Przegorzan

Przegorzan potrzebuje pełnego słońca. Tylko wtedy ma sztywne łodygi i kwitnie najobficiej. Ze względu na kolczaste liście i kłącza warto zostawić mu miejsce na rozrost kępy.

Młode rośliny podlewaj, dopóki się dobrze nie ukorzenią. Dorosłe okazy są bardzo odporne na suszę i wystarczy im niewiele wody. Nieco więcej wilgoci przyda się w czerwcu, lipcu i sierpniu. Niska wilgotność powietrza nie jest dla niego problemem.

Najlepsza jest gleba uboga do przeciętnej, dobrze przepuszczalna: piaszczysta, żwirowa lub gliniasta. Na żyznym podłożu rośliny łatwo się wyciągają i wylegają.

Jeśli nawozisz, zrób to w kwietniu. Ponieważ żyzna gleba psuje pokrój, nie ma potrzeby przesadzać z ilością.

Rozsadę i sadzonki sadzi się do gruntu w kwietniu, maju lub we wrześniu. Nasiona można wysiewać w lutym i marcu do doniczek w domu albo od marca do maja prosto w miejsce docelowe.

Przegorzan to bylina, której nadziemne części zamierają. W październiku i listopadzie przytnij zaschnięte pędy.

Gatunek jest mrozoodporny i w większości klimatów umiarkowanych zimuje w gruncie bez osłon. Najniższa temperatura, jaką znosi, to około -29°C, a typowe zimowe minima w Polsce są wyższe. Okres spoczynku przypada na listopad–luty oraz grudzień i styczeń.

Przegorzan rozmnaża się z nasion, przez podział kęp i z sadzonek korzeniowych. Odpowiednie terminy to marzec, kwiecień i październik.

Kuliste kwiatostany nadają się na kwiat cięty, a zbiera się je w lipcu i sierpniu. Kwiaty chętnie odwiedzają pszczoły i motyle, a ryjkowce z rodzaju Larinus wykorzystują je jako rośliny żywicielskie.

Wiele gatunków tradycyjnie stosowano w medycynie ludowej w Afryce, Azji i Europie, między innymi przy stanach zapalnych, bólu, gorączce i kaszlu.