Pomiń nawigację, przejdź do treści
Pomiń treść, przejdź do stopki

Przylaszczka

Hepatica nobilis · Ranunculaceae

Inne nazwy: przylaszczka pospolita, Anemone hepatica, Hepatica triloba

Przylaszczka to niska, zimozielona bylina, która kwitnie już w lutym i marcu, gdy w ogrodzie niewiele się dzieje. Rośnie powoli, jest mrozoodporna i łatwa w uprawie, jeśli dostanie próchniczną glebę i lekki cień. Raz posadzona, dobrze znosi pozostawienie w spokoju.

Światło
Półcień, Cień
Podlewanie
Umiarkowane
Wilgotność powietrza
Umiarkowana
Temperatura
5–20 °C, min. -30 °C
Trudność uprawy
Łatwa
Wysokość
5–15 cm

Pielęgnacja w ciągu roku

Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.

WysiewSadzenie do gruntuPrzesadzaniePrzycinanieRozmnażanieNawożenieWięcej wodyKwitnienie
Kiedy wykonywaćOkres spoczynkuBieżący miesiąc

Jak wygląda przylaszczka

Przylaszczka (przylaszczka pospolita, Hepatica nobilis) to wieloletnia bylina o wysokości 5–15 cm. Tworzy luźne kępy i wyrasta z płożącego się kłącza, a liście i kwiaty pojawiają się tuż przy ziemi.

Liście są mięsiste, nagie, trójklapowe i mają 7–9 cm szerokości. Od góry są ciemnozielone z jaśniejszymi znaczeniami, od spodu fioletowe lub czerwonobrązowe. Zostają zielone przez całą zimę.

Gwiazdkowate kwiaty mają 5–10 barwnych działek okwiatu i trzy zielone podsadki. Pojawiają się od lutego do kwietnia, w kolorze niebieskim, fioletowym, różowym lub białym. Kwiaty wytwarzają pyłek, ale nie nektar. W stanie dzikim roślina rośnie w umiarkowanej strefie Europy, od Hiszpanii i Skandynawii po Ukrainę i europejską część Rosji. Występuje w lasach, zaroślach i na łąkach, zwykle w górach i na glebach wapiennych. Rośnie powoli.

Uprawa i pielęgnacja

Stanowisko

Przylaszczka lubi półcień lub cień, najlepiej lekki, jak w lesie. Dobrze, gdy wiosną, zanim drzewa wypuszczą liście, dociera do niej słońce.

Sprawdza się jako roślina okrywowa pod drzewami i krzewami, na cienistych rabatach oraz w skalniaku. To także wczesne źródło pyłku dla dzikich pszczół.

Podlewanie

Wymagania wodne są umiarkowane. Gleba powinna być wilgotna, ale przepuszczalna, bez zastojów wody.

Częściej podlewaj w czerwcu, lipcu i sierpniu, kiedy ziemia przesycha najszybciej.

Gleba i przesadzanie

Najlepsza jest gleba próchniczna, przepuszczalna, gliniasta lub gliniasto-piaszczysta. Przylaszczka woli odczyn od obojętnego do zasadowego, zwykle w granicach pH 6,5–8.

Starsze kępy źle znoszą przesadzanie. Jeśli to konieczne, przesadzaj je we wrześniu.

Nawożenie

Nawoź w marcu i w październiku. Przy próchnicznej glebie roślina nie ma dużych wymagań.

Przycinanie

Przycinanie nie jest konieczne. Jeśli chcesz uporządkować kępę, odpowiedni czas to kwiecień i maj.

Sadzenie

Sadź jesienią (wrzesień, październik) lub wczesną wiosną (marzec, kwiecień) w próchnicznej glebie, w cieniu. Wybierz miejsce na stałe, bo dobrze rozrośnięte kępy nie lubią być ruszane.

Zimowanie

Przylaszczka jest w pełni mrozoodporna i wytrzymuje około -30 °C, więc typowe zimy w Polsce (około -20 °C) jej nie zagrażają. Liście zimują zielone, a roślina nie potrzebuje osłony.

Rozmnażanie

Przylaszczkę rozmnażaj z nasion albo przez podział kęp. Nasiona wysiewaj w czerwcu i lipcu. Podział najlepiej wykonać we wrześniu lub październiku. Rośliny z nasion rosną wolno, więc na kwitnienie trzeba poczekać.

Dla Twojej rośliny

Najczęściej zadawane pytania

Kiedy kwitnie przylaszczka?Kwitnie od lutego do kwietnia, czyli bardzo wcześnie. Kwiaty bywają niebieskie, fioletowe, różowe lub białe.
Gdzie posadzić przylaszczkę?W półcieniu lub cieniu, w próchnicznej, wilgotnej, a zarazem przepuszczalnej glebie. Najlepsze jest miejsce, do którego wiosną dociera słońce, zanim drzewa się zazielenią.
Czy przylaszczka jest odporna na mróz?Tak, jest w pełni mrozoodporna i znosi około -30 °C. Liście pozostają zielone przez zimę.
Kiedy sadzić lub dzielić przylaszczkę?Sadzić można w marcu, kwietniu, wrześniu i październiku. Kępy dziel we wrześniu lub październiku, ale pamiętaj, że rośliny nie lubią zbędnego ruszania.
Czy przylaszczka jest trująca dla psów i kotów?Może być łagodnie toksyczna dla psów i kotów, dlatego trzymaj ją poza ich zasięgiem. To informacja ogólna, nie porada weterynaryjna.
Pomiń stopkę, przejdź do początku stronyPrzejdź do początku strony