Miodunka plamista
Pulmonaria officinalis · Boraginaceae
Inne nazwy: miodunka lekarska
Miodunka plamista, zwana też miodunką lekarską (Pulmonaria officinalis), to łatwa w uprawie bylina na cieniste miejsca. Wiosną kwitnie różowo, potem fioletowo i niebiesko, a cętkowane liście zdobią kępę przez resztę sezonu. W polskim klimacie zimuje w gruncie bez osłony.
- Światło
- Półcień, Cień
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 8–22 °C, min. -34 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 15–30 cm
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda miodunka plamista
Miodunka plamista należy do rodziny ogórecznikowatych (Boraginaceae). To półzimozielona bylina tworząca zaokrąglone kępy o wysokości 15–30 cm i szerokości 30–60 cm. Rośnie powoli i rozrasta się za pomocą cienkich, pełzających kłączy.
Liście odziomkowe są sercowate do owalnych, owłosione, szorstkie, dorastają do około 12 cm długości i mają białe lub jasnozielone plamki. Wiosną, od marca do maja, pojawiają się grona lejkowatych kwiatów. Otwierają się na różowo, a z wiekiem zmieniają barwę na różowofioletową, a potem niebieską. Kwiaty nie pachną.
W naturze gatunek występuje w Europie, od Holandii, Danii i południowej Szwecji po Bałkany, północno-środkowe Włochy i środkową Rosję. Rośnie w podszyciu lasów liściastych i bukowych, na świeżych, cienistych, żyznych, często wapiennych glebach. Nie jest uznawany za gatunek inwazyjny.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Miodunka najlepiej rośnie w półcieniu lub w cieniu. Pełne słońce przypala jej liście. Sprawdzi się pod drzewami i krzewami, jako roślina okrywowa oraz w skalniaku. Można ją też uprawiać w pojemnikach.
Kwiaty odwiedzają pszczoły, trzmiele i motyle, a liście są pokarmem gąsienic jednego z gatunków ciem. Roślina jest odporna na zgryzanie przez jelenie i króliki.
Podlewanie
Gleba powinna być stale, równomiernie wilgotna. Miodunka słabo znosi suszę, ale szkodzi jej też zalanie. Od czerwca do sierpnia podlewaj wyraźnie częściej.
Podłoże i przesadzanie
Najlepsza jest gleba próchniczna, wilgotna, ale przepuszczalna, o odczynie od obojętnego do zasadowego (pH 6–8). Dobrze znosi gleby gliniaste i wapienne. Jeśli rośnie w pojemniku, przesadzaj ją we wrześniu.
Nawożenie
Nawoź w marcu i kwietniu, na początku sezonu wegetacyjnego.
Cięcie
W czerwcu możesz przyciąć kępę. Jeśli liście pokryje biały nalot, usuń porażone fragmenty.
Sadzenie
Sadź miodunkę w marcu, kwietniu, wrześniu lub październiku. Wybierz cieniste miejsce z próchniczną glebą i dbaj o to, by nie wysychała. Ponieważ roślina rośnie wolno, daj jej 30–60 cm miejsca na rozrost.
Zimowanie
Miodunka jest mrozoodporna – znosi spadki temperatury do około −34°C, więc typowe zimowe mrozy około −20°C jej nie szkodzą. Nie wymaga osłony. Od grudnia do lutego roślina odpoczywa.
Rozmnażanie
Najprościej rozmnażaj miodunkę przez podział kęp we wrześniu lub październiku. Możesz ją też wysiewać z nasion. Nasiona dojrzewają w maju i czerwcu, a wysiew przypada na czerwiec i lipiec. Drobne orzeszki, rozsiewane przez mrówki, sprawiają, że roślina może pojawić się także poza miejscem sadzenia.
Problemy i choroby
Liście przypalone lub zasychające zwykle oznaczają suchą glebę albo za dużo słońca. Przesuń roślinę w cień i utrzymuj wilgoć.
Gnicie korzeni pojawia się, gdy podłoże długo pozostaje mokre. Poprawa drenażu rozwiązuje problem.
Biały mączysty nalot to mączniak prawdziwy. Podlewaj przy podstawie rośliny, zadbaj o przewiew i usuń porażone liście. Ze szkodników miodunkę mogą uszkadzać ślimaki.
Zbiór i zastosowanie
Liście są jadalne, choć mdłe w smaku, i możesz dodawać je do sałatek. Zbieraj je w kwietniu i maju.
Od średniowiecza miodunkę tradycyjnie stosuje się na kaszel i dolegliwości klatki piersiowej, zgodnie z doktryną sygnatur.









































































































