Smagliczka skalna
Aurinia saxatilis · Brassicaceae
Inne nazwy: alyssum saxatile, smagliczka, Alyssum arduini, Smagliczka Arduina
Smagliczka skalna, znana też jako alyssum saxatile albo po prostu smagliczka, to niska, zimozielona bylina, która wiosną pokrywa się żółtymi kwiatami. Dobrze rośnie na słonecznych skarpach, murkach i w ogrodach skalnych. Nie wymaga wiele uwagi, ale potrzebuje przepuszczalnego, ubogiego podłoża.
- Światło
- Pełne słońce
- Podlewanie
- Niskie
- Wilgotność powietrza
- Niska
- Temperatura
- 10–24 °C, min. -30 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 15–30 cm
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda smagliczka skalna
Aurinia saxatilis (dawniej alyssum saxatile) należy do rodziny kapustowatych. W naturze rośnie w Europie Środkowej i Południowo-Wschodniej oraz w Turcji, sięgając po Ukrainę i południową Rosję, zwykle na skalistych, górskich terenach i suchych, kamienistych zboczach.
To niski półkrzew tworzący poduchy, o rozpostartym pokroju. Dorasta do 15–30 cm wysokości i zwykle do 30–50 cm szerokości, rośnie w umiarkowanym tempie. Chętnie zwisa z murków i skał. Liście są szarozielone, miękkie i owłosione. Liście przyziemne mają kształt łyżeczki, a łodygowe są mniejsze i wąskie.
Przez 4–6 tygodni wiosną roślinę pokrywają gęste grona drobnych, czteropłatkowych kwiatów. Najczęściej są żółte, ale spotyka się też odmiany kremowe, pomarańczowe i białe. Kwitnienie przypada na kwiecień i maj. Po kwiatach powstają małe suche łuszczynki z nasionami. Smagliczkę odwiedzają pszczoły, a jelenie niechętnie ją zjadają.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Potrzebuje słonecznego, otwartego miejsca. Najlepiej czuje się na skalniaku, w szczelinach murków, na nasłonecznionych skarpach i w miejscach, gdzie sprawdza się jako roślina okrywowa.
Podlewanie
Smagliczka dobrze znosi suszę, więc podlewaj ją oszczędnie. Szczególnie w doniczkach nadmiar wody szybko prowadzi do gnicia. Niska wilgotność powietrza jej nie przeszkadza.
Podłoże i przesadzanie
Najlepsze jest ubogie, żwirowate, piaszczyste lub wapienne podłoże o bardzo dobrym drenażu. Żyzna ziemia jest niepotrzebna. Roślina zwykle woli odczyn obojętny do zasadowego, mniej więcej pH 6,5–8.
Jeśli uprawiasz ją w pojemniku i musisz ją przesadzić, zrób to w marcu lub kwietniu.
Nawożenie
Smagliczka potrzebuje niewiele. Wystarczy niewielka dawka nawozu wieloskładnikowego na początku wiosny, w marcu lub kwietniu.
Przycinanie
Po przekwitnięciu, w maju lub czerwcu, delikatnie przytnij pędy nożycami. Dzięki temu poducha pozostaje zwarta. Bez cięcia roślina łatwo robi się wyciągnięta i zdrewniała.
Sadzenie i siew
Sadź w kwietniu, maju lub we wrześniu, w odstępach około 10 cm, na słonecznym stanowisku, np. na skalniaku lub w szczelinie muru.
Nasiona wysiewa się do gruntu we wrześniu lub październiku. Siew pod osłoną możesz zacząć w marcu.
Zimowanie
Smagliczka skalna jest w pełni mrozoodporna i zimuje w gruncie, znosząc nawet około -30°C. Ważniejszy od okrywania jest dobry drenaż, bo w mokre zimy roślina może zgnić. Okres spoczynku przypada na listopad–luty.
Rozmnażanie
Smagliczkę można rozmnażać z nasion, sadzonek pędowych oraz przez podział. Sadzonki i podział najlepiej wykonać w maju, czerwcu lub wrześniu. Odnawianie roślin sadzonkami jest przydatne, bo smagliczka bywa krótkowieczna.
Problemy w uprawie
Zgnilizna u nasady pędów wynika zwykle ze zbyt ciężkiego, słabo przepuszczalnego podłoża lub z przelania. Posadź roślinę w żwirowatej ziemi i podlewaj rzadziej. Choroby korzeni, w tym zgnilizna korzeni, to główne zagrożenie. Ze szkodników może pojawić się mszyca.
Wyciągnięte, zdrewniałe pędy pojawiają się, gdy roślina nie była przycinana po kwitnieniu, a sama z natury żyje krótko. Przytnij ją po kwitnieniu i w razie potrzeby odnów z sadzonek.






































































































