Perowskia
Salvia yangii · Lamiaceae
Inne nazwy: perowskia łobodolistna, perovskia atriplicifolia, perovskia
Perowskia, czyli perowskia łobodolistna (w handlu spotykana także jako Perovskia atriplicifolia, botanicznie Salvia yangii), to srebrzysty półkrzew o chmurze niebieskofioletowych kwiatów. Jest łatwa w uprawie, dobrze znosi suszę i mrozy, a kwitnie od lata do jesieni.
- Światło
- Pełne słońce
- Podlewanie
- Niskie
- Wilgotność powietrza
- Niska
- Temperatura
- 15–30 °C, min. -35 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 0,5–1,2 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda perowskia
To liściasty półkrzew o zdrewniałej podstawie i licznych, sztywnych, prosto rosnących pędach. Tworzy zwartą kępę, zwykle wysoką na 50–120 cm i o podobnej szerokości, 60–120 cm.
Liście są szarozielone do srebrzystych, mają 3–5 cm długości, są drobno powcinane, owłosione i po roztarciu intensywnie pachną. Drobne, dwuwargowe, niebieskie do fioletowych kwiaty z owłosionymi purpurowymi kielichami zebrane są w duże, rozgałęzione, ażurowe wiechy. Pojawiają się od czerwca do października i są pachnące. Naturalnie perowskia rośnie na suchych wzgórzach, stepach i łąkach od Afganistanu i Pakistanu po Tybet, zachodnie Himalaje i Xinjiang.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Perowskia potrzebuje pełnego słońca. W cieniu pędy rozchylają się i wylegają, a kwitnienie jest słabsze. Sprawdzi się w rabatach bylinowych i na skalniaku, a ponieważ kwiaty chętnie odwiedzają pszczoły i motyle, bywa sadzona także na rabatach przyjaznych owadom. Podobno odstrasza też jelenie i króliki.
Podlewanie
Roślina ma małe wymagania wodne i dużą odporność na suszę. Najlepiej czuje się w glebie suchej lub okresowo przesychającej. Unikaj miejsc, w których stoi woda, bo to prowadzi do gnicia korzeni. Niska wilgotność powietrza jej nie przeszkadza.
Gleba
Nadaje się każda dobrze przepuszczalna gleba, także uboga i sucha: gliniasta, piaszczysta, żwirowa lub zasadowa. Unikaj podłoży podmokłych. Zbyt żyzna ziemia sprzyja rozchylaniu się pędów.
Sadzenie
Sadź w pełnym słońcu i zostaw roślinie miejsce na rozrost, w rozstawie około 75 cm. Termin sadzenia w gruncie to kwiecień, maj lub wrzesień. Przy uprawie w półcieniu trzeba podpierać pędy.
Cięcie
Kwiaty powstają na nowych pędach, dlatego perowskię tnie się wczesną wiosną, w marcu lub kwietniu, mocno, nisko nad zdrewniałą podstawą. Takie cięcie pomaga też utrzymać zwarty pokrój.
Zimowanie
Roślina jest w pełni mrozoodporna i wytrzymuje temperatury do około -35°C, więc w polskim klimacie zimuje w gruncie bez osłon. Srebrzyste pędy zostaw na zimę, a utnij dopiero wiosną. Okres spoczynku przypada na styczeń, luty, listopad i grudzień.
Rozmnażanie
Perowskię można rozmnażać z sadzonek pędowych, najlepiej w maju lub czerwcu, oraz z nasion. Nasiona wysiewa się do pojemników w lutym lub marcu albo wprost do gruntu w marcu i kwietniu.
Najczęstsze problemy
Pędy rozchylają się i wylegają przy zbyt dużym zacienieniu lub zbyt żyznej glebie. Rozwiązaniem jest stanowisko w pełnym słońcu i wiosenne cięcie.
Gnicie korzeni pojawia się na ciężkiej, mokrej glebie. Trzeba wtedy poprawić drenaż.
Zastosowanie
Kwiaty perowskii są jadalne i można dodawać je do sałatek. Nadają się też na kwiat cięty. W miejscu pochodzenia roślina bywa tradycyjnie stosowana w medycynie ludowej przy różnych dolegliwościach. Zbiór kwiatów przypada na lipiec i sierpień.






































































































