Wierzba biała
Salix alba · Salicaceae
Wierzba biała (Salix alba) to szybko rosnące, duże drzewo liściaste o srebrzystych liściach. W naszym klimacie jest w pełni mrozoodporna i najlepiej rośnie na stale wilgotnej, a nawet podmokłej ziemi. To gatunek na duże działki, najlepiej w pobliżu wody.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Wysokie
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–25 °C, min. -36 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 10–21 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda wierzba biała
Wierzba biała to drzewo liściaste, które zwykle osiąga od 10 do 21 m wysokości. Rośnie szybko i tworzy zaokrągloną lub płaczącą, nieregularną koronę. Jest stosunkowo krótkowieczna, a jej drewno jest kruche.
Liście są lancetowate, drobno piłkowane i mają 5–10 cm długości. Od góry są zielone, od spodu pokryte srebrzystymi, jedwabistymi włoskami, dlatego korona nabiera srebrzystego wyglądu. Jesienią liście żółkną.
W marcu i kwietniu pojawiają się kotki, osobno na drzewach męskich i żeńskich. Męskie są żółte, z żółtymi pylnikami, żeńskie zielonkawe. Kwiaty zapylają owady. Małe torebki w kotkach żeńskich dojrzewają do połowy lata i uwalniają drobne nasiona z jedwabistymi włoskami, które roznosi wiatr.
Gatunek pochodzi z Europy, Afryki Północnej oraz zachodniej i środkowej Azji. W naturze rośnie na brzegach strumieni i jezior, w dolinach rzecznych, na mokradłach i w innych wilgotnych miejscach o słabym odpływie wody. Korzenie rozrastają się szeroko i pobierają wodę z dużego obszaru.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Wierzba biała najlepiej rośnie w pełnym słońcu lub w półcieniu. Dobrze sprawdza się przy oczku wodnym, stawie, rowie lub w innym wilgotnym miejscu, gdzie ma dużo przestrzeni.
Podlewanie
To drzewo ma duże wymagania wodne. Ziemia powinna być stale wilgotna lub mokra, bo wierzba nie znosi suchego podłoża, a jej odporność na suszę jest niska.
Szczególnie ważne jest podlewanie w czerwcu, lipcu i sierpniu, jeśli drzewo nie ma naturalnego dostępu do wody.
Gleba
Wierzba biała toleruje większość gleb, pod warunkiem że są wilgotne: gliniaste, piaszczyste, próchniczne i podmokłe. Akceptuje pH od około 5,5 do 8,5. Okresowe zalewanie jej nie szkodzi.
Sadzenie
Sadź ją w marcu, kwietniu, październiku lub listopadzie. Wybierz miejsce z dużą ilością wolnej przestrzeni, blisko wody, a z dala od budynków i odpływów. Drewno jest kruche, a opadające części drzewa tworzą dużo odpadów, które trzeba sprzątać.
Cięcie
Wierzbę przycinaj w lutym lub marcu. Tradycyjnie stosuje się cięcie na pniak lub głowiaste, które u odmian ozdobnych daje najlepiej wybarwione pędy. Warto też usuwać martwe gałęzie.
Zimowanie
Wierzba biała jest w pełni mrozoodporna i wytrzymuje temperatury do około -36°C, a więc znacznie niższe niż typowe zimowe minima rzędu -20°C. Nie wymaga osłon. W styczniu, lutym, listopadzie i grudniu drzewo przechodzi okres spoczynku.
Rozmnażanie
Wierzbę rozmnaża się z sadzonek pędowych lub z nasion. Nasiona wysiewa się w czerwcu, a sadzonki najczęściej przygotowuje się w styczniu, lutym, czerwcu, lipcu lub grudniu.
Problemy
Najczęstszy kłopot to łamliwe gałęzie i dużo opadających części drzewa. Przyczyną jest słabe, kruche drewno. Sadź drzewo z dala od zabudowań i usuwaj martwe gałęzie.
Porażenie wierzby przez chorobę wodnistą lub antraknozę objawia się więdnięciem i zamieraniem pędów. Usuń wtedy porażone drewno, a w razie potrzeby posadź odporny materiał szkółkarski. Do chorób tego gatunku zalicza się też raka.
Zastosowanie i znaczenie dla przyrody
Kora wierzby białej jest tradycyjnie stosowana w ziołolecznictwie przy gorączce i bólach, ponieważ zawiera salicynę.
Drzewo jest cenne dla owadów zapylających: wczesne kotki dają pożytek pszczołom. Drobne ssaki zjadają liście i kotki, a ptaki śpiewające zakładają gniazda w jego gałęziach.












































































