Klon tatarski
Acer tataricum · Sapindaceae
Klon tatarski (Acer tataricum) to małe, wolno rosnące drzewo lub wielopniowy krzew, jesienią przebarwiający się na żółto i czerwono. Jest w pełni mrozoodporny i łatwy w uprawie. Wymaga jedynie wilgotnej, żyznej gleby i kontroli samosiewów.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–25 °C, min. -40 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 4,5–12 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Pokrój i wygląd klonu tatarskiego
Klon tatarski, czyli Acer tataricum, należy do rodziny mydleńcowatych. Jest liściastą rośliną wieloletnią o rozłożystym pokroju: tworzy małe drzewo lub wielopniowy krzew z gęstą koroną. Rośnie wolno, a jego rozpiętość sięga zwykle od 4,5 do 9 m.
Liście są naprzeciwległe, pojedyncze i jajowate. Bywają niedzielone albo mają 3–5 płytkich klap, a brzeg jest grubo ząbkowany. Osadzone są na różowawych ogonkach. Latem są zielone, jesienią przebarwiają się na żółto i czerwono.
W maju, w czasie gdy rozwijają się liście, pojawiają się zielonkawobiałe, wzniesione wiechy kwiatów. Przyciągają one zapylacze i ćmy. Późnym latem i jesienią ozdobą są parzyste, czerwonawe skrzydlaki.
Gatunek występuje naturalnie od południowo-wschodniej i środkowej Europy (Austria, Bałkany, Turcja) przez Kaukaz i Iran po Azję Środkową i Wschodnią. Rośnie tam w lasach i zaroślach, na wilgotnej, żyznej glebie, zwykle w chłodniejszym lecie.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Klon tatarski dobrze rośnie w pełnym słońcu i w półcieniu. Ze względu na rozpiętość korony trzeba mu zostawić sporo miejsca, bo dorosłe drzewo może mieć nawet 9 m szerokości.
Podlewanie
Roślina lubi wilgotną glebę. Po dobrym ukorzenieniu toleruje pewną suszę, ale odporność na nią jest raczej średnia.
Bardziej obficie podlewaj w czerwcu, lipcu i sierpniu, czyli w najcieplejszych miesiącach.
Gleba
Najlepsza jest wilgotna, żyzna i przepuszczalna gleba, na przykład gliniasta lub próchnicza. Odczyn może być od obojętnego do lekko zasadowego (pH 6–8).
Nawożenie
Nawoź w marcu i kwietniu, na początku sezonu wegetacyjnego.
Cięcie
Cięcie wykonuj w lipcu i sierpniu. Jeśli zauważysz więdnące gałęzie, usuń porażone pędy i ogranicz stres rośliny.
Sadzenie i samosiew
Sadź w marcu, kwietniu, październiku i listopadzie.
Klon tatarski obficie się wysiewa i może tworzyć gęste zarośla, bo nasiona roznosi wiatr. Posadź go z dala od terenów przyrodniczych. Nadmiar siewek usuwaj przez koszenie lub wyrywanie.
Zimowanie
Gatunek jest w pełni mrozoodporny. Wytrzymuje temperatury do około -40°C, a typowe zimowe minima w Polsce, rzędu -20°C, nie stanowią dla niego zagrożenia. Okres spoczynku przypada na styczeń, luty, listopad i grudzień.
Rozmnażanie
Nasiona wysiewaj w październiku i listopadzie. W tym samym czasie możesz rozmnażać roślinę.
Szkodniki i choroby
Na klonie tatarskim mogą pojawić się mszyce, korniki i inne owady żerujące w pędach, tarczniki, skoczki, gąsienice oraz przędziorki.
Z chorób najczęściej wymienia się werticiliozę, zgorzel pędów, plamistość liści, smolistą plamistość liści i antraknozę.
Więdnące gałęzie to zwykle objaw werticiliozy: usuń porażone pędy i unikaj stresu dla drzewa. Czarne plamy na liściach wskazują na smolistą plamistość lub antraknozę, a pomaga grabienie i usuwanie opadłych liści. Dużą liczbę siewek ogranicza się koszeniem lub wyrywaniem.

















































































