślina okrywowa w suchych, nasłonecznionych miejscach.
Podlewanie
Młode rośliny podlewaj, dopóki się nie ukorzenią. Dorosłe okazy dobrze znoszą suszę i nie lubią mokrej gleby, więc łatwiej im zaszkodzić nadmiarem wody niż jej niedoborem. Niska wilgotność powietrza nie jest dla nich problemem.
Gleba i przesadzanie
Najlepsza jest uboga, kamienista, dobrze przepuszczalna gleba o odczynie obojętnym do zasadowego. Sprawdzą się podłoża żwirowe i piaszczyste. Jeśli roślinę trzeba przesadzić, zrób to w marcu lub kwietniu.
Nawożenie
Ponieważ jałowiec sabiński pochodzi z ubogich siedlisk, nie wymaga intensywnego nawożenia. Jeśli już nawozisz, rób to w marcu i kwietniu.
Przycinanie
Wystarczy lekkie przycinanie wiosną lub latem, najlepiej w kwietniu, maju albo sierpniu. Nie tnij w stare, gołe drewno, ponieważ rzadko z niego odrasta.
Sadzenie
Sadź wiosną (marzec, kwiecień) albo wczesną jesienią (wrzesień, październik), na słonecznym stanowisku i w przepuszczalnej glebie.
Nie sadź go w pobliżu grusz, ponieważ jest żywicielem rdzy.
Zimowanie
Jałowiec sabiński jest w pełni mrozoodporny. Wytrzymuje temperatury do około -30°C, więc typowe zimy w Polsce, z mrozami do około -20°C, nie wymagają osłaniania. Styczeń, luty, listopad i grudzień to dla niego okres spoczynku.
Rozmnażanie
Można go rozmnażać z sadzonek pędowych, przez odkłady lub z nasion. Sadzonki i odkłady najlepiej wykonywać w sierpniu, wrześniu lub październiku. Nasiona wysiewa się w październiku i listopadzie.































































































