Parocja perska
Parrotia persica · Hamamelidaceae
Inne nazwy: parrocja perska, Parrocia perska
Parocja perska, czasem zapisywana jako parrocja perska (Parrotia persica), to wolno rosnące drzewo liściaste cenione za jesienne ubarwienie liści. W polskim klimacie rośnie w gruncie i nie wymaga osłon zimowych. Najlepiej czuje się na słonecznym stanowisku, na wilgotnej, lekko kwaśnej glebie.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–25 °C, min. -30 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 4,5–15 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda parocja perska
To wolno rosnące drzewo liściaste z rodziny oczarowatych (Hamamelidaceae). Ma zaokrągloną, wzniesioną koronę z rozłożystymi gałęziami i często wyrasta wielopniowo. Można ją jednak prowadzić na jeden pień albo uprawiać jako duży krzew.
Liście są owalne do podłużnych, z falistym brzegiem, w górnej części grubo ząbkowanym. Rozwijają się czerwonofioletowe, latem stają się błyszcząco zielone, a jesienią przebarwiają się intensywnie na żółto, pomarańczowo, czerwono i fioletowo.
Kwiaty pojawiają się w lutym i marcu na jeszcze nagich pędach. Nie mają płatków, a uwagę zwraca tylko kępka czerwonych pręcików z brązowawymi przysadkami. Są drobne, nieefektowne i nie pachną. Owocem jest mała, brązowa, zdrewniała torebka, która pęka na dwie części i uwalnia błyszczące brązowe nasiona.
Gatunek pochodzi z regionu kaspijskiego: z północnego Iranu (góry Elburs) i południowo-wschodniego Azerbejdżanu, podawany jest też z Zakaukazia. Rośnie tam w lasach liściastych od nizin po średnie wysokości, na przykład w Parku Narodowym Golestan. W uprawie uchodzi za roślinę łatwą.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Parocja perska lubi pełne słońce lub półcień. Najlepsze jesienne kolory daje w pełnym słońcu, lekki cień jednak toleruje.
Posadź ją tam, gdzie korona będzie miała dużo miejsca do rozrostu.
Podlewanie
Młode drzewka utrzymuj w równomiernej wilgoci. Starsze, dobrze ukorzenione okazy są bardzo odporne na suszę i dobrze znoszą okresy bez deszczu.
Więcej wody przyda się w czerwcu, lipcu i sierpniu, kiedy jest najcieplej.
Gleba
Najlepsza jest wilgotna, przepuszczalna ziemia gliniasto-próchnicza o lekko kwaśnym odczynie (pH około 5,0–6,5). Parocja radzi sobie także na glebach gliniastych i piaszczystych, ale nie lubi gleb silnie zasadowych.
Nawożenie
Jeśli chcesz nawozić drzewo, zrób to w kwietniu.
Cięcie
Parocja nie wymaga intensywnego cięcia. Usuwaj gałęzie krzyżujące się i uszkodzone w lipcu, sierpniu lub pod koniec zimy.
Jeśli chcesz mieć drzewo z jednym pniem, formuj je w młodym wieku.
Sadzenie
Sadź jesienią lub wiosną, czyli w marcu, kwietniu albo październiku. Wybierz słoneczne miejsce z zapasem miejsca na szeroką koronę. Unikaj gleb intensywnie wapnowanych.
Zimowanie
Gatunek jest w pełni mrozoodporny. Znosi spadki temperatury do około -30°C, a typowe zimowe minima w Polsce, rzędu -20°C, nie stanowią dla niego problemu. Po ukorzenieniu się nie trzeba go okrywać. Okres spoczynku przypada na listopad, grudzień i styczeń.
Rozmnażanie
Parocję można rozmnażać z nasion, przez odkłady lub z sadzonek pędowych. Nasiona wysiewa się w październiku. Rozmnażanie przypada na czerwiec, lipiec i październik.

















































































