Wierzba płacząca

Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ale toleruje też półcień. Dobre miejsce to brzeg oczka wodnego, stawu lub niżej położona, wilgotna część ogrodu. Ze względu na rozmiary potrzebuje dużo wolnej przestrzeni.

Wierzba płacząca ma wysokie zapotrzebowanie na wodę. Rośnie dobrze na bardzo wilgotnej glebie przy wodzie i znosi czasowe zalanie. Odporność na suszę jest niska, dlatego na stanowisku bez dostępu do wody podlewaj ją regularnie, szczególnie w lipcu i sierpniu, gdy potrzebuje wody najbardziej.

Odpowiednia jest gleba gliniasta, próchniczna, a także mokra i podmokła. Drzewo toleruje odczyn od kwaśnego do zasadowego (pH około 5–8,5), pod warunkiem że podłoże pozostaje wilgotne. Słabo przepuszczalne podłoże i podtopienia nie są dla niego problemem.

Najlepiej sadzić w marcu, kwietniu, październiku lub listopadzie. Wybierz miejsce nad wodą lub w zagłębieniu terenu, z dala od odpływów, budynków i szamb. Korzenie są płytkie, silnie się rozrastają, szukają wody i mogą uszkadzać kanalizację i drenaż.

Przycinaj w okresie spoczynku, czyli od stycznia do marca. Usuwaj ciężkie i słabe gałęzie, bo ogranicza to ryzyko łamania się kruchego drewna.

Wierzba płacząca wytrzymuje spadki temperatury do około -23°C. W Europie Środkowej typowe zimowe minimum to około -20°C, więc zapas jest niewielki, ale w ogrodzie drzewo zwykle zimuje bez osłon. Okres spoczynku przypada na listopad–luty. Wierzba jest wrażliwa na późnowiosenne przymrozki, dlatego w kwietniu i maju miej je na uwadze.

Rozmnażaj ją z sadzonek pędowych, najlepiej w czerwcu i lipcu.

Najczęstszy kłopot to łamiące się gałęzie. Słabe, kruche drewno nie wytrzymuje śniegu, lodu ani wiatru. Usuwaj ciężkie konary i zapewnij drzewu osłonięte miejsce.

W wilgotnym klimacie mogą pojawić się czarne plamy na liściach i zamieranie pędów, czyli antraknoza wierzby. Usuń chore części, a przy zakupie wybieraj odporne mieszańce. Występują także rak pędów i zgnilizna korzeni.