Gailardia
Gaillardia · Asteraceae
Inne nazwy: dzianwa, gailardia oścista
Gailardia, zwana też gaillardią lub kokardką, to odporna na suszę bylina o kwiatach przypominających stokrotki, kwitnąca od czerwca do września. Dobrze sprawdza się na rabatach, w donicach i na balkonie. Rośnie łatwo, ale bywa krótkowieczna.
- Światło
- Pełne słońce
- Podlewanie
- Niskie
- Wilgotność powietrza
- Niska
- Temperatura
- 15–30 °C, min. -30 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 30–80 cm
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda gailardia
Gailardia (Gaillardia) należy do rodziny astrowatych. Pochodzi z Ameryki Północnej i Południowej, od Kanady i USA przez Meksyk po Argentynę i południową Brazylię. W ogrodzie uprawia się ją jako bylinę o wysokości zwykle około 30–80 cm i umiarkowanym tempie wzrostu.
Liście są szarozielone, owłosione, lancetowate, o brzegach gładkich lub klapowanych. Pędy są rozgałęzione i wzniesione, a roślina tworzy zwarte lub rozłożyste kępy. Pojedyncze koszyczki przypominają stokrotki: wokół gęstego środka znajduje się co najmniej 15 kwiatów języczkowych, czasem zwiniętych lub rurkowatych. Kwiaty mają barwę żółtą, pomarańczową i czerwoną, często w kilku kolorach naraz. Przyciągają zapylacze, a roślina jest odporna na zgryzanie przez jelenie i króliki.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Gailardia potrzebuje pełnego słońca, czyli co najmniej sześciu godzin bezpośredniego światła dziennie. Bez tego kwitnie słabo. Sprawdzi się na przedzie rabaty, w donicach, na balkonie lub w większych grupach.
W polskim klimacie można ją uprawiać w gruncie: jest mrozoodporna i znosi spadki temperatury do około -30°C, a typowe zimowe minima są wyraźnie łagodniejsze.
Podlewanie
Po zakorzenieniu się gailardia dobrze znosi suszę i potrzebuje niewiele wody. Groźniejsze od przesuszenia jest przelanie: mokra gleba prowadzi do gnicia korzeni. W donicach dobrze jest podlewać dopiero wtedy, gdy podłoże zdążyło przeschnąć.
Gleba
Najlepsza jest przepuszczalna, uboga gleba: piaszczysta, gliniasta lub żwirowa, z dobrym drenażem. Na żyznej lub podmokłej ziemi pędy się wylegają, a roślina żyje krócej. Na ciężkiej glebie warto poprawić drenaż albo podwyższyć rabatę.
Nawożenie
Gailardia potrzebuje bardzo mało składników pokarmowych. Jeśli już nawozić, to w maju i oszczędnie, ponieważ nadmiar nawozu ogranicza kwitnienie.
Cięcie
Usuwanie przekwitłych kwiatów zachęca do ponownego kwitnienia. Po głównej fali kwitnienia pędy warto przyciąć. Cięcie przypada w kwietniu i we wrześniu.
Sadzenie i siew
Nasiona można wysiewać pod osłoną w lutym i marcu, a rośliny wysadzać na miejsce stałe w maju. Stanowisko powinno być słoneczne, a gleba dobrze przepuszczalna.
Zimowanie
Gailardia jest mrozoodporna i zimuje w gruncie. Okres spoczynku trwa od listopada do lutego, a ochronę przed mrozem warto zapewnić w październiku i listopadzie, szczególnie młodym roślinom.
Rozmnażanie
Gailardię rozmnaża się z nasion, przez podział kęp oraz z sadzonek korzeniowych. Odpowiednie terminy to marzec, kwiecień i wrzesień. Ponieważ roślina bywa krótkowieczna, podział lub wysiew co jakiś czas pomaga utrzymać ją w ogrodzie.
Problemy
Do szkodników należą mszyce, piewiki i wciornastki. Z chorób mogą pojawić się plamistość liści, mączniak prawdziwy i zgnilizna korzeni.
Gnijące korzenie lub nasada pędów zwykle wynikają z ciężkiej, mokrej gleby; pomaga poprawa drenażu lub podwyższona rabata. Biały, mączysty nalot na liściach to mączniak: warto zadbać o przewiewność i usunąć porażone liście.




































































































