Wierzba mandżurska
Salix matsudana · Salicaceae
Inne nazwy: wierzba matsudana, wierzba skręcona
Wierzba mandżurska to szybko rosnące, mrozoodporne drzewo liściaste, które najlepiej czuje się na słonecznych, wilgotnych stanowiskach. Doskonale sprawdza się nad oczkiem wodnym lub w niskim, podmokłym miejscu ogrodu. Trzeba jednak pamiętać o jej agresywnych korzeniach i sadzić ją z dala od budynków oraz instalacji.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Wysokie
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–28 °C, min. -25 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 10–25 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Wierzba mandżurska – opis i pokrój
Wierzba mandżurska (Salix matsudana), nazywana też wierzbą matsudana lub wierzbą skręconą, należy do rodziny Salicaceae. Pochodzi z północnych Chin, Korei, Mongolii, Japonii i Syberii. Dziś jest szeroko uprawiana, a często uważa się ją za część gatunku Salix babylonica.
To drzewo o szerokim, zaokrąglonym pokroju i wdzięcznie zwisających gałęziach. Odmiana o skręconych pędach rośnie natomiast wzniesiona. Liście są wąskie, równowąskolancetowate, drobno piłkowane i osadzone skrętolegle, a mają 4–16 cm długości. Z wierzchu są jasnozielone, od spodu szarawe, a jesienią przebarwiają się na żółto.
Kotki pojawiają się wcześnie wiosną, w marcu i kwietniu. Kwiaty męskie i żeńskie rosną na osobnych drzewach, są srebrzystozielone i niepozorne. Pod koniec wiosny drobne, suche torebki uwalniają mnóstwo malutkich nasion z puchem. Wczesne kotki są pokarmem dla pszczół i motyli, a wierzby żywią też gąsienice motyli.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ale toleruje też półcień. Wierzba mandżurska ma łamliwe drewno, które łatwo pęka pod ciężarem lodu i śniegu oraz pod naporem silnego wiatru, dlatego wybierz miejsce osłonięte.
Najlepiej wygląda przy stawach, jeziorach i w niskich, mokrych zakątkach. Przydaje się też do umacniania skarp przed erozją.
Podlewanie
Wierzba mandżurska ma wysokie wymagania wodne. Lubi stale wilgotną glebę i znosi nawet okresowo stojącą wodę. Młode drzewa podlewaj w okresach suszy. Szczególnie dużo wody potrzebuje w czerwcu, lipcu i sierpniu.
Gleba
Wystarczy dowolna wilgotna gleba, od kwaśnej po zasadową (pH mniej więcej 5,5–8). Dobrze rośnie na glebach gliniastych, próchnicznych i podmokłych, a zalewanie podłoża jej nie szkodzi.
Sadzenie
Drzewo sadź w marcu, kwietniu, październiku lub listopadzie. Wybierz miejsce z dala od budynków, drenażu i rur. Korzenie są płytkie, agresywne i szukają wody, więc mogą uszkadzać instalacje.
Cięcie
Ciężkie lub połamane gałęzie usuwaj pod koniec zimy, w lutym i marcu. Ogranicza to późniejsze łamanie się konarów.
Zimowanie
Wierzba mandżurska jest mrozoodporna i zimuje w gruncie. Znosi spadki temperatury do około -25 °C, więc typowe zimowe minima rzędu -20 °C jej nie zagrażają. Od listopada do lutego drzewo ma okres spoczynku.
Rozmnażanie
Wierzbę mandżurską rozmnaża się z sadzonek pędowych. Najlepszy czas to styczeń, luty i marzec.
Problemy i choroby
Połamane gałęzie: drewno jest słabe i kruche, łamie się pod ciężarem lodu i śniegu oraz pod wpływem wiatru. Przycinaj ciężkie konary i wybierz osłonięte miejsce.
Raki i zamieranie pędów: przyczyną bywa antraknoza wierzby lub choroby rakowe, zwłaszcza w wilgotnym klimacie. Usuń porażone drewno i popraw przewiewność korony.
Uszkodzone rury: winne są inwazyjne korzenie. Sadź drzewo daleko od drenażu.

















































































