Ambrowiec amerykański
Liquidambar styraciflua · Altingiaceae
Inne nazwy: ambrowiec balsamiczny, liquidambar
Ambrowiec amerykański, zwany też ambrowcem balsamicznym lub liquidambarem, to duże, szybko rosnące drzewo liściaste, cenione za jesienne barwy liści. W Europie Środkowej jest w pełni mrozoodporny i zimuje bez osłon. Potrzebuje jednak sporo miejsca i wilgotnej gleby o odczynie obojętnym do kwaśnego.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–28 °C, min. -29 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 15–45 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda ambrowiec amerykański
Ambrowiec amerykański (Liquidambar styraciflua) należy do rodziny Altingiaceae. To drzewo liściaste, które zwykle osiąga 15–45 m wysokości, a jego korona ma orientacyjnie 12–15 m szerokości. Rośnie szybko. Korona jest symetryczna, piramidalna do jajowatej, a u niektórych drzew na gałęziach pojawiają się korkowe listwy.
Liście są błyszczące, ciemnozielone, gwiaździste, z 5–7 ostrymi klapami i ząbkowanym brzegiem. Po roztarciu pachną. Jesienią przebarwiają się na czerwono, fioletowo, żółto i pomarańczowo.
Wiosną, w kwietniu i maju, drzewo wytwarza drobne żółtozielone kwiaty zebrane w kuliste skupienia; jest jednopienne. Owoce to kolczaste, zdrewniałe kule o średnicy 2,5–4 cm, złożone z wielu torebek ze skrzydlatymi nasionami. Zostają na drzewie przez zimę, przyciągają ptaki, a nasiona zjadają małe ssaki.
Naturalnie ambrowiec rośnie w ciepłych strefach umiarkowanych wschodniej Ameryki Północnej oraz w górskich regionach Meksyku i Ameryki Środkowej, głównie w mokrych dolinach rzek, na terenach zalewowych i na suchszych wyżynach.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Ambrowiec dobrze rośnie w pełnym słońcu i w półcieniu. Ze względu na wysokość i szerokość korony wymaga dużej, otwartej przestrzeni, więc najlepiej sprawdzi się jako soliter. Dobrze znosi miejsca wilgotne, także w pobliżu oczek wodnych.
Nie sadź go przy ścieżkach i miejscach, po których często się chodzi, bo spadające owoce są kłopotliwe.
Podlewanie
Drzewo lubi glebę stale wilgotną, ale przepuszczalną. Słabo znosi suszę, dlatego młode drzewa podlewaj w okresach bezdeszczowych. Najwięcej wody potrzebuje w czerwcu, lipcu i sierpniu.
Gleba
Najlepsza jest wilgotna, dobrze zdrenowana gleba o odczynie obojętnym do kwaśnego, w przybliżeniu pH 5–7. Drzewo rośnie na glebach gliniastych, piaszczystych i próchnicznych, o ile utrzymują wilgoć i nie zalega w nich woda. Na glebach silnie wapiennych radzi sobie słabo.
Nawożenie
Nawożenie zaplanuj na marzec i kwiecień, na początku sezonu wegetacyjnego.
Cięcie
Drzewo przycinaj w styczniu i lutym, czyli w okresie spoczynku.
Sadzenie
Sadź wiosną, w marcu lub kwietniu, ewentualnie w październiku. Ambrowiec ma płytki system korzeniowy i wolno regeneruje się po przesadzeniu. Korzenie potrzebują trzech do czterech miesięcy, by odzyskać siły po stresie związanym z przesadzaniem, dlatego warto od razu wybrać miejsce docelowe. Zostaw odpowiednio dużo miejsca na rozrost korony i pamiętaj o odległości od ścieżek.
Zimowanie
Ambrowiec amerykański jest mrozoodporny i nie wymaga okrywania. Znosi spadki temperatury do około -29°C, a typowe zimy w Europie Środkowej, z minimum około -20°C, nie stanowią dla niego zagrożenia. Okres spoczynku przypada na listopad, grudzień, styczeń i luty.
Rozmnażanie
Ambrowiec można rozmnażać z nasion, ze sadzonek pędowych oraz przez szczepienie. Siew wypada w marcu i kwietniu, a sadzonki i pozostałe metody rozmnażania wykonuje się w marcu, kwietniu i czerwcu.
Problemy w uprawie
Najczęstszy kłopot to opadające owoce. Kolczaste kule spadają między grudniem a kwietniem i zaśmiecają trawnik czy alejki. Wystarczy je regularnie grabić, a przy zakupie możesz wybrać odmianę bezowocującą.
Drugi problem to żółknięcie liści przy zielonych nerwach. To chloroza żelazowa, która pojawia się na glebie zasadowej. Rozwiązaniem jest zakwaszenie podłoża albo wybór innego miejsca.
Zastosowanie
Żywicę ambrowca, zwaną storaksem, tradycyjnie stosowano jako kadzidło i w celach leczniczych. Pachnącej gumy używali też Majowie. Dziś ambrowiec uprawia się głównie jako drzewo ozdobne, dla jesiennych barw liści.
















































































