Stokrotki

Bellis perennis · Asteraceae

Inne nazwy: stokrotka, stokrotka pospolita, bellis, Stokrotka trwała

Stokrotka pospolita (Bellis perennis) to niska bylina z rodziny astrowatych, która kwitnie od marca do września. Jest łatwa w uprawie i w polskim klimacie zimuje w gruncie bez problemu. Sprawdza się na rabatach, w trawniku, w skrzynkach i jako roślina okrywowa.

Światło: Pełne słońce, Słońce do półcienia
Podlewanie: Umiarkowane
Wilgotność powietrza: Umiarkowana
Temperatura: 8–20 °C, min. -34 °C
Trudność uprawy: Łatwa
Wysokość: 5–20 cm

Pielęgnacja w ciągu roku

Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.

WysiewSadzenie do gruntuPrzycinanieRozmnażanieNawożenieWięcej wodyKwitnienieZbiory

Kiedy wykonywaćOkres spoczynkuBieżący miesiąc

Jak wyglądają stokrotki

Stokrotki tworzą niską rozetę o wysokości zwykle 5–20 cm. Liście są okrągławe lub łopatkowate, ząbkowane, lekko owłosione, zielone, mają 2–5 cm długości i leżą płasko przy ziemi. Rośliny mają włókniste korzenie i krótkie, pełzające kłącza, z których wyrastają bezlistne szypułki kwiatowe.

Kwiatostany to koszyczki o średnicy 2–3 cm, z białymi, często czerwono zakończonymi kwiatami języczkowymi i żółtym środkiem. Odmiany ogrodowe mają kwiaty pełne, białe, różowe lub czerwone. Koszyczki zamykają się na noc i podążają za słońcem. Owocem jest drobna niełupka bez puchu kielichowego.

W naturze stokrotka rośnie na trawnikach, łąkach i pastwiskach w zachodniej, środkowej i północnej Europie oraz w części zachodniej Azji. Rozrasta się szybko, a ponieważ łatwo się rozsiewa, bywa uznawana za chwast trawnikowy, choć nie jest poważnie inwazyjna.

Uprawa i pielęgnacja

Stanowisko

Stokrotki rosną w pełnym słońcu i w półcieniu. Latem dobrze znoszą cień popołudniowy, który ogranicza przegrzewanie roślin. Najlepiej czują się w chłodnym, wilgotnym miejscu.

Podlewanie

Stokrotki lubią równomiernie wilgotne podłoże i nie są odporne na suszę. W upały słabną, dlatego w czerwcu, lipcu i sierpniu podlewaj je częściej. Nie dopuszczaj do przesuszenia, ale unikaj też stałego zalewania, bo podłoże powinno być przepuszczalne.

Podłoże

Najlepsza jest chłodna, wilgotna, żyzna i przepuszczalna gleba, próchniczna lub gliniasta. Ważne, by ziemia utrzymywała wilgoć, a jednocześnie nie zalegała w niej woda.

Nawożenie

Stokrotki lubią żyzną glebę. Wystarczy lekkie nawożenie w marcu i kwietniu, czyli na początku sezonu wegetacyjnego.

Cięcie i usuwanie przekwitłych kwiatów

Cięcie przypada na czerwiec i lipiec, gdy rośliny słabną w upale. Usuwanie przekwitłych koszyczków ogranicza samosiew i niechciane rozprzestrzenianie się stokrotek po ogrodzie.

Siew i sadzenie

Nasiona wysiewa się w maju i czerwcu. Rośliny wysadza się na miejsce stałe w marcu i kwietniu albo we wrześniu i październiku. Siew lub sadzenie jesienią daje kwitnienie wiosną.

Stokrotki najczęściej uprawia się jako rośliny dwuletnie na rabatach, a także w trawnikach i obwódkach.

Zimowanie

Stokrotki są mrozoodporne, a ich minimalna temperatura przeżycia to około -34°C. Zwykle zimują w gruncie bez osłony. W mroźne zimy warto je lekko przykryć ściółką. Rozeta jest półzimozielona, więc część liści może zostać na zimę.

Rozmnażanie

Stokrotki rozmnaża się z nasion oraz przez podział. Podział wykonuje się w czerwcu i lipcu. Nasiona wysiewa się w maju i czerwcu.

Najczęstsze problemy

Więdnięcie latem: przyczyną są upał i susza. Zapewnij cień, podlewaj i traktuj stokrotki jako rośliny sezonu chłodnego.

Rozrastanie się w trawniku: wynika z samosiewu i pełzających kłączy. Usuwaj przekwitłe kwiatostany i obrzeżaj rabaty.

Guzki na korzeniach: powodują je nicienie guzowate. Zmieniaj miejsce uprawy.

Zbiór i zastosowanie

Jadalne są liście i kwiaty. Zbiera się je w marcu, kwietniu i maju. Młode liście dodaje się do sałatek lub gotuje. Pąki i płatki można jeść na surowo w kanapkach i zupach albo zaparzać jako herbatę.

Tradycyjnie stokrotkę stosowano ze względu na jej właściwości ściągające, a także przy stłuczeniach i ranach.

Stokrotki nadają się też na kwiat cięty. Chętnie odwiedzają je pszczoły i motyle.