Rojnik murowy
Sempervivum tectorum · Crassulaceae
Inne nazwy: rojnik dachowy
Rojnik murowy to zimozielona bylina tworząca zwarte rozety, która dobrze radzi sobie na suchych, ubogich stanowiskach. W polskim klimacie spokojnie zimuje na zewnątrz, więc nadaje się na skalniak, mur, taras i balkon. Uprawa jest łatwa, a głównym zagrożeniem jest nadmiar wody.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Niskie
- Wilgotność powietrza
- Niska
- Temperatura
- 10–25 °C, min. -35 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 10–30 cm
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda rojnik murowy
Rojnik murowy (Sempervivum tectorum), nazywany też rojnikiem dachowym, należy do rodziny gruboszowatych. To bylina o rozetowym pokroju, która z czasem tworzy rozrastający się kobierzec. Osiąga zwykle 10–30 cm wysokości i 20–50 cm szerokości, a tempo wzrostu jest umiarkowane.
Rozety mają 4–10 cm średnicy. Tworzą je grube, mięsiste, spiczaste liście w kolorze szarozielonym, często z czerwonofioletowymi końcówkami i drobnymi rzęskami na brzegu. Nowe rozety (tzw. kurczaki) powstają na krótkich rozłogach przy rozecie macierzystej.
W lecie, od czerwca do sierpnia, wyrastają grube, owłosione pędy kwiatowe o wysokości 20–30 cm. Niosą płaskie baldachy gwiazdkowatych kwiatów z 8–16 płatkami, w kolorach różowym, purpurowym i czerwonym.
W naturze rośnie w górach południowej i środkowej Europy, m.in. w Alpach, Pirenejach i Apeninach, na skalistych zboczach, w szczelinach i na piargach. Tradycyjnie sadzono go też na starych dachach i murach.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej czuje się w pełnym słońcu, ale toleruje lekki cień. Przy zbyt małej ilości światła rozety wyciągają się i luźnieją, a wtedy trzeba przenieść roślinę na bardziej słoneczne miejsce.
Świetnie sprawdza się w szczelinach skał, na murkach, w skalniakach oraz w płytkich, żwirowych donicach, także na balkonie. Może też pełnić rolę rośliny okrywowej na ubogich, suchych stanowiskach.
Podlewanie
Rojnik ma niskie wymagania wodne i dobrze znosi suszę. Podlewaj go dopiero wtedy, gdy podłoże wyschnie, a w gruncie zwykle prawie nie trzeba podlewać wcale. Nadmiar wody powoduje gnicie rozet u podstawy.
Suche powietrze mu odpowiada, a wilgotność nie ma znaczenia.
Podłoże i przesadzanie
Potrzebuje ubogiego, bardzo przepuszczalnego, piaszczystego lub żwirowego podłoża o odczynie od 6,0 do 8,0 pH. W donicy sprawdza się mieszanka do kaktusów z dodatkiem grysu. Donica musi mieć otwory odpływowe.
Przesadzaj najlepiej w kwietniu lub maju.
Nawożenie
Rojnik wymaga niewiele nawozu albo żadnego. Ubogie podłoże mu służy.
Cięcie i porządkowanie
Po przekwitnięciu rozeta, która wydała kwiaty, zamiera. Usuń ją razem z zeschniętymi liśćmi, najlepiej w sierpniu lub wrześniu. Powstałą lukę zapełniają młode rozety.
Sadzenie
Rojniki sadzi się wiosną w szczelinach skał, w murach, na dachach lub w żwirowych donicach. Rozety można sadzić od kwietnia do czerwca, a także we wrześniu. Zalecany odstęp między roślinami to około 20 cm.
Zimowanie
Rojnik murowy jest w pełni mrozoodporny. Przeżywa nawet około -35°C, a typowe zimowe minimum w polskim klimacie to około -20°C. Ważniejsze od mrozu jest to, by zimą było sucho. Rośliny w donicach osłoń przed deszczem i wilgocią. Okres spoczynku trwa od listopada do lutego.
Rozmnażanie
Najłatwiej rozmnażać rojnik przez rozety boczne (kurczaki) oddzielane od rośliny macierzystej albo przez podział kęp. Robi się to w kwietniu, maju, czerwcu lub wrześniu.
Można też wysiewać nasiona: w lutym i marcu w domu albo w marcu i kwietniu.
Problemy
Rozety miękną i gniją u nasady: przyczyną jest zwykle zbyt obfite podlewanie lub słaby drenaż. Podlewaj rzadziej i popraw przepuszczalność podłoża.
Środkowa rozeta zamiera po kwitnieniu: to naturalna cecha tej rośliny. Usuń zaschniętą rozetę, a młode ją zastąpią.
Rozety są wyciągnięte i luźne: roślina dostaje za mało światła, przenieś ją na pełne słońce.
Mogą pojawić się choroby, takie jak zgnilizna korony i rdza.
Zastosowanie
Rojnik murowy sprawdza się w skalniakach, na murkach, w pojemnikach i jako roślina okrywowa. Sok z liści był tradycyjnie stosowany w medycynie ludowej na dolegliwości skóry i oczu oraz przy stanach zapalnych.







































































































