Brunera wielkolistna
Brunnera macrophylla · Boraginaceae
Inne nazwy: brunnera wielkolistna, brunnera, brunera
Brunera wielkolistna (Brunnera macrophylla, nazywana też brunnerą) to łatwa bylina cieniolubna o dużych sercowatych liściach i niebieskich kwiatach podobnych do niezapominajek. Dobrze sprawdza się jako roślina okrywowa pod drzewami i w wilgotnych, cienistych zakątkach ogrodu.
- Światło
- Półcień, Cień
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–22 °C, min. -34 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 30–46 cm
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda brunera wielkolistna
Brunera tworzy zwartą, kopulastą kępę z płożącym się kłączem, która powoli się rozrasta. Osiąga zwykle 30–46 cm wysokości i 30–76 cm szerokości, rośnie w umiarkowanym tempie. Z czasem tworzy gęsty kobierzec dużych liści odziomkowych.
Liście są sercowate, szorstkie i owłosione, do około 15 cm średnicy; na pędach kwiatowych są mniejsze. Odmiany ozdobne mają liście zielone, srebrzyste lub kremowo obrzeżone. Od kwietnia do czerwca nad listowiem pojawiają się luźne wiechy drobnych niebieskich kwiatów z białym środkiem. Kwiaty nie pachną, ale odwiedzają je pszczoły i inne owady zapylające.
W naturze gatunek rośnie w lasach na górskich zboczach północnego Kaukazu, Zakaukazia i Turcji, stąd upodobanie do cienia i wilgoci.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej czuje się w półcieniu lub cieniu, osłonięta przed popołudniowym słońcem. W pełnym, gorącym słońcu liście się przypalają.
Brunera nadaje się pod drzewa i krzewy, na północną stronę budynków oraz na wilgotne stanowiska. Gęsta kępa dobrze zakrywa glebę. Roślina jest odporna na jelenie i króliki.
Podlewanie
Gleba powinna być stale równomiernie wilgotna. Brunera słabo znosi suszę, więc w czerwcu, lipcu i sierpniu podlewaj ją częściej.
Pomaga ściółka: zatrzymuje wodę w glebie i chłodzi korzenie. Wilgotność powietrza powinna być umiarkowana.
Gleba i nawożenie
Najlepsza jest żyzna, próchniczna gleba, która trzyma wilgoć, a jednocześnie jest przepuszczalna. Sprawdza się też ziemia gliniasta o pH od 5,5 do 7,5.
Nawoź brunerę na początku sezonu, w marcu i kwietniu.
Sadzenie
Brunerę sadź wiosną (kwiecień, maj) lub na początku jesieni (wrzesień), w cieniu i na wilgotnej glebie. Rośliny sadź w rozstawie około 45 cm.
Gatunek nie lubi gorącego i parnego klimatu, więc w nasłonecznionych, suchych miejscach radzi sobie gorzej.
Cięcie
Zniszczone, nieestetyczne liście przytnij po kwitnieniu, czyli w czerwcu, albo późną jesienią, w listopadzie.
Na odmianach pstrolistnych usuwaj pędy o liściach całkiem zielonych, bo inaczej z czasem przejmą kępę.
Zimowanie
Brunera jest w pełni mrozoodporna i może wytrzymać nawet około -34°C. Zimą nadziemne części zamierają, a wiosną roślina odrasta z kłącza. Okres spoczynku przypada na listopad–luty.
Rozmnażanie
Najprościej rozmnażaj brunerę przez podział kęp, w marcu, kwietniu lub wrześniu.
Możesz ją też wysiewać z nasion: w lutym i marcu pod osłonami, a w marcu i kwietniu bezpośrednio do gruntu. Roślina chętnie sieje się sama i siewki mogą pojawiać się w różnych miejscach ogrodu, ale nie uchodzi za gatunek inwazyjny.
Problemy
Brązowe, suche brzegi liści wynikają zwykle z nadmiaru słońca albo przesuszonej gleby. Przesadź roślinę w cieniste miejsce i pilnuj wilgotności podłoża.
Dziury w liściach robią ślimaki, dlatego warto chronić przed nimi roślinę.
Jeśli odmiana pstrolistna wraca do jednolitej zieleni, to naturalna rewersja. Wycinaj wtedy całkowicie zielone pędy.






































































































