Klon czerwony
Acer rubrum · Sapindaceae
Klon czerwony (Acer rubrum) to szybko rosnące drzewo ozdobne, które jesienią przebarwia się na czerwono, pomarańczowo i żółto. Jest w pełni mrozoodporny, łatwy w uprawie i dobrze znosi wilgotne stanowiska. Ma jedną poważną wadę: zwiędłe liście są bardzo groźne dla koni.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–25 °C, min. -44 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 12–38 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda klon czerwony
Klon czerwony (Acer rubrum) z rodziny mydleńcowatych to szybko rosnące drzewo liściaste. Pochodzi ze wschodniej części Ameryki Północnej, od południowo-wschodniej Manitoby i Nowej Fundlandii po Florydę i wschodni Teksas. Rośnie tam na bagnach, w lasach liściastych i na ubogich, suchych glebach, od poziomu morza do około 900 m n.p.m.
Korona jest zaokrąglona do owalnej, czasem nieregularnie jajowata, z wznoszącymi się gałęziami. Liście są ułożone naprzeciwlegle, mają trzy do pięciu dłoniastych klap i piłkowany brzeg. Mierzą około 5–10 cm długości i szerokości, od góry są zielone, od spodu szarawe, a osadzone są na czerwonych ogonkach.
W marcu i kwietniu, przed rozwojem liści, pojawiają się drobne czerwone kwiaty zebrane w krótkie, zwisające skupienia. Później tworzą się parzyste skrzydlaki o długości około 2 cm, czerwone, różowe lub żółte, a po dojrzeniu płowe lub brązowe. Jesienią liście przebarwiają się na czerwono, pomarańczowo i żółto.
W Europie klon czerwony bywa sadzony poza naturalnym zasięgiem. Poza swoim naturalnym zasięgiem jest powszechnie uprawiany, na przykład na północnym zachodzie USA.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Klon czerwony rośnie w pełnym słońcu i w półcieniu. Najpiękniejsze jesienne barwy daje na słonecznym stanowisku.
Przed posadzeniem trzeba pamiętać o gęstym, płytkim systemie korzeniowym. Wypiera on rośliny rosnące pod drzewem, więc ich sadzenie w jego cieniu bywa trudne. Drzewu warto zapewnić dużo miejsca. Dobrze pasuje też w pobliżu oczka wodnego i w wilgotnych miejscach ogrodu.
Podlewanie
Klon czerwony lubi wilgotną glebę. Toleruje stanowiska podmokłe i okresowe zalewanie. Po dobrym ukorzenieniu znosi też sporadyczne przesuszenie, choć jest tylko średnio odporny na suszę.
Podlewaj częściej w czerwcu, lipcu i sierpniu, szczególnie młode drzewa.
Gleba
Drzewo dostosowuje się do wielu gleb: gliniastych, piaszczystych, próchniczych i ilastych. Najlepiej czuje się w wilgotnej, przepuszczalnej ziemi o lekko kwaśnym odczynie, w zakresie pH mniej więcej 5,0–7,0.
Na glebach zasadowych może pojawić się chloroza, czyli żółknięcie liści.
Sadzenie
Sadź w marcu, kwietniu, październiku lub listopadzie, czyli wiosną albo jesienią. Wybierz miejsce z dużym zapasem przestrzeni. Klon czerwony dobrze znosi przesadzanie.
Przycinanie
Drzewo przycinaj w styczniu, lipcu i sierpniu. Przy objawach więdnięcia gałęzi usuń martwe drewno i dbaj o ogólną kondycję drzewa.
Zimowanie
Klon czerwony jest w pełni mrozoodporny. Wytrzymuje temperatury do około -44 °C, a typowe zimowe minimum -20 °C nie stanowi dla niego zagrożenia. Spoczynek przypada na styczeń, luty, listopad i grudzień. Drzewo nie wymaga okrywania.
Rozmnażanie
Klon czerwony można rozmnażać z nasion, przez szczepienie lub z sadzonek pędowych. Siew wykonuje się w październiku i listopadzie, a rozmnażanie w maju, czerwcu i październiku.
Choroby i szkodniki
Drzewo mogą atakować mszyce, skoczki, korniki i inne owady wiercące, tarczniki oraz gąsienice. Z chorób występują werticilioza, chloroza manganowa i plamistość smolista.
Żółknięcie liści między nerwami oznacza zwykle niedobór manganu na glebie zasadowej. Pomaga zakwaszenie podłoża lub chelat manganu. Więdnące gałęzie to najczęściej werticilioza: usuń martwe drewno i utrzymuj drzewo w dobrej kondycji.
Zastosowanie
Wczesne kwiaty dają pyłek i nektar pszczołom, a nasiona i pąki są pokarmem dla ptaków i ssaków. Sok klonu czerwonego bywa w niewielkiej skali używany do produkcji syropu klonowego.
Bezpieczeństwo
Bezpieczna dla kotów i psów- Koty
- Nietrująca
- Psy
- Nietrująca
- Konie
- Silnie trująca
Dla kotów, psów i ludzi klon czerwony jest nietoksyczny. Dla koni jest wysoce toksyczny. Trujące są zwiędłe i martwe liście, a zwiędłe są najgroźniejsze. Substancje toksyczne to kwas galusowy, taniny i pirogalol. U koni objawy to uszkodzenie czerwonych krwinek prowadzące do anemii, ciemny mocz, osłabienie, utrudniony oddech, kolka, ochwat, a w skrajnych przypadkach śmierć. To wyłącznie informacja, a nie porada weterynaryjna ani medyczna. W razie wątpliwości skonsultuj się z weterynarzem lub lekarzem.
Źródło: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox, English Wikipedia

















































































