Klon srebrzysty
Acer saccharinum · Sapindaceae
Klon srebrzysty (Acer saccharinum) to duże, szybko rosnące drzewo liściaste, rozpoznawalne po liściach srebrzystych od spodu. W Polsce jest w pełni mrozoodporny, a najlepiej rośnie na słonecznym, wilgotnym stanowisku. Trzeba mu zostawić dużo miejsca, bo ma płytki, silny system korzeniowy i kruche drewno.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Wysokie
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–25 °C, min. -44 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 15–25 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Opis i pochodzenie
Klon srebrzysty należy do rodziny mydleńcowatych (Sapindaceae). Pochodzi ze wschodnich i środkowych Stanów Zjednoczonych oraz południowo-wschodniej Kanady, od stanów atlantyckich na zachód po Midwest i na północ po południowe Ontario i Quebec. W naturze rośnie zwykle na terenach zalewowych, nad brzegami rzek i strumieni oraz na mokradłach, ale radzi sobie także na suchszym gruncie.
To drzewo o zaokrąglonej, rozłożystej koronie, która może osiągać mniej więcej 11–18 m szerokości. Bez cięcia często tworzy kilka pni, a jego drewno jest kruche. Wzrost jest szybki.
Liście są pojedyncze, dłoniasto unerwione, mają 8–16 cm długości i pięć głęboko wciętych klap. Z wierzchu są zielone, od spodu srebrzyste, co daje efektowną grę kolorów na wietrze. Jesienią przebarwiają się na żółto lub brązowo.
Kwiaty są drobne, zielonożółte do czerwonych, zebrane w gęste skupienia. Pojawiają się przed liśćmi, w marcu i kwietniu. Owoce to podwójne skrzydlaki o długości 3–5 cm, największe wśród klonów rodzimych w Ameryce Północnej. Dojrzewają późną wiosną lub na początku lata.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Klon srebrzysty najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ale znosi też lekki półcień. Przy wyborze miejsca trzeba wziąć pod uwagę docelowe rozmiary drzewa, dlatego nadaje się raczej do dużych ogrodów, parków i na tereny przy wodzie niż na małe działki. Dobrze czuje się w pobliżu oczka wodnego lub w miejscach okresowo podmokłych.
Podlewanie
Gatunek lubi stale wilgotną glebę i toleruje okresowe zalewanie. Odporność na suszę jest niska, więc w upalne miesiące, czyli w czerwcu, lipcu i sierpniu, warto podlewać obficiej, zwłaszcza młode drzewa.
Gleba
Klon srebrzysty jest bardzo tolerancyjny. Rośnie na glebach uniwersalnych, gliniastych, piaszczystych, kwaśnych i podmokłych, a także na ubogich. Toleruje warunki miejskie i okresowe zastoje wody.
Sadzenie
Drzewa sadzi się wiosną, w marcu i kwietniu, albo jesienią, w październiku i listopadzie.
Drzewo należy sadzić z dala od budynków, chodników i odpływów, ponieważ ma płytkie korzenie i kruche drewno. Korzenie są płytkie, rozrastające się i agresywne, mogą unosić nawierzchnię i wrastać w drenaż.
Cięcie
Cięcie wykonuje się w styczniu, lipcu, sierpniu lub grudniu. Szczególnie ważne jest wczesne formowanie szkieletu korony i usuwanie słabych rozwidleń, bo drewno łatwo się łamie.
Zimowanie
Klon srebrzysty jest w pełni mrozoodporny. Przetrwa nawet około -44°C, więc typowe zimy z mrozami do około -20°C nie są dla niego problemem. Osłony nie są potrzebne.
Rozmnażanie
Gatunek rozmnaża się z nasion lub z sadzonek pędowych. Nasiona wysiewa się w maju i czerwcu, a sadzonki można pobierać od maja do lipca.
Problemy i szkodniki
Najczęstszym kłopotem są połamane gałęzie podczas burz lub przy dużym obciążeniu śniegiem. Zapobiega temu wczesne formowanie korony i usuwanie słabych rozwidleń.
Drugi problem to spękane nawierzchnie i zatkane odpływy, wywołane przez agresywne, płytkie korzenie. Najlepszym rozwiązaniem jest posadzenie drzewa z dala od zabudowań.
Do szkodników należą tarczniki i drwalniki. Z chorób mogą pojawić się werticilioza, antraknoza i rak drzew.
Zastosowanie i wartość dla zwierząt
Sok klonu srebrzystego jest słodki, ale zawiera mniej cukru niż sok klonu cukrowego, dlatego rzadko wykorzystuje się go komercyjnie.
Drzewo jest przyjazne zapylaczom. Pąki, nasiona i kora służą jako pokarm wiewiórkom, pręgowcom, ptakom, bobrom i jeleniom, a dziuple dają schronienie sowom, dzięciołom i szopom. Liście są pokarmem dla ćmy Dryocampa rubicunda.












































































