Łubin

Lupinus · Fabaceae

Inne nazwy: łubiny

Łubin (Lupinus), zwany też łubinami, to bylina z rodziny bobowatych, ceniona za wysokie, barwne kwiatostany. W polskim klimacie jest mrozoodporny, ale zwykle nie żyje długo i najlepiej czuje się tam, gdzie lato jest chłodne.

Światło: Pełne słońce, Słońce do półcienia
Podlewanie: Umiarkowane
Wilgotność powietrza: Umiarkowana
Temperatura: 10–22 °C, min. -25 °C
Trudność uprawy: Średnio wymagająca
Wysokość: 0,3–1,5 m

Pielęgnacja w ciągu roku

Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.

Wysiew w pomieszczeniuWysiewSadzenie do gruntuPrzycinanieRozmnażanieWięcej wodyKwitnienieOkres spoczynku

Kiedy wykonywaćOkres spoczynkuBieżący miesiąc

Jak wygląda łubin

Łubiny to zielne byliny tworzące wzniesione kępy z kwiatostanami w kształcie wyprostowanych kłosów. Wysokość wynosi mniej więcej od 30 do 150 cm, zależnie od gatunku i odmiany. Liście są miękkie, zielone do szarozielonych, dłoniasto złożone z kilku listków i często srebrzyście owłosione.

Kwiaty mają kształt typowy dla bobowatych, mierzą około 1–2 cm i siedzą w gęstych lub luźnych okółkach. Występują w kolorach niebieskim, fioletowym, różowym, białym, żółtym i czerwonym; są pachnące. Po kwitnieniu powstają spłaszczone, wydłużone strąki z kilkoma gorzkimi nasionami.

Naturalnie rodzaj występuje głównie w zachodniej części Ameryki Północnej i Południowej, a mniejsze skupiska leżą w rejonie Morza Śródziemnego i w Afryce Północnej. Rosną tam na łąkach, w widnych lasach i na ubogich, naruszonych glebach. W niektórych regionach, np. na Islandii, łubin bywa gatunkiem inwazyjnym.

Uprawa i pielęgnacja

Stanowisko

Łubin najlepiej rośnie w pełnym słońcu. W upalne lato pomaga lekki cień po południu. Dobrze sprawdza się na rabatach, w ogrodach skalnych, a także w pojemnikach i na balkonie. Kwiatostany nadają się na kwiat cięty.

Podlewanie

Wymagania wodne są umiarkowane, ale podlewanie powinno być regularne. Szczególnie dużo wody łubin potrzebuje w maju, czerwcu i lipcu, czyli w czasie wzrostu i kwitnienia. Ściółka pomaga utrzymać chłodne korzenie.

Podłoże

Najlepsza jest próchniczna, żyzna, przepuszczalna, lekko kwaśna ziemia gliniasta, wilgotna, ale bez zalegającej wody. Łubin ma głęboki korzeń palowy z brodawkami wiążącymi azot.

Siew i sadzenie

Nasiona można siać jesienią lub wiosną. Do gruntu siewa się je od marca do maja, a w domu w lutym i marcu. Rośliny wysadza się na miejsce stałe w kwietniu, maju lub wrześniu. Łubin najlepiej rośnie tam, gdzie lato jest chłodne.

Przycinanie

Przekwitnięte kłosy warto usuwać, bo zachęca to roślinę do dalszego kwitnienia. Po kwitnieniu łubin przycina się, zwykle w lipcu i sierpniu.

Zimowanie

Łubin jest mrozoodporny i w polskim klimacie może zimować w gruncie. W chłodniejszych miejscach warto okryć rośliny ściółką. Okres spoczynku przypada na styczeń, luty, listopad i grudzień.

Rozmnażanie

Łubiny rozmnaża się z nasion lub przez podział kęp. Najlepsze terminy to marzec, kwiecień i wrzesień.

Problemy

Do typowych szkodników należą mszyce, ślimaki nagie i ślimaki z muszlą. Przy objedzonych liściach pomagają bariery lub ręczne zbieranie ślimaków. Z chorób może pojawić się mączniak prawdziwy.

Krótkowieczność łubinów wiąże się z upałem i wilgocią. Najlepiej wybrać chłodniejsze miejsce albo traktować roślinę jak jednoroczną.

Zastosowanie

Łubin przyciąga pszczoły i motyle, a jelenie i króliki zwykle go omijają. Nasiona są gorzkie i przed jedzeniem wymagają odgorzknienia przez moczenie lub marynowanie. Ozdobnych odmian nie należy jeść.